Iedereen denkt dat honden rechts zijn. Dat klopt

Iedereen denkt dat honden rechts zijn. Dat klopt. Het zijn ­feitelijk nationaal­socialisten. Racisme bij honden is een ­uitvinding van de natuur, ­opgemerkt door mensen en misbruikt door politieke ­misdadigers.

Zet een geschrokken exemplaar van een verkeerd en ­eetbaar ras voor een roedel honden - liefst een te jonge, gewonde bambi die zijn moeder niet meer kan terugvinden - en de honden jagen hem op en verscheuren hem.

Zijn honden net mensen?

Ja, dus.

Honden denken terecht dat mensen nog betere alfahonden zijn dan zijzelf, en daarom zijn ze ons zo trouw. Een hond is trouw aan degeen die hem het meeste eten geeft.

"Je houdt dus van een nazi," zei een vriend laatst.

Ik zweeg. Moor is natuurlijk geen nazi, maar wel een meeloper, denk ik.

Het enthousiasme van nazi's voor hun leider lijkt op de ­liefde van de hond voor ons.

Je kunt een hond alles leren, als je hem maar op tijd een voertje geeft. Moor ook. Ze zou alles voor me willen doen.

Maar nu zij doof is geworden, en wat blind, en haar spieren door de prednison verslapt zijn en zij wordt geteisterd door ziekte, levert ze haar ­fascistoïde ideologie in; ze wil niemand meer verscheuren, ze wil eten en af en toe haar kop tegen ons aan leggen. Vroeger beschermde ze me nog tegen vreemden - dat doet ze niet meer.

In het dorp verderop zagen we vermoedelijk vluchtelingen. Ze zijn hier in het nieuws. Het was geen prettig gezicht.

Mededogen is moeilijk beheersbaar; in het aangezicht van ellende hebben rationele overwegingen de neiging te vervliegen. De mens mag dan een hond zijn en blaffen tegen wat hem bedreigt, hij wil een ander niet zien lijden, want dan lijdt hij.

Dat is het verschil tussen mens en dier. Als ik pijn heb, lijdt Moortje niet, ­andersom wel.

De vluchtelingen zijn bang voor Moor, die ik aan de riem langs het huidige Europa trek. Het is allesbehalve een prettig gezicht.

Ik schaam me, maar weet niet precies waarvoor. Moor doet niks, ik doe niks, en zij zijn angstig. Maar dan besef ik dat aan de overkant een hongerige roedel staat met vochtige snijtanden. Ik schaam me nu dat ik het voor een deel met ze eens ben en voel een verscheurdheid waar ik geen raad mee weet.

Ik wil met Moor bij geen ­enkele roedel horen!

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl