Proefwerk

I-Dock (7-)

I-Dock is een verrassend prettig restaurant, maar de gerechten zijn niet wat ze zeggen te zijn.

I-dock, op het nieuwe eilandje voor de Westerdoksdijk, blijkt een heel comfortabele plek met een groot terras en een haventje. Beeld Mats van Soolingen
I-dock, op het nieuwe eilandje voor de Westerdoksdijk, blijkt een heel comfortabele plek met een groot terras en een haventje.Beeld Mats van Soolingen

Door gasten van het erboven gelegen hotel Aitana (bijna 300 kamers) wordt I-Dock al enthousiast bezocht, maar Amsterdammers lijken het nieuwe hoekje stad nog niet te hebben ontdekt. Het ziet er vanaf de weg ook een beetje uit als een ontoegankelijk tochtgat, dit restaurant op het nieuwe eilandje voor de Westerdoksdijk.

Maar bij binnenkomst blijkt het een heel comfortabele plek met een groot terras en een haventje waar bezoekers hun boot kunnen aanleggen. De inrichting is kosmopolitisch uit het boekje: grote lampen, lichtplan, loungemuziek, een bar en zachte banken. De glanzende open keuken ligt midden in de zaak, en in de bediening werken vriendelijke jonge mannen op knaloranje sneakers.

Het menu is al even comfortabel en kosmopolitisch als de inrichting, met Italiaanse, Franse en Aziatische invloeden, en de kaart is geinig opgebouwd uit kleine hapjes ('snacks to share') en sympathiek ogende gerechten in tussengerechtvorm ('I-bites') waarvan sommige ook in het groot kunnen worden besteld. Op de wijnkaart weinig verrassends, maar wel een uitgebreide keuze per glas.

Goede smaak, slechte uitvoering
We beginnen met een bordje bitterballen van seizoens-groenten met geitenhangop (€9) en dat is geen succes. Van de vier karige balletjes, eerder formaat bonk dan reuzebonk, blijkt er één ontploft en leeggelopen. Ik vind het bizar als dat soort misbaksels dan toch gewoon worden geserveerd, met het plofgaatje schijnheilig naar beneden, alsof de eter dan het verschil tussen een gevulde bal en een lege huls niet zou opmerken. Ook de andere drie liggen zielig en vettig te bleekscheten met hun zachte korst - zo te zien de combinatie van zowel een slechte paneerlaag als een frituur die niet op temperatuur is. De smaak van de ragout is wel goed, net als de hangop, zonde dus dat het zo slecht is uitgevoerd.

De 'Chef's signature bite' (€15) is een lauwe salade van aardappel, bloemkool, oesters, mayonaise en een dotje ­kaviaar, geserveerd in een cocktailglas. De mayo is ­gemaakt met olijfolie en daardoor nogal bitter en de bloemkool proeven we niet terug, maar de combinatie van de warme aardappelsalade met rauwe, zilte oester is erg lekker.

Beter nog is de knapperig gefrituurde softshellkrab (€14), geserveerd met een fijn slaatje van wortel, biet en zeewier en erg goeie mayonaise van zwarte knoflook - een Koreaanse vinding waarbij de bollen enkele weken zachtjes worden verwarmd, tot alle tenen pikzwart als drop zijn geworden - de smaak is zoetig, subtiel en bijna tamarinde-achtig.

Gamba's met caponata (€14) vind ik een gouden combinatie en deze gamba's zijn goed gebakken, maar de ­caponata van I-Dock is meer een soort ratatouille van ­paprika en courgette met rozijnen dan de verslavende, zoetzure Siciliaanse auberginesalade.

Gortgare rivierkreeftjes
Bij de tweede signature dish van de chef gaat ongeveer alles mis wat er mis kan gaan. De 'bouillabaise' (€18 voor een hálve portie), is geen bouillabaisse en zelfs geen vissoep, maar een wel smakelijke, maar ook nogal sauzige schaaldierenbisque. Ik schat met bijna de helft room, en daarin gamba's, voorgegrilde zwaardvis, aardappel gekookt met saffraan en een paar gortgare rivierkreeftjes die zelf aangeven ook geen idee te hebben wat ze hier in vredesnaam doen. Er zit rouille in (pittige pepermayo), wat bij een echte bouillabaisse zonder room zorgt voor de nodige vettigheid en frisheid, maar in zo'n rijke soep als dit wat mij betreft niet past. Hier is niet over nagedacht.

Van wat op de kaart staat als 'Baambrugse worst van big met knapperig spek en cassoulet' nemen we aan dat dat 'worst van Baambrugse big' moet zijn, van de vrolijke varkentjes van boerderij Lindenhoff. Het is een prima venkelworstje, maar - we beginnen onszelf een beetje te herhalen - de cassoulet is absoluut geen cassoulet (Franse bonenschotel). Deze witte bonen in Italiaanse ­tomatensaus zijn bovendien niet helemaal gaar; ze brokkelen zanderig in tweeën tussen de kiezen, in plaats van dik en romig te ploffen tussen tong en verhemelte. De bijbestelde seizoensgroenten (€6) zijn wel erg goed.

Van de eenvoudige dessertkaart bestellen we een goede citroensorbet die is begoten met grassige olijfolie (€4, wat een ontzettend leuk idee), en twee prima cannoli (Siciliaans gebak, gevuld met ricotta, €5). Die laatste is niet huisgemaakt, maar wel goed gekocht.

Tja. De gerechten hebben goeie intenties, maar er is ook wel erg veel mis. Toch hebben we niet slecht gegeten; I-Dock is een fijnere tent dan ie lijkt.

Hiske Versprille Beeld Het Parool
Hiske VersprilleBeeld Het Parool
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden