Column

Hypocrisie als susser van het geweten

Theodor HolmanBeeld Wolff

Over empathie gesproken: Kees van der Staaij van de SGP is een weinig empathisch mens. Hij is keihard. Ongevoelig. Wanneer iemand meent dat zijn leven voltooid is - en daar blijk van geeft - wil Van der Staaij die toch laten leven om geen enkele andere reden dan dat God het zo wil.

Dit SGP-standpunt is ­bekend.

Maar nu wil Van der Staaij - via een artikel in de Wall Street Journal - dat het buitenland hem gaat steunen. Hij hanteert de volgende redenering: de overheid heeft de taak de burgers te beschermen.

Nu wordt het fundamentele recht op leven bedreigd, wanneer ouderen hun leven voltooid achten. Dus de mensenrechten worden met voeten getreden. De kop boven het opiniestuk: 'In Nederland doodt de dokter je nu'.

Geen woord over God. Geen woord over de mens. Maar wel over moord.
Als ik euthanasiearts was, zou ik ernstig overwegen tegen Van der Staaij te procederen. Je hebt een patiënt immers niet vermoord, maar genezen van ondraaglijk lijden. Daartoe heb je hem een geneesmiddel gegeven. De patiënt is daarmee uit zijn lijden verlost.

Aan dat 'verlossen' wil Van der Staaij niet. Hij wil dat de mens blijft vastzitten aan dat lijden. Dat het lijden doorgaat, en maar doorgaat, en maar doorgaat.

Onmenselijkheid als levensdoel. Onmenselijk omdat Van der Staaij niet wil dat de mens ook een wezen is dat hij verkiest te zijn: vrij, ongebonden, iemand die zelf zin geeft aan zijn leven. Dat komt omdat Van der Staaij een totaal andere levensbeschouwing heeft: God bepaalt alles, de mens niets.

Ik weet dat het volstrekt zinloos is te proberen Van der Staaij op andere gedachten te brengen. Maar zijn vreemde beschuldiging dat artsen in feite moordenaars zijn, omdat ze het ondraaglijke niet willen verlengen maar beëindigen, is monsterlijk.

In mijn wereld bedrijft Van der Staaij een vorm van sadisme. Zoiets als een soldaat die de vijand een oog uitsteekt, zijn tong en penis afsnijdt, een long doorsteekt en een been plus een arm afhakt en dan zegt: ik laat je leven, want ik wil geen moordenaar zijn.

Hypocrisie als susser van het geweten.

De overheid heeft inderdaad de taak zijn burgers te beschermen, juist tegen het ondraaglijke lijden. Wanneer het leven geen zin meer heeft omdat het voor de rest bestaat uit diep ongeluk, moet dat beëindigd kunnen worden. Door menslievende artsen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden