Recensie

Huisband The Roots van Jimmy Fallon is even op tournee (****)

Ook op de Amerikaanse televisie wordt in de zomer veel aan herhalingen gedaan. Het stelt The Roots, de huisband van de The tonight show, in staat weer eens kort door Europa te toeren.

Beeld Rink Hof

En dat is mooi. Want hoe grappig, spannend en vooral goed de band ook is in samenspel met Jimmy Fallon, de muzikaalste aller talkshowhosts, de natuurlijke habitat van The Roots is toch het concertpodium.

Het optreden dat de hiphopgroep geeft in een - zoals bij elk bezoek aan Nederland - afgeladen Paradiso, is in wezen één langgerekte jam. Daarin komen veel eigen nummers voorbij, maar net zo makkelijk begeeft de groep zich in heel andere genres. Uitstapjes naar de jazz, soul en funk liggen voor de hand, maar - en daar heeft die job bij Fallon vast veel mee te maken - ook daarbuiten weet de groep goed de weg.

Halverwege de show zet gitarist Kirk Douglas, binnen de groep bekend als Captain Kirk, een rockende gitaarriff in. Is dat niet...? Ja, verdomd, het is het intro van Sweet child o'mine , dat vervolgens vrijwel geheel wordt gespeeld. Gebeurt vaker natuurlijk, dat bij een concert een nummer van Guns N' Roses word gecoverd, maar bij een hiphopshow is het hoogst ongebruikelijk.

Klassieke hardrock
Het publiek heeft er evenwel geen enkele moeite mee. Het ziet er even bizar als grappig uit: een zaal vol hiphoppers die op en neer springt op de tonen van klassieke hardrock (vooruit, een wel iets funkier dan gebruikelijk klinkende versie). Captain Kirk overziet het met grote tevredenheid en zet dan meteen ook maar The immigrant song van Led Zeppelin in, nog zo'n rockklassieker.

Hiphop wil live nogal eens teleurstellen. Man praat ritmisch in een microfoon: je moet wel van heel goede huize komen om dat een hele avond interessant te houden. Wat The Roots anders maakt dan zo veel hiphopcollega's, is dat de groep zweert bij live instrumentatie. Op de plaat, maar vooral ook op het podium.

Questlove op terechte troon
Vooraan op dat podium staat in Paradiso rapper Tariq Trotter, alias Black Thought. Achter en naast hem zijn zeven muzikanten aan het werk, van wie drummer Ahmir 'Questlove' Thompson ver boven de anderen uittorent. Die erepositie verdient hij als veruit het belangrijkste lid van de groep. Het is gedurende de show een komen en gaan van muzikanten - tot ieders verbazing doen ook de collega's van Cypress Hill, toevallig in town, een paar nummers mee - maar Questlove blijft altijd op zijn plek.
En ongelooflijk, wat slaat die man strak. Het lijkt hem geen enkele moeite te kosten, je ziet dat enorme afrokapsel van hem ook nauwelijks bewegen, maar hij houdt de hele boel bij elkaar. En dat is soms nodig ook.

Na een overrompelend eerste deel van de show, waarin wat er verder ook allemaal gebeurt heel lang dezelfde groove wordt aangehouden, mag ieder lid individueel laten horen wat hij waard is. Het gefreak waarin die solospots soms dreigen te ontaarden, wordt aan de grond gehouden door de even economische als rake beats van de drummer.

Geweldig om naar te kijken blijven de verrichtingen van Damon 'Tuba Gooding Jr.' Bryson. Hij bespeelt de sousafoon, een tuba die speciaal is ontworpen om lopend te kunnen bespelen. Daar maakt Bryson, die in een ver verleden ongetwijfeld in zo'n typisch Amerikaanse marching band heeft gespeeld, gretig gebruik van.

Het hele optreden raast hij van links naar rechts over het podium. En op en neer springen kan hij met dat zware ding om zijn nek ook. Heel hoog zelfs. Ondertussen mist hij in de uitermate funky patronen die hij blaast geen noot. Muzikale topsport.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden