Recensie

House of Cards seizoen 5 is iets te weinig plat spektakel (***)

Het geduld van de kijker wordt in het nieuwe seizoen van House of Cards meer op de proef gesteld dan in eerdere seizoenen. In een mogelijk zesde seizoen mag het feestje eerder beginnen.

Beeld uit de serie met Kevin Spacey en Robin Wright als het presidentiële echtpaar Beeld Netflix

Met een president in het Witte Huis die schandaal op schandaal stapelt en bij wie vertrouwelijke informatie voortdurend op straat komt te liggen, moet het voor de makers van House of Cards nogal een kluif zijn geweest om in het nieuwe seizoen, dat vanaf dinsdag te zien is op Netflix, politieke situaties te schetsen waarbij je je als kijker eerst eens flink in de ogen wrijft, voor je het gelooft.

Daarbij: Beau Willimon, de architect van de serie, heeft na het vorige seizoen, het vierde, afscheid van de serie genomen omdat hij aan iets nieuws toe was.

Cliffhanger
Een jaar lang moesten de hardcorefans van House of Cards het doen met de cliffhanger van seizoen vier: president Frank Underwood (Kevin Spacey) en first lady Claire Underwood (Robin Wright) die samen vanuit de Situation Room in het Witte Huis een einde maakten aan de gijzeling door een fundamentalistische beweging van IS-formaat. Frank, ijzig kalm als altijd: "We zwichten niet voor terreur, we maken terreur."

Dit seizoen zien we hoe de president alle zeilen moet bijzetten in de strijd met zijn Republikeinse tegenstrever in de presidentsverkiezingen. Underwood wil koste wat kost beginnen aan zijn tweede termijn - met een verhardende Claire aan zijn zijde als running mate.

Over het acteerwerk van Kevin Spacey en Robin Wright opnieuw niets dan lof: onwaarschijnlijk hoe die twee hun personages zijn gewórden.

Hetzelfde geldt voor Michael Kelly, de meedogenloze chief of staff Doug Stamper. Ook over het uiterlijk van de serie - zó gelikt, zó mooi gedraaid op zo veel fantastische locaties - valt geen onvertogen woord te verzinnen. En toch wringt er iets.

Suits-syndroom
House of Cards lijdt in zekere zin aan het Suits-syndroom. Als je er voor het eerst naar kijkt is het gelaagd, razend interessant en vermakelijk, maar zodra je gewend bent en je verwachtingen zijn meegegroeid, is de verrassing soms ver te zoeken.

Steeds maar weer een nieuwe politieke crisis die slechts een flintertje verschilt van een voorgaande aanval op de macht. Bij advocatenserie Suits - dat verder niet in de schaduw kan staan van House of Cards - liepen de makers, naarmate de seizoenen vorderden, zelf vast in het gekonkel in achterkamertjes. Te veel, te ingewikkeld.

House of Cards seizoen 5

Oordeel ***
Makers
Melissa James Gibson en Frank Pugliese
Met Kevin Spacey, Robin Wright, Michael Kelly, Neve Campbell
Te zien vanaf 30 mei op Netflix

Hetzelfde gevaar ligt op de loer voor Melissa James Gibson en Frank Pugliese, die Beau Willimon vervingen: we weten inmiddels dat de Underwoods geen confrontatie uit de weg gaan en vrijwel altijd een listig steekspel verzinnen om een politieke impasse in hun voordeel te beslechten.

Fijne oproer
Het zijn de, soms letterlijke, lijken uit de kast van het verleden die zorgen voor fijne oproer.

Dat voor verdwenen geachte verhaallijnen - bijvoorbeeld de dood van journaliste Zoë Barnes, de voorkeursbehandeling voor Francis bij zijn levertransplantatie, de moord op Rachel Posner - terugkeren is verfrissend tussen alle meetings met politiek adviseurs. Ook speechschrijver Tom Yates zorgt voor prettige afwisseling.

Het geduld van de kijker wordt in het nieuwe seizoen meer op de proef gesteld dan in eerdere seizoenen, maar de starre volhouder wordt aan het einde wel weer op het verkeerde been gezet. Een toch wat magere beloning. In een mogelijk zesde seizoen mag het feestje eerder beginnen.

Misschien is seizoen vijf iets té politiek, iets té genuanceerd en iets te weinig plat spektakel. En dat valt op, zeker als je het staaft aan de huidige situatie in het Witte Huis.

Lees ook: Kopstootbar houdt kijkfeestje seizoen 5 House of Cards

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden