Plus

Horecaondernemer Won Yip: 'We kunnen hier wel een beetje China gebruiken'

Horecaondernemer Won Yip (47) bezit vijf cafés rondom de Dam en kocht het grootste appartement van Nederland (1440 m2). 'Als je hard werkt, kan alles.'

Won Yip: 'We kunnen hier wel een beetje China gebruiken' Beeld Cindy Baar

Een café op de Dam, dat moest wel goed zijn. Dus zonder het gezien te hebben, zelfs zonder ooit in de hoofdstad te zijn geweest, kocht de 20-jarige horecaondernemer Won Yip in 1990 café Zwart.

Die blinde keuze betekende dat hij de plek waar hij opgroeide achter zich zou laten: Zeeland. Daar hadden zijn ouders, die begin jaren zestig China waren ontvlucht, een goedlopend Chinees restaurant.

Imperium
Met het geld dat Yip daar na school verdiende - hij heeft alleen zijn mavo­diploma - kocht hij op 19-jarige leeftijd zijn eerste kroeg: Café Pubbles op de Grote Markt in Goes.

Tegenwoordig wordt Won Yip elke ochtend vroeg wakker in een luxueus penthouse aan de Dam. Boven het café dat hij 27 jaar geleden ongezien kocht. Zijn imperium is uitgegroeid tot zes horecabedrijven, allemaal in het centrum.

Hij investeert in tal van bedrijven, vastgoed en participeert in SushiSamba, een internationale restaurantketen met vestigingen in Londen, Las Vegas, New York en Miami. Volgend jaar komt er ook een vestiging bij Holland Casino. En Yip gaat na de herontwikkeling de Heineken Hoek op het Leidseplein exploiteren.

Penthouse
Ook verrijst komend jaar De Pontsteiger in de Houthavens, waar hij begin dit jaar een penthouse van 1440 vierkante meter kocht. Dat was deels een investering: de helft van het appartement heeft hij al doorverkocht.

In het andere deel wil hij begin 2019 gaan wonen met zijn vrouw, die nog in Goes woont. "Zij is daar blijven wonen, omdat we het belangrijk vonden dat de kinderen in Zeeland opgroeiden. Ik ga er eens in de drie weken heen en zij komt hier naartoe. Nu de kinderen het huis uit zijn, wil zij wel naar Amsterdam komen."

Dat zijn uw stiefkinderen. Had u zelf graag kinderen gewild?
"De oudste is twintig en ik ben er al zeventien jaar bij, dus het maakt niet veel verschil. Ik beperk me tot wat ik wel heb. Als je dat doet, maakt dat het leven een stuk makkelijker. Het gras bij de buren is alleen groener als het kunstgras is."

U zegt minstens zestien uur per dag te werken. Waarom werkt u zo hard?
"Ik heb niet de indruk dat ik de slimste ben. Verre van. Ik tik nog steeds met twee vingers, heb geen Engelse les gehad, geen diploma. Helemaal niets. Van mijn ouders heb ik geleerd dat als je hard werkt, je alles kunt. En dat blijkt ook."

Is dat een Aziatische mentaliteit die u van uw ouders heeft meegekregen?
"Ja. Als Nederlanders hard werken en op een bepaald level zijn gekomen, zijn ze tevreden. Mijn vrouw begrijpt mij dan ook niet. Ze denkt dat ik constant meer, meer, meer wil. Maar het gaat niet om meer, het gaat niet om geld. Ik heb ruim twintig jaar lang keihard gewerkt en aan deuren moeten kloppen. Nu wordt er aan mijn deur geklopt. Nu moet ik even een paar jaar volhouden, niet achterover leunen."

Of juist wel, als er toch wordt geklopt.
"Als er geklopt wordt en je ligt achterover, kun je de deur niet opendoen. Dus ik kom uit die zetel."

Hoelang gaat u nog door?
"Ik ga op mijn vijftigste afbouwen."

Dat is al over drie jaar.
"Afbouwen wil niet zeggen dat ik niets ga doen, maar ik wil straks geen verplichtingen meer. In plaats van de kar te trekken, wil ik duwen. Ik wil gewoon, als 's ochtends de wekker gaat... Nee, ik wil tegen die tijd geen wekker meer zetten. Dat begin ik echt vervelend te vinden - die wekker."

Voelt u zich wel Nederlander?
"Ik zit een beetje tussen wal en schip. Aan de ene kant denk ik Aziatisch en aan de andere kant Amsterdams. Ik doe er ook allemaal niet moeilijk over. Neem dat racisme. Ja, ik rijd in een te dure auto. En ik ben een buitenlander. Dus ik word ook aangehouden. Maar die agenten moeten ook hun werk doen. Dan kan ik er moeilijk over doen, maar ik vind het prima."

Alleen bent u geen buitenlander. U bent in Tilburg geboren.
"Maar ik zie er toch buitenlands uit? Die agenten zien alleen een Aziatische man in een te dure auto. En ik heb nieuws voor je: als je als blanke in een te dure auto in Sjanghai rijdt, word je ook vaker van de weg afgetrokken."

En daar heeft u geen problemen mee?
"Absoluut niet."

Onderneemt u ook in China?
"Nog niet."

Plannen?
"Ik zit in een buitenlands avontuur: Duck & Waffle, een concept dat is gebaseerd op eend. We hebben een vestiging in Londen, maar de Aziatische markt eet ook veel eend. In 2017 of 2018 open ik met mijn partners een flagshiprestaurant in Hongkong. En als dat succesvol is, heb je gelijk het hele achterland. Hoeveel restaurants komen er dan? 25, 50, 200, 500? Ik weet het niet."

Hoe kijkt u naar China, het land dat uw vader begin jaar zestig ontvluchtte?
"Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Er zijn een hoop kwesties in Nederland waarbij wij echt de prijs betalen voor democratie."

Zoals?
"Het oneindige debatteren en overleggen, omdat er nu eenmaal democratie is. Neem de woningnood. Het is bekend dat we 100.000 woningen tekort komen. Dat is volgend jaar ook zo. En het jaar daarop ook. De crisis is voorbij, maar de bouw kan niet in volle vaart vooruit vanwege regels en inspraak."

Nee, daar hebben ze in China inderdaad geen last van.
"Er wonen meer dan een miljard mensen. Het land is zo ontiegelijk groot. Als daar democratie zou zijn, denk ik dat de pleuris uitbreekt. Als je iets verkeerds hebt gedaan, pakken ze het rode boekje erbij. Ja, hier staat het: je zit fout. Einde discussie. Als je niets verkeerds doet, wat heb je dan te vrezen?"

Er zijn genoeg mensen in China die niets verkeerds doen en toch vrezen.
"Zoals?"

Neem alleen al Ai Weiwei, die hard wordt gestraft voor zijn mening.
"Dat is onderdeel van het systeem. Heel bot gezegd: dan moet die man er op een of andere manier voor zorgen dat hij het land uitgaat, dan kan hij daar zijn verhaal doen. Maar je hebt een land van meer dan een miljard inwoners. Als je daar democratie op loslaat, wordt het een grote bende. Wij krijgen het hier al bijna niet meer voor elkaar. Kijk hoeveel problemen wij hebben. "

Er zijn zo veel mensen in China die het zo veel slechter hebben.
"Ik zit hier niet China te promoten, laten we dat helder houden. Ik ben er tot 2005 twintig jaar niet geweest, omdat ik een aversie had tegen het land en het systeem. Toen ik er in 2005 was, merkte ik: dit land heeft wel heel grote stappen gemaakt. Ik moest mijn standpunt bijstellen. En wij Nederlanders zijn natuurlijk wereldkampioen in het opleggen van onze denkwijze aan de ander."

Over onze problemen: u woont op de Dam, vindt u het ook te druk?
"Wat wil je dan? Het is een stroom die niet is tegen te houden. Ik kom al ruim twintig jaar in Vegas. De eerste keer dat ik er kwam waren er 900.000 inwoners, nu zijn het er 2,4 miljoen. Of je nu in Berlijn, Londen, Amsterdam of Sjanghai zit: alles trekt naar de steden."

En de tweedeling in de stad wordt groter en de prijzen schieten omhoog.
"Als je wilt werken, is er altijd werk. In Londen hebben we een SushiSamba en de helft van ons personeel dat fulltime werkt heeft zelfs nog een parttime job erbij, omdat dat ze in het centrum willen blijven wonen."

Baart u dat geen zorgen?
"Dat is het marktmechanisme."

En daar gelooft u heilig in?
"Je kunt dat niet tegenhouden. Wij hebben het hier over een paar Nutellawinkels. Hoeveel zijn het er? Veertien, zestien? In Londen heb je 64 vestigingen van Starbucks, en Pret a Manger en Caffè Nero hebben meer dan 300 vestigingen. Het is het marktmechanisme, je kunt het niet tegenhouden."

Dus moet je het omarmen?
"Nee, dat zeg ik ook niet. Probeer je nu eens te focussen op simpele dingen die je makkelijk kunt realiseren, om de stad aantrekkelijk te houden. Stop met de ambulante handel binnen de grachtengordel. Koop het af, zorg dat het weg is. Het heeft geen functie. En al die fietsen. Voer een kentekenregistratie in, dan vermindert het aantal diefstallen. Ik zie studenten ze voor een tientje kopen. Die laten ze overal staan, omdat het ze geen moer boeit."

"Het zijn simpele dingen. Ik zie op de trottoirs een verkeersbord en vijf meter verderop weer een bord. Dat heeft geen zin, hè? Dat kan allemaal op één paal. Want tegen elke paal staan ook weer fietsen. Ik denk: hoe is het mogelijk, het gebeurt gewoon. En hetzelfde met zo'n bierfiets, die weer is toegestaan. Door een rechter nota bene."

Daar hadden we wel een beetje China kunnen gebruiken, bedoelt u?
"Je haalt me de woorden uit mijn mond. In China komen er vijf wijze heren bij elkaar en die zeggen: 'Bierfiets? Ben je helemaal besodemieterd. Natuurlijk niet.' Einde discussie, weg ermee."

Won Yip: 'Van mijn ouders heb ik geleerd dat als je hard werkt, je alles kunt' Beeld Cindy Baar
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden