Review

Honey (Bal) ***

Regie: Semih Kaplanoglu
Met: Bora Altas, Erdal Beikçioglu


Regisseur Semih Kaplanoglu wordt wel eens bestempeld als de Turkse Tarkovski. Op het eerste oog zijn er ook duidelijke overeenkomsten. Kaplanoglu grossiert in extreem langdurende shots en tot op het bot uitgeklede plots. Het ene moment tast de camera traag de omgeving af. In een volgende scène blijft de blik rusten op het gezicht van een van de ondoorgrondelijke hoofdpersonen.

De films van de door Kaplanoglu (én uw recensent) aanbeden regisseur Andrej Tarkovski - Stalker, Nostalghia, The sacrifice - bevatten altijd een karrenvracht aan symbolen en rituelen. De zoektocht van de personages naar spiritualiteit in een moderne wereld zorgen bij de Russische meester voor een bijna barok tegenwicht voor de minimalistische stijl.

Bij Kaplanoglu wordt een dergelijke spirituele ondertoon wel gesuggereerd, door lang aangehouden natuuropnames. Maar uiteindelijk is ook qua symboliek minimalisme troef bij de Turk.

In Honey (Bal) levert die dubbelminimalistische benadering een visueel rijke, maar inhoudelijk schrale impressie op van het stotterende en fluisterende jongetje Yusuf, dat machtig opkijkt tegen zijn vader, een imker die diep in het woud op zoek gaat naar een bijzondere bijenhoning.

Die steeds schaarser wordende honing zal symbool staan voor de verdwijnende spiritualiteit in de moderne tijd, maar Kaplanoglu levert er geen beelden bij die zich - zoals bij Tarkovski - op je netvlies branden.

De film staat voor een groot deel in het teken van Yusufs zoektocht naar zijn in het bos verdwenen vader. Dat het niet goed zal komen weet de kijker uit de openingsscène, waarin we pa uit een hoge boom zien kletteren.

In het tamelijk reactionaire wereldbeeld van Kaplanoglu is de vader onvervangbaar bij het opgroeien van een jongen. De onmisbaarheid van de vaderfiguur speelde dan ook een grote rol in de eerdere delen uit de trilogie over Yusuf.

In Egg (2007) is Yusuf een dertiger die als dichter uit Istanboel terugkeert naar zijn geboortestreek. In Milk (2008) zien we hoe de dromerige tiener Yusuf zich ontworstelt aan de aardse nuchterheid van zijn moeder.

Je kunt je best voorstellen dat Kaplanoglu zijn trage, vol herhalingen zittende vertellingen over Yusuf heeft gecomprimeerd tot een lange, driedelige film. Maar minder lengte had in dit geval voor meer diepte kunnen zorgen. (FRITZ DE JONG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden