Plus

Homoseksuele Omar werd bedreigd in azc's, Lianda nam hem in huis

Omar Abdulghani (20) werd gepest en bedreigd in het azc in Zaandam. Toen hij dat deelde op Facebook, besloot Lianda van der Schilden (25) hem in huis te nemen.

Omar Abdulghani en Lianda van der Schilden. Beeld Marc Driessen

Grote verwachtingen had de Syrische Omar Abdulghani van Nederland. Hij las op internet dat het een tolerant land is, waar homo's veilig zijn. Maar toen hij na een lange, zware reis onderdak vond in het asielzoekerscentrum in Ter Apel, bleef van die verwachtingen weinig over.

"Ik kwam terecht tussen de mensen voor wie ik in Syrië juist was gevlucht. Ze scholden me uit voor 'pussy' en 'flikker', bedreigden me en zeiden dat ze de vloer wilden dweilen met mijn lichaam. We zaten met zestig à tachtig mensen in een ruimte, dus het was onontkoombaar. Ik was in mijn eentje en voelde me kwetsbaar."

Na twee weken werd Abdulghani overgeplaatst naar het azc in Zaandam, maar daar was het niet veel beter. "Dankzij een lieve medewerkster kreeg ik een eigen kamer. Maar het pesten ging door. Elke nacht zetten medebewoners het brandalarm aan in mijn kamer, zodat ik niet kon slapen. Ik werd bang, omdat ze steeds agressiever werden."

Abdulghani zocht zijn toevlucht tot Lizzy the Lezzy, een Facebookpagina voor homo-emancipatie, die al langer zijn steun en toeverlaat was. In een bericht daarop schreef hij dat hij blij was om in Nederland te zijn en trots was dat hij het gered had. Lianda van der Schilden, docent Engels, zag dat en nam contact met hem op.

"Ik wilde hem graag beter leren kennen en kijken of ik iets voor hem kon doen. Pas tijdens onze ontmoeting vertelde hij over de schrijnende situatie voor homovluchtelingen in het azc. Dat verhaal raakte me zo dat ik hem ­meteen heb voorgesteld bij mij te komen wonen," zegt Van der Schilden.

Ze had een logeerkamer over in haar nieuwbouwappartement in Aalsmeer. "Ik ben lesbisch en werd me ervan bewust dat het ook mij had kunnen overkomen, als ik niet de mazzel had gehad om hier op te groeien. Bovendien wilde ik al langer iets doen voor vluchtelingen. Niet over twintig jaar terugkijken en denken: ik heb niks geprobeerd."

Schaarse bezittingen
Toch zei Abdulghani niet meteen ja. "Ik was bang dat het mijn asielprocedure zou beïnvloeden," legt hij uit. De bedreigingen werden echter zo erg dat hij al gauw de knoop doorhakte en Van der Schilden belde. Ze kwam hem meteen ophalen.

"Ik maakte een kast leeg voor Omars schaarse bezittingen en zette op Facebook een oproepje voor kleding en winterschoenen. Van een oud-leerling die precies dezelfde maat had, kregen we een tas met kleren. En ik heb zeep en shampoo, scheermesjes en scheerschuim gekocht."

Abdulghani woont nu drie maanden bij haar in huis. Hij mag blijven zo lang als nodig is. In die tijd heeft zich een hechte vriendschap ontwikkeld. "Ik zie Omar als mijn broertje. We hebben een bijzondere band die waarschijnlijk nog lang zal standhouden. Het mooie is dat het ook met mijn ouders en vrienden goed klikt. Mijn moeder is dol op hem en heeft hem 'geadopteerd' als een soort zoon."

Abdulghani kookt elke avond voor Van der Schilden. "Toen ik nog alleen woonde, was ik wel­eens laks en nam ik een broodje kaas. Nu krijg ik een volledige maaltijd met groenten voorgeschoteld. Ontzettend lief dat hij dat doet."

Abdulghani traint mee bij de korfbalclub waarvan Van der Schilden al 21 jaar lid is. "Omar vertelde me dat hij niet van sport hield. Hij vond het grof en ruw. Ik legde hem uit dat korfbal een eerlijke sport is. Hij speelt nu bij de recreanten."

Beeld Marc Driessen

In het begin voelde Van der Schilden zich schuldig als ze zonder hem de deur uitging. Ze wilde hem niet alleen laten. "Totdat hij zei dat ik mijn eigen gang moest gaan. Nu doe ik ook dingen apart, maar nog neem ik hem vaak mee naar vrienden, mijn ouders of een museum."

Diepe gesprekken
"Omgekeerd brengt Omar mij weer tot nieuwe bezigheden. Ik ben vrij druk met mijn werk en studeer daarbij nog, waardoor ik aan uitgaan niet veel meer toekwam. We zijn op zijn initiatief laatst samen naar een True Colorsfeest van het COC geweest. Erg leuk was dat."

Als Abdulghani en Van der Schilden 's avonds op de bank zitten, voeren ze vaak diepe gesprekken. "Dat kan doordat we allebei goed Engels spreken. Omar kijkt met een Syrische blik naar dingen, ik met een Nederlandse. Zo was een tijdje geleden in het nieuws dat Zweden geld zal vragen aan asielzoekers. Hij vindt dat dat écht niet kan. Ik vertel hem dan dat het geld voor opvang toch ergens vandaan moet komen. Daar discussiëren we dan over."

Soms ook, als ze een documentaire over Syrië zitten te kijken, vraagt Abdulghani zich af wat hij zou doen als zijn familie in gevaar is, als hij nooit meer iets van ze hoort. En bij die gedachte barst hij dan in tranen uit.

Hij nam geen afscheid van zijn familie. Niet omdat hij overhaast weg moest - het dorp Zabadani waar hij de laatste drie jaar woonde was betrekkelijk veilig -, maar omdat zijn familie de reden van zijn vertrek nooit zou kunnen begrijpen. Nooit zou hij kunnen uitleggen dat twee mannen van elkaar kunnen houden en dat dat geen ziekte is, maar iets wat hij met heel zijn hart voelt. Abdulghani groeide op in Damascus. Hij deed daar de International Highschool en studeerde een jaar rechten. Op zijn zeventiende verhuisde hij met zijn ouders naar Zabadani op het platteland en reisde van daaruit naar school.

Onmogelijk
Rond zijn vijftiende ontdekte hij dat hij homo was. Hij ontkende dat tegenover zichzelf. "Mijn ouders zijn niet radicaal, maar wel moslim. Ik wist dat het voor hen onmogelijk zou zijn dit te accepteren. Ik hield het geheim."

Totdat Abdulghani, toen achttien jaar, een korte relatie had met een jongen uit Homs en achterbleef met hevig liefdesverdriet. "Hij bedroog me. Ik sloot me doodongelukkig op in mijn kamer. Mijn moeder stond erop dat ik zou vertellen wat er aan de hand was. Ik heb gezegd dat ik homo ben. Ze begreep daar niets van en dacht dat ik sprak over een gewone vriend van wie ik hield als van een broer. Voor haar bestond homoseksualiteit niet."

Toen Abdulghani bleef volhouden dat hij verliefd was op die jongen, ging zijn moeder met hem naar een psychiater en een imam. Die zouden hem wel genezen. "Ik deed dat voor mijn moeder - ze had al problemen genoeg - maar wist dat het niet zou helpen." Abdulghani nam ook zijn ­beste vriendin in vertrouwen en vertelde haar dat hij homo is. "Helaas heeft ze het aan iedereen verteld. Ik werd vervolgens erg gepest op school."

Beeld Marc Driessen

Hij stopte met zijn studie rechten. Vanwege de pesterijen, maar ook doordat het steeds moeilijker werd om de universiteit in Damascus te bereiken. Normaal deed hij er ongeveer een uur over, maar door de checkpoints van het regime van Assad en IS duurde die reis vier keer zo lang.

Barre tocht
"Het werd ook gevaarlijker, omdat IS het voorzien had op studenten rechten en religie. Daarom bleef ik thuis. Ik had niets te doen en voelde me heel verdrietig en eenzaam."

Hij stortte zijn hart uit bij een vriend uit Egypte, die hij via internet kende."Hij wilde me helpen om te vluchten en kocht een ticket naar Turkije voor me." Abdulghani verliet zijn huis zonder afscheid te nemen. "Ik was ongelukkig en wist dat mijn familie mij toch nooit zou begrijpen."

Via een barre tocht kwam hij uiteindelijk in Nederland. "Ik voel me eindelijk veilig. Natuurlijk mis ik mijn familie. Ze waren boos en verdrietig over mijn besluit, maar hebben me desondanks geholpen door geld voor mijn reis te sturen. Ik spreek ze geregeld via Skype en Whatsapp, maar we hebben het dan nooit over homoseksualiteit."

Van der Schilden merkt vaak dat dat hem veel pijn doet. "Laatst zat hij met mijn moeder in de auto. Zij vertelde hem dat ze trots op mij was. Toen ik Omar daarna sprak, was hij droevig en zei dat hij zou willen dat zijn moeder ook trots op hem was geweest."

De toekomst bestaat voor Abdulghani uit vraagtekens. "Ik hoop ooit mijn studie rechten weer te kunnen oppikken. En ik wil vloeiend Nederlands leren spreken. Ik krijg Nederlandse les aan de Volksuniversiteit. Ik voel me steeds meer thuis hier en heb Nederland nu leren kennen zoals ik dacht dat het was."

Beeld Marc Driessen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden