Hoe moet je rouwen?

Hoe moet je eigenlijk rouwen? Ik weet dat niet goed. Ik zie wel hoe lief en ontroerend mensen zijn als ze bloemen bij het huis van een overledene leggen en knuffels naar de school van een gestorven kind brengen of kaarsjes branden, maar ik kan dat niet.

Ik ben niet gelovig en geloof dus niet dat de doden ons nog kunnen voelen of zien, of dat ze achter een wolk zitten. Voor mij is dood dood.

Misschien heeft dat te maken met mijn onvermogen te rouwen of aan openbare rouwmanifestaties deel te nemen.

Natuurlijk maakt de dood van een vriend mij ook intens verdrietig. En soms wil ik ook wel iets doen met dat verdriet, maar dat ligt toch meer in de sfeer van een column schrijven, een boek of film componeren, een lange wandeling met de hond maken of in het café veel over de overledene spreken en dan vooral de leuke zaken naar boven halen.

Misschien zijn mijn columns, boeken, films en gesprekken wel de bloemen, knuffels en kaarsen van andere mensen.

Iemand in mijn naaste omgeving heeft op het ogenblik veel verdriet. Ze kende één van de slachtoffers van de ramp. Ze wil iets en ze moet iets, maar ze weet niet wat.

Ik heb in het verleden soms iets te vaak nagedacht over verdriet. Wat had de overledene aan mijn verdriet, wat had zijn directe omgeving aan mijn tranen, wat moest de wereld met mijn pijn?

Verdriet is egocentrisch. De ander was gestorven, maar er was ook iets in mij dood. Mijn moeder was dood, maar ook in mij en voor mij was zij voor altijd weg. Daar moest ik om huilen.

Ik vind dat een mens niet egocentrisch hoort te zijn en dus wil ik niet met verdriet te koop lopen.

Maar het verdriet van een ander die mij dierbaar is, is iets anders. Te zien dat in haar iets is gestorven, is onverdraaglijk.
Je wilt troosten.

Hans Christian Andersen schreef De sneeuwkoningin. Een jongen voelt niets meer omdat zijn hart is geraakt door een splinter van de spiegel van de Duivel. Hij is veranderd in ijs en woont in het IJspaleis. Maar zijn jeugdvriendin vindt hem en huilt hete tranen, waardoor hij smelt en weer kan voelen.

Dat is troost.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden