Review

Hoe kritisch moet je zijn bij de grootste tenor van deze tijd? **

De bronstige bronslaag op de stem is ontegenzeglijk aangetast door de tijd. Maar net zo ontegenzeglijk is het dat Plácido Domingo op zijn 72ste nog altijd op een niveau zingt dat diepe bewondering afdwingt. Gisteravond in de Ziggo Dome begon hij, macho en onbevreesd, met de grote aria Winterstürme wichen dem Wonnemond van Siegmund uit Die Walküre. Zoiets moet je durven.

Beeld epa

Daarna volgden duetten van Wagner en Verdi, met de fraaie sopraan Angel Blue en de wat dunnetjes klinkende Micaëla Oeste. Ze kregen allebei handkusjes van Domingo, evenals de eerste vrouwelijke violisten van het Orkest der Lage Landen, dat onder leiding van Walter Proost voor de elektrisch versterkte begeleiding zorgde.

Hoe kritisch moet je zijn bij de rentree in Amsterdam na 23 jaar van de grootste tenor van deze tijd? Misschien moet je deze artistieke uitverkoop maar gewoon met de mantel der liefde bedekken. Toch was het ergerlijk dat Domingo de veel te grote Ziggo Dome had verkozen boven het Concertgebouw, dat hij in zee wenste te gaan met een tweederangsorkest en een dito dirigent en dat niet eens de moeite was genomen een simpel programmaboekje te laten drukken.

Het zat nog wel aardig vol, die Ziggo Dome, al wilde het maar niet sfeervol worden. Dat was in het Concertgebouw toch echt een ander verhaal geweest. Met die grote projecties van de zangers en musici was het van veraf toch alsof je naar een dvd zat te kijken.
Zeer onbevredigend avondje.

Beeld epa
Beeld anp
Beeld anp
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden