Hoe is het de zwangere Dam tot Damlopers vergaan?

Zwanger de Dam tot Dam lopen: Parooljournalist Nicole Kroes (33) vroeg zich vorige week af of dat wel verstandig is. Gisteren stond ze - samen met drie andere zwangeren - gespannen aan de start. Niet alleen vanwege de 16,1 kilometer die ze voor de boeg had, maar ook vanwege de vele negatieve reacties die haar artikel hadden losgemaakt.

De zwangere Daphne Mulderij tijdens de Dam by NightBeeld Eigen foto

Via WhatsApp krijg ik donderdagavond een berichtje van een collega: 'Zet je schrap. Nu al 23 reacties op je stuk over zwanger de Dam tot Dam lopen.'

Nieuwsgierig neem ik een kijkje op onze Facebookpagina en de eerste reactie die ik zie is meteen een lekkere binnenkomer: 'Spoort niet!!! Goed voor haar bekken ook. (...) Na haar bevalling zal ze huilen van de pijn.'

Als ik de meningen snel scan, vliegen de verwensingen, verwijten, adviezen en doemscenario's me om de oren. Als ik af mag gaan op een groot deel van de reacties ben ik een egocentrische, stomme, hippe moeder die niet spoort. Om nog maar niet te spreken van wat ik mijn baby aandoe ('Die komt in ademnood') en wat ik mezelf wellicht aan ga doen ('Je blijft je eeuwig verwijten maken mocht er iets mis gaan').

Naarmate de grote dag nadert, loopt de teller van de reacties richting 130 en kom ik er tot mijn opluchting achter dat Facebook soms ook een zelfreinigend effect heeft. Nog altijd word ik voor dom, onverstandig en egocentrisch uitgemaakt, maar er mengt zich ook een andere groep reageerders waardoor er zowaar een discussie ontstaat. 'Heb je het stuk gelezen of ga je op de kop af?' vraagt ene Marjan de la Carretera aan Roel Heine, die mijn verhaal afdoet als aandachttrekkerij en vindt dat Het Parool hiermee 'afglijdt naar het niveau van de Story.'

Hardnekkige rugpijn
Hoewel ik als journalist zeker niet sta te kijken van al die negatieve meningen, zijn er reacties die blijven hangen, nu ze aan mij persoonlijk gericht zijn. 'Aan wie moet je wat bewijzen?' vraagt iemand zich af. Tja, goede vraag. Een dag voor de Dam tot Dam heb ik een hardnekkige, zeurende rugpijn en mijn buik zit me behoorlijk in de weg.

Maar de laatste aanmoedingen van vrienden en bekenden geven nieuwe moed. Op zondag sta ik fris aan de start, voor het eerst in mijn Dam tot Damcarrière doe ik een warming-up om mijn lichaam te peilen. Geen rugpijn, geen bandenpijn, constateer ik opgelucht.

En om maar even zelf een reactie te geven op al die mensen die mij onheilspellende scenario's voorspiegelden of zelfs toewensten: Ja, ik heb de finish bereikt. En nee, ik ben niet keihard gevallen onderweg, ik ben de baby niet verloren en ik heb ook geen helse pijnen geleden.

Sterker nog: ik heb na de eerste zes zware kilometers genoten van de Dam tot Dam. Ik heb lekkerder gelopen dan tijdens eerdere edities dat ik 'alleen' liep. De baby was wat onrustig door de harde discobeats onderweg, maar was zeker niet in ademnood. Na 1.50.04 (mijn slechtse tijd ooit) kwam ik zo fris als een hoentje over de finish. En ook nu, een dag erna, heb ik geen centje spierpijn.

Alle 'goedbedoelde' adviezen ten spijt: deze stomme en domme egotripper van een moeder zou het zo weer overdoen.


Parooljournalist Nicole KroesBeeld Cindy Baar
Sandra Golverdingen na de finishBeeld Eigen Foto
Melanie NeijtsBeeld Eigen foto
Daphne Mulderij met een alcoholvrij biertje na afloopBeeld Eigen foto
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden