Hoe falend mediabeleid de val van Eurlings inleidde

Camiel Eurlings is opgestapt als IOC-lid. Exemplarisch was zijn verklaring: niet om zijn daden, maar om de ontstane discussie rond zijn positie neemt hij afstand. Hoe falend mediabeleid de val inleidde.

Camiel Eurlings (R) tijdens de officiële opening van het Holland Heineken House in bij de Olympische Spelen in Rio. Beeld anp

'De discussie over mijn al dan niet aanblijven leidt af van waar het, juist nu, om moet gaan; de sport en de sporters.' Het zijn de woorden uit de persverklaring waarin Camiel Eurlings bekend maakte op te stappen als IOC-lid. Dan toch.

De gebrekkige verklaring is het sluitstuk van een slepende affaire waarvan de uitkomst onafwendbaar was. De enige die dat lange tijd niet wilde erkennen, was Camiel Eurlings. En zijn woordvoerder Jan Driessen en advocaat Geert-Jan Knoops, die Eurlings voortdurend adviseerden.

Vanaf het moment dat zijn voormalige vriendin Tessa Rolink in december 2015 aangifte deed wegens mishandeling, liep de communicatie vanuit Eurlings in de soep. Eerst hield Eurlings zich maanden op de vlakte, om vervolgens tijdens zijn moment of shine - de Zomerspelen van 2016 - het hele voorval glashard te ontkennen.

Damage control
'Mensen die mij kennen, weten dat ik zo niet in elkaar zit,' zei hij in Rio de Janeiro. Het was het eerste aanzetje tot damage control. Een keiharde leugen, kun je achteraf ook zeggen. In ieder geval geen uitgebreid, nederig en respectvol excuus.

In maart 2017 trof Eurlings een schikking, hopende dat dat een streep zou zetten onder de kwestie.

Nadat eind december bekend werd dat sportkoepel NOC*NSF in een vergadering om een publiekelijke verklaring van Eurlings over de mishandeling had gevraagd, kwam advocaat Knoops daags daarna met een persverklaring die wemelde van de juridische draaikonterij. 'Een aantekening' was geen 'strafblad' en de media creëerden een onjuist en suggestief beeld. De verwachte schuldbekentenis bleef achterwege.

Excuses
Pas in een interview in NRC Handelsblad van 30 december bood Eurlings voor het eerst (iets wat moest lijken op) excuses aan. Ook hier: een rookgordijn van verdraaiingen. Eurlings wilde 'va-banque in de spiegel kijken', een mishandeling werd 'een handgemeen' - of zelfs 'wederzijds handgemeen' - en een taakstraf werd 'maatschappelijk werk'. Over het letsel bij zijn ex-vriendin zei hij niets ('Er is afgesproken niet op details in te gaan').

In plaats van het zaakje te sussen met een uitgebreide mea culpa - voor zover dat 2,5 jaar na dato nog mogelijk was - koos Eurlings ervoor zichzelf nog verder vast te draaien. In een persoonlijke verklaring naar de pers zei Eurlings dat hij 'de publieke impact van het incident en zijn openheid daarover' had onderschat, maar hij bleef wel zitten.

Kritiek
Vanuit de media was de kritiek op het NRC-interview oorverdovend, de ene na de andere sporter drong aan op een Eurlings-exit en ook NOC*NSF-bestuursleden vroegen (anoniem) om zijn vertrek. Hoe kan de sportkoepel van sporters openheid vragen over precaire onderwerpen als seksueel misbruik en matchfixing als het een bestuurder met losse handjes heeft die voortdurend draait?

Ondanks het overduidelijke gebrek aan reflectie trokken Eurlings, Driessen en Knoops gisteren de enige juiste conclusie. De baantjesziekte geeft het op, maar zelfs in de persverklaring waarin hij zijn opstappen aankondigt, weigert Eurlings zijn hand in eigen boezem te steken.

Het is de discussie over zijn positie, die hem de das om doet. Van va-banque in de spiegel kijken, is nog niks gekomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden