Plus

Hoe ernstig is die 'kleedkamerpraat' van Donald Trump?

Hoe ernstig is het, die 'kleedkamerpraat' - 'Vrouwen kun je rustig bij hun poes grijpen' - waardoor Donald Trump deze week in de problemen kwam? Twee redacteuren lichten toe vanuit hun persoonlijke perspectief.

'Er zijn dus mannen die het in hun bolle hoofd halen dat ze die kleed­kamerpraat in praktijk mogen brengen'Beeld Getty Images

Was het maar waar, dat het bij mannenpraat blijft

Taxi in New York, vorige week zaterdag. Vier passagieres, 43 t/m vijftig jaar oud, twee Nederlands, twee Amerikaans. Op het schermpje: Donald Trump. Op de radio: Donald Trump.

Telkens weer dat citaat. Over vrouwen, met wie je - als ster - alles kunt doen. Dus grab 'em by the pussy. Tuurlijk. Want het is 2005 en je lult wat. Kleedkamerpraat, mannen onder elkaar, ouwejongenskrentenbrood.

Was het maar waar. Een snelle inventarisatie: twee van de vrouwen hebben 'm gevoeld, die graai naar hun pussy. Nederlandse vrouw één: in het kruis gegrepen, vanachter. Op Koninginnedag, op het Rokin.

Negentien was ze, net een jaar in de stad. Nederlandse vrouw twee: achtervolgd door man op brommer. Op haar dertiende. Hij probeerde haar van de weg te duwen, greep tussen haar benen.

Want ja, er zijn dus mannen die het in hun bolle hoofd halen dat ze die kleed­kamerpraat in praktijk mogen brengen - Trump incluis, blijkens getuigenissen zoals die van Jessica Leeds die hem 'als een octopus' over zich heen kreeg.

Deze zomer eiste het Openbaar Ministerie honderd uur taakstraf tegen de man die als bijnaam de Groningse Kruisgrijper draagt. Maar straf keeg hij niet.

Al werd schuld bewezen, hij zal voor altijd de Groningse Kruisgrijper blijven en dat was erg genoeg, vond de rechter. Hij is zijn vriendin kwijt, ziet zijn kinderen niet meer en zijn ouders hebben met hem gebroken.

Ja, best sneu voor hem eigenlijk. Dat hij die avond in café Het Pakhuis met zijn dronken kop van al die vrouwen die hij had kunnen grijpen nou die mondige Groningse journaliste koos die hem op de foto zette en aangifte deed.

'Ineens voel ik dat het mis is. Een grote hand gaat achterlangs onder mijn rok door en grijpt in mijn kruis,' schreef de journaliste in kwestie, Rosa Timmer, op haar blog. 'Het overkwam mij vorige week. Erger nog, het overkomt elk weekend heel veel vrouwen en meisjes.'

De Vlaamse schrijfster Yasmine Schillebeeckx, die begin dit jaar het pamflet Echte Vrouwen Bestaan Niet publiceerde tegen seksuele intimidatie, was zestien. 'De herinnering staat tien jaar later nog in mijn geheugen gegrift; de manier waarop de onbekende man zijn hand tussen mijn benen stak, de grijns op zijn gezicht toen ik hem vol afschuw aankeek,' blogde ze deze week naar aanleiding van Trump.

Marjolijn de CocqBeeld Linda Stulic

Natuurlijk, roem en macht erotiseert, er zijn vrouwen die als starfuckers kennelijk maar al te bereid zijn om te ondergaan wat Trump beschouwt als opperste manifestatie van zijn mannelijkheid.

En toegegeven, die vier vriendinnen in die New Yorkse taxi zijn zelf ook niet voor de poes; gespreksonderwerpen dat weekend behelsden onder meer penisomvang, de 'yumminess' van mannen op eigen bangalijstjes en de merites van cunnilingus mits vakundig uitgevoerd.

Sex and the city, live. Meidenpraat, zo u wilt. Ook weinig politiek corrects aan. Alleen heeft geen van deze 'meiden' het opgeblazen ego om een meneer zomaar ongevraagd aan de taas te trekken, om met Van Kooten en De Bie te spreken.

Volgens Schillebeeckx zijn we nog lang niet boos genoeg over Trump. "Als je mij nu zou vertellen dat die onbekende man, met zijn grijpgrage handen op plaatsen waar ik ze niet wilde hebben, kans maakt om leider te worden van één van 's werelds grootste en machtigste landen, zou ik niet eens begrijpen waarom zulk uitschot überhaupt kandidaat heeft kunnen worden."

Kruisgrijper klinkt eigenlijk nog veel te omfloerst. Kuttenklauwer, suggereert een vriend. Dekt de lading beter.

Een van die Nederlandse vrouwen in de New Yorkse taxi was ik. Elke keer als ik het Rokin oversteek, vlak bij de Munt, denk ik aan die split second van toen. Het gezicht van mijn kuttenklauwer heb ik nooit gezien, hij was opgelost in de oranje menigte. Maar ik kan - met de kennis van nu - één pluspunt zien: het was in elk geval niet Donald Trump.

Marjolijn de Cocq

Het verschil tussen een mannetje en een klootzak

Om te beginnen, ik schrijf dit stuk met grote moeite. Niets maar dan ook niets wil ik te maken hebben met Donald Trump en zijn machoïsme. Ik wil niet de minste schijn wekken dat ik hem verdedig of zelfs maar relativeer.

Toegegeven, ik speel graag de rol van male chauvinist pig, je moet zo'n vrimibo toch een beetje gaande houden. Maar een foute mannengrap staat mijlenver van Donald Trump en zijn uitspraken. Wat hij doet, is het goedpraten, zelfs het aanmoedigen van aanranding. Tijdens een heel leven in de kroeg en een half leven in kleedkamers heb ik werkelijk nooit een andere man horen opscheppen over aanranding.

Zijn uitspraken zijn ook helemaal geen kleedkamerpraat, of mannen-onder-elkaarpraat. Het is misselijk­makend machogedrag. Het is het verschil tussen een mannetje en een ongelofelijke klootzak.

Goed, punt gemaakt. Maar wat is kleedkamerpraat dan wel? Nou ja, praatjes. Stoere praatjes. Stoute praatjes. Over vrouwen. En zo. Lekkere kont hier en goeie tieten daar.

Het is allemaal niet hoogstaand of fijnzinnig, dat weten wij mannen best, en ook dat het niet leuk is voor vrouwen om te horen. Maar dat is dan ook precies de bedoeling, vrouwen moeten dat ook helemaal niet horen. Daarom heet het: mannen-onder-elkaar.

Dan is er altijd wel eentje die roept: je zou die vrouwen zelf eens moeten horen, als ze onder elkaar zijn, over mannen, ze zijn nog veel erger! Een slap excuus en verder geloof ik er niks van. Maar ergens hoop ik het wel. Mannen onze praatjes, vrouwen jullie praatjes. And never the twain shall meet. Is dat probleem ook weer opgelost.

Want ja, in de kroeg worden stoere verhalen over ex-scharrels verteld. Maar alleen omdat ze daar niet naast staat. Zoals het hoort. En het is ook waar: iedere man kijkt op zijn tijd naar een vrouw en denkt: geschikt/ongeschikt. Ja, elke man. Nee, nee, él-ke man. Ook (die van) u.

Hans van der BeekBeeld Linda Stulic

Is dat gênant? Wel als je het hardop uitspreekt uiteraard. Maar ook als je het alleen maar denkt? Of uitspreekt met mannen onder elkaar?

Kernvraag: is dat ernstig of alleen maar spielerei? Nog een vraag: is het überhaupt tegen te houden?

Het zijn maar woorden. Jongetjespraat. En het ding met woorden is: het maar net hoe je het wilt horen. Laat ik een voorbeeld geven, een lieflijk voorbeeld, zo ver mogelijk van Trump vandaan.

In mijn scharreltijd kwam ik meestal uit bij vrouwen rond de veertig en ouder. Ik noemde hen graag meisje. Dat leverde twee uitgesproken reacties op, we mogen spreken van kampen.

Kamp 1 begon meteen te stralen dat ze op deze leeftijd nog meisje werden genoemd. Kamp 2: "Meisje!!? Vrouw! Ik heb twee kinderen gebaard, ja?"

Met Kamp 2 werd het nooit wat. Op een gegeven moment gebruikte ik 'meisje' als lakmoesproef, dan wist ik sneller waar ik aan toe was.
Ik wil maar zeggen: vrouwen en woorden, het is een levensgevaarlijke combinatie. Maar goed dat die kleedkamerdeur gesloten is.

Hans van der Beek

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden