Plus Column

Hoe boos Muhammad Ali ook werd, het was nooit intimiderend

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn succesvolle debuutroman De Belofte van Pisa. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Beeld Wolff

Op een steenworp afstand van het huis in de Lutmastraat waar ik geboren ben, schaduwbokste Muhammad Ali. Aan de Jozef Israëlskade om precies te zijn. De sportman van de eeuw was net uit een rondvaartboot gestapt die hem over de grachten voer. Langs de schitterende grachtenpanden die door het uitbuiten van zijn voorvaders gebouwd konden worden. Langs de Wallen waar hij volgens de journalist die hem vergezelde 'opvallend oplichtte'.

Ali was in 1976 kort in Amsterdam om zijn boek, De Grootste, te promoten. Met zijn hofhouding verbleef hij op de drieëntwintigste verdieping van het Okura Hotel. Ali's Nederlandse uitgever herinnerde zich dat de bokslegende in paniek raakte toen de lift tussen de verdiepingen even stopte. De uitgever is waarschijnlijk één van de weinigen op aarde die de altijd zelfverzekerde Ali in zo'n staat hebben gezien.

Wanneer ik als jongetje in een dipje zat, keek ik naar Ali's interviews en hoogtepunten van gevechten op YouTube. Het gemak waarmee hij bokste en praatte, wond mij op. Over een opponent: "I'll hit him so fast, he's gonna think he's surrounded."

Of: "I went to the restaurant, sat down and said: 'I want two hamburgers. They said: 'We don't serve negroes.' I said: 'I don't eat them either. I want two hamburgers.'"

De burgers kreeg hij niet, waarna hij zijn gouden medaille in de Ohiorivier zou hebben gesmeten. Bijna alles wat hij deed, was betekenisvol. Hoe boos hij ook werd, het was nooit intimiderend.

Mijn eerste herinneringen aan hem zijn van zijn trainingen. ­Bezweet en met ontblote torso trippelend op zijn tenen tijdens touwtjespringen: tetek, tetek, ­tetek. Niet lang daarna kocht ik een leren Adidasspringtouw om exact zo te kunnen vlinderen als hij. Ik raakte elke keer met mijn poten verstrikt in het klotetouw.

De man trok zich het lijden van anderen erg aan, maar tegelijkertijd liet hij zich compleet de vernieling in slaan. De rope-a-dope, een zogenaamd briljante boksstrategie om de tegenstander te vermoeien om tien rondes later toe te slaan. Er is niets maar dan ook niets nobels aan je finaal kapot te laten slaan. Maar goed. Wie ben ik om de strategie van De Grootste tegen te spreken?

Het mooiste moment was waarop hij aan George Foreman in een onverwachte stroomversnelling supersnelle stoten uitdeelde. Te midden van een furieus gevecht ontstond eventjes empathie voor de tegenstander. Waar andere boksers er nog wat krachtige stoten tegenaan zouden hebben gegooid om het af te maken, daar hield Ali zich in. Muhammad draaide om de reus heen terwijl hij hem waardig liet neervallen.

Dat is grootsheid.

Na de boottocht door Amsterdam klom hij de kade op, omsingeld door een cameraploeg. Waar hij met zijn vurige vuisten langs de cameralens scheerde.

Ooit zal ik het mijn kinderen vertellen.

Daar aan de kade in De Pijp schaduwbokste Muhammad Ali.

m.bouzamour@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden