Column

Hillary heeft hem niet bij zijn ballen gegrepen, hij ons wel bij de pussy

Roos SchlikkerBeeld Linda Stulic

Elke morgen sla ik naakt de wereld gade. Als ik onze oude slaapkamer-tv in een handige hoek draai, kan ik vanuit de badkamer het zevenuurjournaal zien. Druipend uit de douche hoor ik het kalme stemgeluid van Dionne Stax, Winfried Baijens of andere vertrouwden die het wereldnieuws vertellen.

Een mens mag het vermogen zich te verbazen nooit verliezen, maar als ik kletsnat de droge feiten krijg opgelepeld heb ik vrijwel dagelijks een duh-moment en denk: o ja, natuurlijk gaat het zo. 'Prematching in voetbal groter dan gedacht,' klinkt het.

Duh, denk ik, terwijl ik een tandenborstel over mijn ondergebit ros. Het is een miljoenenindustrie en niet voor niets luidt een oud Chinees gezegde: 'Wie klauwen met geld kan verdienen, zal proberen nog grotere klauwen met geld te verdienen.' Of zoiets.

'De halve politietop at zijn lunchbammetjes wekelijks in het Amstel,' is een ander nieuwtje. Duh. Poetin vermoordde in Syrië naast enge baardmannen ook lieve peuters met grote poppenogen. Duhduhduh.

Van klein tot groot nieuws, als ik het hoor lijkt het allemaal logisch. Hoe heb ik jarenlang kunnen menen dat topsport eerlijk was, politie onomkoopbaar en wereldleiders niet over kinderlijken gaan?

Het nieuws is een aaneenschakeling van duh-momenten, van feiten die ons zachtjes wakker maken.

Stiekem wisten we het allemaal wel, snuiven we wijs­neuzerig, de slaapvouwen uit onze wangen masserend.

Maar er zijn dagen dat er geen duh te denken valt. Dat het ijskoude douchewater niet opwarmt en de altijd rustige nieuwslezers niets anders kunnen dan meedelen dat de wereld totaal onverwacht veranderd is. Ik had het na de aanslagen in Parijs. Ik had het na de Brexit. Ik heb het deze morgen.

Mijn handen hangen werkeloos met een badlaken in de lucht. Trump houdt zijn overwinningsspeech: "We expect great, great relationships."

Water vormt een plasje rond mijn enkels. En ik realiseer me dat de eerste zwarte president van de Verenigde Staten straks zijn oval office moet overdragen aan een man die wordt toegejuicht door de Ku Klux Klan. Dat Hillary die laatste niet bij zijn ballen heeft gegrepen, maar hij ons allen bij de pussy. Dat grootbekkerij en verborgen woede gewonnen hebben.

We leren dagelijks van onze duh-momenten, maar zijn nog altijd overrompelbaar door de realiteit. Prinses Juliana schreef in 1940 een brief aan een bevriende jarige freule waarin ze stelde:

'Niemand weet, wat een heel jaar brengen kan (...), maar ik hoop me over u geen zorgen te maken, geen echte, want het zit toch allemaal in de geesteshouding, die maakt, dat niemand iemand iets werkelijk "maken" kan. Tenslotte, tenslotte stelt dat volkomen gerust over de lotgevallen van degenen van wie we houden." Drie weken later vielen de Duitsers Nederland binnen.

Nu is WOII niet te vergelijken met Trump I, wie weet verrast de man ons straks allemaal. Bovendien was Juliana een naïeve lieverd. Ergens zijn we dat allemaal. We doen of we het snappen, we zeggen 'duh', we duiden ons een ongeluk, maar de geschiedenis is grilliger dan onze geest.

We zijn nog lang niet droog achter onze oren.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool. Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden