Column

Hij heeft de zeemijn zelfs een naam gegeven

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Een jongen kijkt naar het water. Sinds hij weet dat er een 600 kilo wegende zeemijn in de buurt woont, klopt zijn hart sneller. Makkelijker ook. Het kloppen is nog nooit zo vanzelf gegaan.

Op het internet zag hij een foto van zijn nieuwe buurtgenoot. Hij printte de foto uit en sindsdien kijkt hij er zo'n honderd keer per dag naar. Ook nu weer, dromend op de kade.

De zeemijn ziet er vriendelijk uit. De mijn is volgens de jongen te rond om gevaarlijk te zijn.

De stiefvader van de jongen, een man die van weinig dingen echt houdt, houdt echt van die vrolijk gekleurde dropstaafjes. Daar lijkt de mijn op. Op een roestig, zoet dropstaafje.

Hij heeft de zeemijn vanochtend zelfs een naam gegeven. Alle dingen hebben recht op een naam. Ook de dingen die alleen gemaakt zijn om te ontploffen. Oskar, zo heet de mijn.

Oskar ligt al meer dan zeventig jaar op de bodem van het IJ. Oskar is de oorlog vergeten. Hij voelt zich ook al heel lang geen zeemijn meer, nee, Oskar is gewoon een rotsblok op de bodem van het IJ. De vissen zwemmen rondjes om hem heen, ze zijn niet bang voor hem. Niemand is bang voor Oskar. Soms tikken krabben liedjes op zijn koude lichaam met hun scharen.

Zeventig jaar geleden had hij nog een hekel aan aanrakingen. Nee, hij moest het hebben. Oskar kan de stem van zijn schepper nog horen. "Als iets je aanraakt, ontplof je! Als iets toenadering zoekt, ontplof je!"

Oskar had al zeker honderdachtentwintig keer moeten ontploffen. De eerste keer dat hij had moeten ontploffen, was het nog oorlog. Hij voelde een bootje langsvaren. In het bootje zaten vissermannen. Oskar kon hun magen voelen knorren. Hij vertikte het om te ontploffen.

In de lente van 1974 koos de mijn er uiteindelijk voor om voortaan als rots door het leven te gaan. Oskar is misschien niet de beste rots in het IJ, maar hij is wel de grootste. Die prijs wint hij dan ook elk jaar. Op die ­dagen strikt hij een vlinderdasje bij zichzelf om en geeft hij een feestje. Alhoewel, rotsen geven eigenlijk geen feestjes, rotsen geven rotspartijen.

De andere rotsen haten hem. Ze dromen van zijn ontploffing.

Deze week werd Oskar van de bodem opgetild tijdens baggerwerkzaamheden. Voor het eerst in zeventig jaar zag hij de zon. Voor het eerst in tijden kon hij zien dat hij geen rots was. De mensen op de kade wezen naar hem. Ze waren bang voor Oskar.

De mensen in de buurt plukten snel de wasrekken die aan hun balkon hingen leeg. Oskar begreep niet waarom, hij was totaal niet geïnteresseerd in hun kleding. Hij zag zwaailichten en afzetlint. En op dat moment wilde hij ontploffen. Hij probeerde het ook echt, maar het lukte niet.

Het exploderen was zijn ex geworden. Een paar minuten later lag Oskar gelukkig weer op de bodem van het IJ. De pijn trok weg en alle ontstekingen remden.

De jongen staat nog steeds op de kade. Hij staat er al dagen. In zijn binnenzak zit de foto van Oskar. Zijn ­Oskar. Zijn mijn. Jouw mijn. Mijn mijn. Onze mijn.

Oskar. De mijn die gewoon aangeraakt wil worden.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Duitse zeemijn in het IJ

De zeemijn in het IJ die woensdag tijdens baggerwerkzaamheden werd aangetroffen, is weer getraceerd. Waarschijnlijk hing de 600 kilo zware mijn ooit onder een Duits watervliegtuig.

Met een mobiele sonarset heeft de Explosieven Opruimingsdienst Defensie (EOD) hem gevonden. Hij lag niet ver van de plek waar hij woensdag tijdens baggerwerkzaamheden ter hoogte van het Java-eiland werd aangetroffen. Lees hier verder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden