Column

'Hij gaf zijn portemonnee af en sprong zo de gracht in'

Eva Hoeke.Beeld Het Parool

Het was vrijdagmiddag, het schemerde en een gure windvlaag veegde me zo café De Avonden in. Na de verplichte sluiting van hooliganhok Bar Meerzicht in 2010 hadden de gebroeders Michel en Jean-Paul er een 'fatsoenlijke tent' van willen maken - de ontdekking dat Gerard Reve een bekende Betondorper was, kwam dan ook als geroepen. Jammer dat het zo'n kutboek was.

'Die man heb er miljoenen van verkocht,' zei Michel terwijl hij een fluitje tapte. 'Onbegrijpelijk. Zelfs de strip is niet leuk.' Juist daarom kregen de broers elke verjaardag opnieuw De avonden cadeau, je kon het humor noemen.

'Heeft die man niet zelfmoord gepleegd?'

De vraag kwam van een corpulente man aan de kop van de bar die met vlezige vingers met een stapel viltjes speelde.

Michel schonk bij. 'Al sla je me dood.'

Stamgast Jorrie Jordano, de sympathieke ex-veelpleger die ooit op verzoek bij me had ingebroken nadat ik mijn sleutels binnen had laten liggen: 'Een kennis van me heeft zich ooit verdaan in de Nieuwe Herengracht. Hij gaf zijn portemonnee af en sprong zo de gracht in. Hij zwaaide nog. Drie dagen later werd hij gevonden bij de Amstel. Helemaal opgezwollen.'

'Kun je jezelf verdrinken dan?' vroeg ik, want dat moest op een wilskracht aankomen die mij vreemd was.

'Tuurlijk,' zei Jorrie. 'Een andere vriend van me is verdronken in zo'n laagje water.' Hij hield zijn hand twintig centimeter boven de bar. 'Hij stond te pissen, viel naar voren en kwam nooit meer boven.'

'Maar dan verdrink je toch niet?'

'Wel hoor,' zei Jorrie. 'Hij had 24 halve liters in zijn rugzak, dat is twaalf kilo. Die drukten op zijn schouders en toen kon hij niet meer omhoog komen.'

Ik: 'Dat klinkt meer als een ongeluk.'

Jorrie schudde zijn hoofd. 'Zo leuk is het nou ook weer niet om onder een brug te wonen.'

En hij kon het weten, want hij had zelf 24 jaar op straat gewoond. Jorries levensverhaal las als een boek van Bukowski. Zijn moeder was kastelein geweest, zijn vader onbekend. Toen hij op z'n twaalfde het huis uit ging, ontmoette hij zijn twintig jaar oudere vriendin. Ze zwierven door de stad, plukten de dag en waren gelukkig.

Tenminste, dat dacht hij. Want een half jaar na de geboorte van hun dochter pleegde ze zelfmoord. In bed, naast hem, hij werd wakker van de knal. En in het toch al roerige leven van Jorrie was het daarna rap bergafwaarts gegaan. Drank, drugs, stelen, helen, in het beste geval sliep hij in een pension, vaker lag hij onder een brug.

'Ik heb de gekste dingen meegemaakt. Wist je dat ik ook een keer zelfmoord heb proberen te plegen? In de Pieter Aertszstraat. Mijn vriendin zat in de kamer ernaast. Ik knoopte een touw om mijn nek, ging op een stoel staan en schopte dat ding weg. Wat denk je? Komt het hele plafond naar beneden.'

Barman Michel: 'Ja, dat krijg je met die huizen in De Pijp. Die zijn zo gammel als wat.'

Ik: 'En je vriendin dan?'

Jorrie: 'Die lag helemaal dubbel. Vind je het gek: lag ik daar met een elektriciteitssnoer om mijn nek. Toen heb ik er verder maar van afgezien.'

Reviaanse humor, of ze nu wilden of niet.


e.hoeke@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden