Column

Heten onze missies allemaal Missie Tevergeefs?

Beeld Jean-Pierre Jans (www.jeanpierrejans.nl)

Ik snap het niet. Maar ik snap het ook weer wel. Uruzgan. Ik zie de beelden nog. Zand en zand. Jonge­tjes die een voetbal kregen, meisjes een pop. De lopen van de geweren opzichtig naar beneden gericht. We kwamen in 2005 om vrede te brengen. Door te vechten. Tegen de Taliban. We verlieten de provincie in 2010.

Het blijkt dus nu tevergeefs want de Taliban staat aan de poort.

We brachten daar enig welzijn, we stichtten scholen, we repareerden wegen. Het welzijn van de burgers stond in knop. Tevergeefs, de Taliban komt al door de poort.

24 dode Nederlandse militairen. Tevergeefs. De Taliban hijst zijn vlaggen al in top. Wat we daar achterlieten, is nu al een ruïne. Onze goede bedoelingen zijn gestraft.

Je durft niet te denken dat het onze verdiende loon is voor de naïeve rol die we in de wereldpolitiek wilden spelen; het was, strikt gesproken, de meerderheid van ons volk die die vredesmissie wilde.

Het is pijnlijk voor de jongens die daar - tevergeefs - vochten.

Ik snap het niet. Maar ik snap het ook weer wel. Ik kijk vermoedelijk naar Uruzgan zoals mijn vader naar Indonesië keek na de politionele acties. Hij had in ons Indië iets groots willen verrichten en dat was, vond hij, vertrapt.

Ik keek ook naar de verkiezingen in Suriname. Ik ben stomverbaasd. Baas Bouterse wint. Met een enorme meerderheid! Bouterse, een moordenaar! Ik weet nog hoe geschrokken ik was toen bekend werd dat hij die acht mensen had vermoord. De processen die vervolgens steeds door Bouterse werden gefrustreerd.

Nu zie ik Surinaamse jongeren die de oude Bouterse bewonderen. 'Hij is goed voor ons land,' hoor ik Surinamers op de televisie zeggen. Ik snap het niet. Nou ja, ik snap het eigenlijk wel. Tactisch geheugenverlies schept ruimte in je kop waar schaamte en schuldgevoel horen te zitten. We vechten nu in verschillende landen, maar krijgen nu niet eens de kans om geheugen te vormen, want ik weet nog steeds niet wat we daar doen.

Hebben we gisteren met onze antieke F-16 in Irak nog IS gebombardeerd? Hebben we in Mali nog Boko Haram bestreden? Ik weet het niet. Wat als we daar straks weggaan?

Heten onze missies allemaal Missie Tevergeefs? Ik snap het niet. Ik snap het eigenlijk wel.

Uiteindelijk wordt elke historische gebeurtenis een tragische vergissing.


Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden