Artikel Wit Beeld Oof Verschuren

Het zal haar decennia kosten voor ze het begrijpt

Plus Column

"Ze zegt dat ik dik ben."

Ik zit in de speeltuin en probeer de krant te lezen, terwijl mijn jongens elkaar aftuigen met rondslingerende plastic schepjes. Prima middagbesteding, maar nu staat zij daar, een meisje van een jaar of acht, plukkend aan haar T-shirt. Ze heeft kuiltjes in haar wangen waar ik dolgraag mijn wijsvinger in zou willen drukken, omdat niets zo lekker voelt als kinderhuid. Ze kijkt me afwachtend aan.

"O ja?" vraag ik. "Zegt ze dat?"

"Veels te dik."

"Vind je dat zelf ook?"

Het grietje knikt.

"Ik vind jou helemaal niet dik," mompel ik naar waarheid.

Het kind knijpt in een bovenbeen. "Jawel, kijk maar. En als ik ga zitten, is het nog erger."

"Ja maar als ik zit, wordt mijn dij ook platter waardoor hij breder lijkt. Dat heeft iedereen. Kom eens hier." Ze ploft naast me neer.

"Zie je? Dat is gewoon je huid."

Het meisje peutert aan haar glittersandaal. "Toch ben ik dik."

Een sliert giechelgrieten rent langs. "Ah joh, trek je niks aan van andere meiden. We zijn allemaal anders gebakken," zeg ik troostend.

Het kind schudt haar hoofd. "Niet de andere meisjes zeggen dat ik dik ben. Dat doet mijn moeder."

Ik tuur richting de zandbak. Opeens zie ik haar staan. Tien jaar, voor de spiegel in haar moeders slaapkamer. Ze draagt een oranje badpak en plukt grimmig aan de minispekjes die onder de bandjes vandaan piepen. Morgen gaat ze zwemmen.

Ze knijpt hatelijk in haar vel, het vlees bleek als ongebakken croissantdeeg. Danerolles. Die kreeg ze eens bij haar vriendinnetje. Als ze thuis vraagt of ze ook croissantjes kunnen kopen, fronst haar moeder zorgelijk. Ze houden het bij boerenbruin. En dan nog. Meestal ziet ze haar moeder koolhydraten onder een servet verstoppen. Ze eet alleen wat erop ligt. En altijd belegt ze mager.

Wat zal haar dochter dat later jammer vinden. Het zal haar decennia kosten voor ze het begrijpt. Dat het leven niet bedoeld is om altijd mager te beleggen, maar om royaal in op te gaan. Door te eten, te dansen, te drinken, buiten te rennen als het regent, puur omdat je er zin in hebt. Niet door jezelf urenlang af te keuren in badpak.

Een blondine op hakken snelt de speelplaats over.

"Fleurtje, waar blijf je nou?" schreeuwt ze. Fleurtje haalt schrikkerig adem. "Als ik zo blijf, word ik nooit fotomodel, volgens mama," fluistert ze.

Zou het helpen als ik vertel dat ik haar prachtig vind? Dat kinderobesitas uiteraard een probleem is. Maar onnodige complexen ook. Ik schil een appel en geef het grietje de helft. Even wil ik dat het een zak trekdrop is. Samen kauwen we. Zo hard dat alle speeltuingeluiden worden overstemd. Net als het lawaai in ons binnenste.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.