Column

Het was 1994. Guru sprak vanuit mijn walkman

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Veel muzikanten beginnen pas echt te leven na de dood. Voor hen is de doodskist een torenhoog sinaasappelkistje of de urn een megafoon. Wat dat betreft, komt de waardering nagenoeg altijd een sterfdag te laat.

Maar er zijn ook muzikanten die na hun dood langzaam richting het afvoerputje van de vergetelheid cirkelen. Het zijn er veel. Te veel. Deze week ga ik vijf overleden muzikanten uit het afvoerputje vissen om ze in de schijnwerpers te laten opdrogen.

Zeven jaar geleden overleed Keith Edward Elam, de man die onder de rapnaam Guru de wereld veroverde. Zijn nonchalante, bijna aan het ongeïnteresseerde grenzende, stemgeluid hoorde ik voor het eerst in een tentje op een eensterrencamping in Zuid-Frankrijk.

Het was 1994. Guru sprak tegen mij vanuit mijn walkman. Op de ene kant van het cassettebandje stond het Hard to Earn-album van Gang Starr en op de andere kant stond het Behind Bars-album van Slick Rick.

Voordat ik op vakantie ging, kreeg ik van vriend DJ Mickster dertig bandjes in een plastic Edahtasje. Terwijl mijn ouders en mijn zus op het strand lagen, ­bedreef ik in mijn tentje de compromisloze liefde met de crème de la crème van een vaak onbegrepen muziekgenre.

Guru heeft alles, maar vooral de stem. Het is de stem van een oudere broer. Een oudere broer die je hoofd met wijze woorden vult, zodat er geen ruimte meer overblijft voor onverstandigheid. Dat is Guru.

Hij klinkt als een ietwat geïrriteerde leraar. Guru wil dat je op tijd komt en oplet. Hij wil dat je afstudeert. ­Guru wil dat jij dat ook wilt. En als je dit niet wilt, verschijnt er een kloppende ader op zijn voorhoofd en spuwt hij zijn weldoordachte furie over je heen. Soms belerend, maar nooit hoogdravend. De waarheid hoeft nooit gecompliceerd te zijn.

'I can't work at no fast-food joint, I got some talent, so don't you get my point?'

Dit was een van de eerste zinnen die ik van hem hoorde. Het is een zin die me altijd is bijgebleven. In de zin zit uitzichtloosheid, een gebrek aan kansen, maar er zit ook zelfliefde in, branie, en hoop. Veel hoop. Ik weet dat ik talent heb. Hoe vaak je ook over me heen loopt, ik weet wie ik ben, ik weet dat ik een onvertrapbare bloem ben.

Op het in 1998 uitgebrachte album Moment of Truth is Guru, naar mijn mening, op zijn tekstuele best. Zijn stem vliegt als een straaljager die schoolboeken afvuurt over de landschappen die topproducer DJ Premier op zijn MPC60 heeft geschetst. In het nummer dat dezelfde naam als het album draagt, preekt de in Boston geboren rapper over de valkuilen in het leven. Zijn stem kalmpjes, maar altijd dringend. Een stem als een jazztrompet.

Een jazztrompet die je sinds zijn dood veel te weinig hoort. Dus pluk de onvertrapbare bloem en breng hem naar je oor. En luister naar Guru. Luister naar de lente die nooit tegen je zal liegen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden