Column

Het verdienmodel van antiracisme begint volwassen te worden

Theodor Holman
null Beeld Het Parool
Beeld Het Parool

Je kon er op wachten, want verkeerde prikkels leiden tot verkeerd gedrag. Wetenschappers die afgerekend worden op hun aantal publicaties gaan werk van anderen overschrijven. In de natuurkunde valt dat snel op maar in dubieuze takken van wetenschap kan fraude lang duren. Diederik Stapel kon zijn collega's in de sociale psychologie jarenlang bedriegen.

Inmiddels is ook racisme een verdienmodel geworden. Dat wil zeggen het bestrijden ervan. Daar zijn namelijk subsidies voor op te strijken.

Het is niet makkelijk om voor die subsidies in aanmerking te komen als je een blonde blanke jongeman bent uit Tietjerksteradeel. Het gaat een stuk makkelijker als je ouders zijn geïmmigreerd uit een ver land.

In de VS hebben we nu het geval Rachel Dolezal. Deze activiste in de rassenstrijd doet zich voor als 'Afro-Amerikaans'. Ze is hoogleraar African Studies aan de Eastern Washington University en in haar woonplaats Spokane voorzitter van de National Association for the Advancement of Colored People.

Voor die functies hoef je natuurlijk niet zwart te zijn, want die organisaties discrimineren vanzelfsprekend niet, maar het help vast wel bij een sollicitatie. Sterker nog: ik durf te stellen dat een blanke sollicitant geen schijn van kans maakt.

Rachel Dolezal heeft donker krullend haar, maar doet of ze zwart is. Maar dat is ze niet, aldus haar ouders, die hun voorouders hebben in Duitsland en Tsjechië en er zo ook uitzien.

Het lijkt er dus op dat Rachel haar echte bronnen niet heeft genoemd, maar valse bronnen voorwendt. Dat is fraude, plagiaat. Rassenplagiaat. Rassenfraude.

Rachels eerste reactie was dat ze de mensen die zich haar ouders noemden niet zei te kennen. Ook liet ze weten dat alle mensen oorspronkelijk uit Afrika komen.

Dat laatste is waar, maar haar reacties doen erg denken aan die van mensen als Diederik Stapel.

In de wetenschap wordt fraude hard gestraft. Ik geloof niet dat Stapel nog ergens serieus wordt genomen.

In de racisme-industrie zijn de straffen nog in een experimenteel stadium, vermoed ik. Dat is bemoedigend.

Dit soort incidenten is een aanwijzing dat het verdienmodel van antiracisme volwassen begint te geworden. De concurrentie neemt toe. Dan gaan de marges omlaag en blijven alleen de beste activisten over.
De strijd is hard, maar bijna gestreden. Al het racisme de wereld uit!

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden