Column

Het UvA-HvA Dictee was een beetje creatieve sm

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn debuutroman De Belofte van Pisa. De film-, theater- en hoorspelrechten van het boek werden verkocht, en ook verschijnt de roman in 2016 in het Duits en Spaans. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

Afgelopen woensdag had ik de eer om het UvA-HvA Dictee te schrijven en voor te dragen. Het was geen gemakkelijk dictee, merkte ik op, het was een beetje creatieve sm.

De opdracht was een dictee te vervaardigen dat over de stad ging. Voor een geboren Amsterdammer is dat natuurlijk een inkoppertje. De afgelopen jaren deed ik mee met het dictee. Zonder automatische spellingscorrectie of een legertje redacteuren in de buurt voelde je je zo nu en dan best hulpeloos.

Het schrijven van het dictee bracht mij terug naar de basisschooltijd. Tijdens dictees was ik een geliefde klasgenoot; degene die naast mij zat, had gek genoeg altijd evenveel fouten als ik - meestal nul. Ik was er bloedlink in. Dat kwam vooral door de ondertiteling bij de honderden films die wij thuis keken. Met twee broers in een klein kamertje gepropt, zat ik praktisch met mijn gezicht tegen het televisiescherm - de woorden werden op mijn netvlies gebrand.

Hieronder het dictee met de titel 'Culinair-fetisjistische clownerieën'.

De twee hautain geklede juffrouwen expedieerden via Whatsapp huilen-van-het-lachenemoji's terwijl zij op een Piaggioreespleetje (waarvan de clignoteurs aanstonden) in alle lucullische lasciviteit door het Vondelpark manoeuvreerden tussen een geïmproviseerde jeu-de-boulesbaan, pencak-silatbeoefenaars en multiple-sclerosepatiënten die een tai-chicursus volgden.

Bestemming: de Pieter Corneliszoon Hooftstraat waar 's lands frêle, gesofisticeerde chickies zich als geroutineerde collectioneurs, snuffelend als chihuahua's, vergapen aan de exquisiete collecties van modehuizen als: Ermenegildo Zegna, Dolce&Gabbana en Hermès.

En niet te vergeten: de limited edition accessoires van Roberto Botticelli; diens jasseronkettinkjes zijn ontegenzeggelijk collector's items.
Clientèle van de bonnetterieën: van 2Pac minnende, pernicieuze kut-Marokkanen met een apocrief arsenaal aan AK-47-geweren tot fiducieloze conjunctuurconnaisseurs van De Nederlandsche Bank.
Terwijl de vrouwen nipten aan een verrukkelijke caipirinha na deze obligatoire besognes, schuifelde er langs de terrassen in de Cornelis Schuytstraat een stel musici, pieus als monniken, met een scala aan achenebbisje muziekinstrumenten: de contrabassarrusofoons, de güira's, de bouzouki's en de darboeka's.

Nadat de dames het recital hadden gedeballoteerd, verordonneerden zij onmiddellijk de sanguinisch lijkende cafébediende met peper-en-zoutkleurig haar (waarschijnlijk een Antilliaan of Curaçaoënaar).
Hij femelde: 'Ik recommandeer te allen tijde de gevogelteconsommé, gevolgd door het nalolokamtandslijmvisje met shiitakesaus, rodezeeanemoonvis en coquilles Saint-Jacques.'

Na een stilte rassureerde de naar aloë vera geurende garçon solemneel terwijl hij met een crème-brûléebrander een Marlborootje aanstak: 'Of willen jullie een saotosoepje?'

Van dit soort culinair-fetisjistische clownerieën moesten de schonen vomeren.

De lul-de-behanger kon fluiten naar een douceurtje.

Wilt u reageren? Scroll dan (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden