PlusStraatbeeld

Het supermarktgebied is het menselijke equivalent van een mierenhoop

Een middagje posten voor een aantal drukbezochte Albert Heijns laat als een Discovery Channelachtige documentaire zien hoe de Amsterdammer middels zelfbepaalde, georganiseerde chaos compleet zijn plan trekt. 

Beeld Elmer van der Marel

Een van de dingen in een stad als Amsterdam die strontvervelend zijn én een zekere charme hebben, is het gegeven dat de meeste mensen het niet zo nauw nemen met de verkeersregels.

Ga maar na: fietsers zien een stoplicht vooral als een eenvoudig te negeren suggestie, voetgangers slenteren veelal zonder zichtbare wroeging diagonaal over het fietspad en zebrapadgebruikers die voorrang krijgen van een taxichauffeur leven over het algemeen nog ­dágen op een roze wolk: zo zelden komt het voor.

Je kunt als gemeente nog zoveel stoplichten, borden en dienstdoende agenten neerzetten: keurig in het gelid zullen Amsterdammers nooit lopen. Dat is maar goed ook - die stedelijke rafelrand moet tenslotte érgens vandaan komen.

Zolang de anarchie van de verkeersdeelnemer zich tot microniveau beperkt, is er weinig aan de hand. Het beste voorbeeld daarvan vind je op een aanvankelijk niet zo voor de hand liggende plek: voor de ingang van supermarkten.

Georganiseerde chaos
Een middagje posten voor een aantal drukbezochte Albert Heijns - op het Museumplein, de Overtoom en het Cornelis Troostplein - laat als een Discovery Channelachtige documentaire zien hoe de Amsterdammer middels zelfbepaalde, georganiseerde chaos compleet zijn plan trekt.

Vooral op het Museumplein is het in de spits zo fascinerend rommelig dat je moet vechten tegen de aandrang een zak popcorn open te trekken en er eens goed voor te gaan zitten.

Het gebied rond de ingang van de supermarkt lijkt vooral te worden gezien als free ­zone. Fietsers knallen vanaf het fietspad zonder een hand uit te steken het trottoir op, waar ze nog een stukje tegen de voetgangers in slingeren, om hun fiets vervolgens half in een fietsenrek te smijten en de winkel in te gaan.

Bij terugkomst gebeurt ongeveer hetzelfde: met twee overvolle plastic tassen aan het stuur zwalken ze al bellend door zwermen ­geschrokken toeristen en fietsen ze tegen de richting in naar waar ze vandaan kwamen.

Mierenhoop
Die tegengestelde richting wordt overigens lang volgehouden: op punten waar allang overgestoken had moeten worden, vervolgt de fietser onverschrokken zijn weg. Het gekke is dat de andere fietsers daar meestal geen probleem van maken: routineus fietsen ze om de tegenligger heen, zonder een middelvinger op te steken of te vervallen in scheldkanonnades.

Alleen scooters lijken meer ergernis op te wekken, maar dat kan de berijders niets schelen: zij rijden knetterend en zonder al te veel gas te minderen de stoep op, op weg naar hun dagelijkse boodschappen.

Ook mooi om te zien is hoe de automobilist die vanaf de Van Baerlestraat de parkeergarage in wil, het nakijken heeft. Voetgangers, fietsers en scooters zijn hier in de meerderheid, en zo is hun wil wet. De auto­mobilisten wáchten maar.

Daarmee is het supermarktgebied offi­cieel het menselijke equivalent van een mierenhoop: het krioelt, het kolkt, het is een ogenschijnlijke bende. Maar het komt steeds goed.

'Maar is dit nou huftergedrag of juist assertiviteit?' vroeg een lezer zich onlangs over deze kwestie af. De waarheid ligt, zoals zo vaak, ­ergens in het midden.

Tips of opmerkingen? straatbeeld@parool.nl

Kleine verkeerschaos

Waar bij supermarkten
***

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden