Theodor HolmanBeeld Wolff

Het spijt me, jihadist, ik geloof nog niet in je spijt

Plus

Rond sommige woorden hangt de geur van wierook en hoor je het
ruisen van de rokken van de pater. 'Vergeving', is zo'n woord dat je moet uitspreken bij kaarslicht, terwijl je stiekem nipt van de miswijn.

Vergeving - de kwalijke daad wordt niet meer kwalijk genomen, de lei wordt gewist.

Vergeving en rechtvaardigheid hebben geen vaste verhouding met elkaar; het is vaak liefde uit noodzaak. Een verstandshuwelijk. We moeten voort, dus vergeef ik je.

"Denk je nou echt dat die moffen opeens geen nazi's meer zijn?" vroeg mijn oom Piet zich hardop af. Iedereen schudde zijn hoofd.

"De Jappen zijn ook nog precies zoals ze waren," antwoordde mijn vader.

Nu hebben de strijders van IS de strijd verloren.

Ze hadden Hollandse Jongens in dienst. Die trouwden een bruidje van vijftien, hielpen mee met onthoofden en eisten de wereldheerschappij op. Geweld tegen onschuldigen was daartoe geoorloofd.

En nu - terwijl ze de handen omhoog hebben en ze zelf een kille loop in hun nek voelen - voelen ze spijt.

Spijt blijk je makkelijker te kunnen voelen dan deernis, mededogen, medelijden, barmhartigheid. Wat hakten ze graag hoofden af. Spijt spuiten ze nu rond als destijds de kogels uit hun kalasjnikovs. Van wat hebben ze spijt? Van alles! Van echt alles? Jazeker, van alles! En de IS-kat schijt spijt maar door.

Nu moeten wij vergeven.

Daarin zouden wij onze menselijkheid kunnen tonen. En is het tonen van onze menselijkheid niet het hoogste en het schoonste wat een mens vermag?

Ik ben menselijk en wil best vergeven als ik weet dat de spijt oprecht is. Maar soms kan spijt niet oprecht zijn. Soms is de geest zo verwrongen geraakt dat spijt een truc is geworden, een klein weggetje, slim gekapt door een advocaat, naar een grote uitkering en is vergeving zinloos.

Hoe zou je kunnen toetsen dat spijt oprecht is en vergeving zinvol? Zeg het niet, toon het. Hoe? Bedenk het zelf, broeder.

Het spijt me, jihadist. Ik geloof nog niet in je spijt. Woorden van oorlog veranderen niet, omdat je een strijd hebt verloren, in woorden van vrede. Wat als je de strijd had gewonnen?

Het spijt me voor je vrouw. Ook die is nog niet welkom. Voor je kindjes zou ik een uitzondering willen maken.

Alleen voor hen. Die mogen mij later mijn hardvochtigheid kwalijk nemen. Maar als ze nadenken, vergeven ze me.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden