Recensie

Het spel van fruitig duo Yentl en De Boer kent weinig subtiliteit (***)

De Snoepwinkel Is Gesloten is de eerste echte grotemensenvoorstelling van Yentl en De Boer. Het is een fruitig en perfect op elkaar ingespeeld duo, dat vooral zingend veel indruk maakt. Maar als ze echte personages neerzetten, valt op dat het acteertalent van de dames minder groot is dan hun gave om knappe teksten te schrijven.

Yentl en De Boer Beeld Sander de Goede
Yentl en De BoerBeeld Sander de Goede

Jonge damesduo's schieten momenteel als paddenstoelen uit de cabaretklei, maar Yentl (Schieman) en (Christine) De Boer zijn onbetwist de alfavrouwtjes van hun generatie. In 2013 wonnen ze zowel de jury- als publieksprijs op het Amsterdams Kleinkunst Festival. Vervolgens brachten ze hun geweldige debuut-cd De Plaat uit, waarvan Ik Heb Een Man Gekend vorig jaar werd beloond met de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste theaterlied. En dan moet hun carrière eigenlijk nog beginnen.

Hoewel ze met De Meisjes al kilometers maakten, is De Snoepwinkel Is Gesloten namelijk hun eerste echte grote-mensenvoorstelling. En die bevestigt gelukkig wat ze tijdens het AKF lieten zien: Yentl en De Boer zijn een fruitig en perfect op elkaar ingespeeld duo, dat vooral zingend veel indruk maakt. Niet alleen kleuren hun stemmen mooi bij elkaar, die stemmen blijven individueel goed te onderscheiden, waardoor het kraakheldere geluid een prettige diepte krijgt.

Thema's
De thematiek die op De Plaat al hoorbaar was, is ook in deze voorstelling gemakkelijk te herkennen. Yentl en De Boer zijn wat weemoedige meiden, die hunkeren naar de geborgenheid van hun jeugd. Toen het leven nog simpel en overzichtelijk was en er niemand buiten de boot viel. Ze bestrijden verdriet en eenzaamheid bij voorkeur met sprookjes of bovennatuurlijke krachten. Waren we superhelden, zo zingen ze, dan zouden we het liefst door muren heen kijken om contact te leggen met, nou ja, iederéén eigenlijk. Maar contact leggen betekent ook dat je het risico van afwijzing moet aanvaarden.

Er komt een fraai lied voorbij over een boer uit Boer Zoekt Vrouw, die zichzelf onzeker vond en zich daar ook naar ging gedragen. De tekst gaat van kwaad tot erger tot er een uitgewrongen, wereldvreemd figuur overblijft die nooit zijn huis uitkomt. In de beste cabarettraditie is het nummer zowel grappig als intens verdrietig en Yentl en De Boer beelden de tekst net zo overtuigend uit als ze hem zingen. Op die momenten is hun energieke interactie een feest om naar te kijken.

Dezelfde onderwerpen keren terug in de sketches. De heks uit Hans en Grietje probeert iedere voorbijganger naar binnen te lokken, maar doet ze dat om een lekker maaltje te kunnen bereiden of uit behoefte aan vriendschap?

Spel
Als ze echte personages neerzetten, valt wel op dat het acteertalent van de dames minder groot is dan hun gave om knappe teksten te schrijven. Er zit weinig subtiliteit in het spel en veel sketches hebben daardoor niet de impact die je op basis van de dialogen zou verwachten.

Een aantal had bovendien echt moeten sneuvelen. Dat je tegenwoordig overal ziek van kunt worden is een volstrekt uitgekauwd onderwerp. Weg ermee. En terechte kritiek op zogenaamd onbaatzuchtige vrijwilligers mondt uit in flauwe, langdradige publieksparticipatie. Hebben alfavrouwen helemaal niet nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden