Plus

Het Rembrandtplein is het minst schilderachtige plein

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

null Beeld Agata Nowicka
Beeld Agata Nowicka

Het is zaterdagnacht. Een verwarde man kijkt vanuit een ME-busje naar het Rembrandtplein. De lichtjes op het plein schijnen fel, maar het is de donkerte die hem verblindt. Een meisje kotst in een milkshakebeker die ze net op de grond heeft gevonden.

Het is een mooi meisje. Zelfs met kotssproetjes op haar gezicht. De man in het ME-busje wil haar schilderen. Verdomme, wat is ze mooi. De verwarde man weet uit eigen ervaring dat aan al het mooie een eind komt, maar haar schoonheid lijkt eindeloos.

Drie jongens lopen op het meisje af. Ze hebben haar zien kotsen en alle jongens op deze aardbol weten dat kotsende meisjes het makkelijkst zijn. Kotsen is overgeven en overgeven is de strijd staken om de controle aan de vijand te geven.

"Meneer, we laten u weer gaan, maar dan moet u wel stoppen met dat gekke geschreeuw."
"Ik schreeuw toch niet voor niets? Ik ben Rembrandt Harmenszoon van Rijn en ik schreeuw omdat jullie het minst schilderachtige plein van Nederland naar mij hebben vernoemd."

Rembrandt loopt over zijn eigen plein en vecht tegen de tranen. Het is 03:20. Een man met cocaïnekringen om zijn neusgaten zoekt ruzie. Hij hoeft niet heel ver te zoeken. Een Engelse toerist, die zichzelf een flinke stap terug de evolutie in heeft gedronken, trakteert zijn collega-onverlaat op een kopstoot.

Het geluid van een neus die breekt. Bloed in de tramrails. Mensen juichen. Van Rijn loopt een zijstraatje in. Hij is dol op schilderen, maar wat moet hij in godsnaam met een plein vol ezels? Op een trappetje in de verte ziet Rembrandt het meisje met de kotssproetjes zitten. Ze huilt. Hij gaat naast haar zitten.

"Laat me alsjeblieft met rust."
"Ik zie dat je een ladder in je panty hebt, maar ik wil niet op je klimmen. Echt niet. Waarom huil je?"
"Drie jongens. Zes vingers. Eén meisje. Daarom huil ik."
"Wat is dit voor krankzinnige plek?"
"Dit is gewoon het Rembrandtplein. Hier hangt altijd iets in de lucht. Soms is het een ballon, maar meestal is het de valbijl van een guillotine. Het is hier nou eenmaal grimmig en vies. Op dit plein kun je zwanger worden als je op de verkeerde barkruk gaat zitten."

Rembrandt weet niet waar hij dit vervloekte plein aan te danken heeft. Met haar oogpotlood tekent hij het meisje op een bierviltje.

"Jij bent echt goed," zegt ze.
"Hoe goed?"
"Heel erg goed. Ooit vernoemen ze een straat naar jou."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden