Column

Het regent momenteel excuses

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Roos SchlikkerBeeld Linda Stulic

Hij kan er ongelofelijk grootmoedig bij kijken. Diederik Samsom heeft de bleke blik van iemand die het meent, die de hand in eigen boezem steekt, die gelouterd en vol zelfkennis uit de zomer is gekomen.

"Ik had de fractie meer moeten bijstaan in het opkomen uit een embryonale fase. Ik had Kamerleden meer moeten coachen. Ik heb de couveusebaby verwaarloosd," pruilde hij schor.

Ook Mark Rutte deed zijn duit in het mea-culpazakje. "Duizend euro voor werkend Nederland, niet morrelen aan de hypotheekrenteaftrek en geen geld meer naar de Grieken. Laat ik daar volstrekt helder over zijn: ik zeg daar sorry voor."

Jaja, het regent momenteel excuses. Met een roos tussen hun tanden, een doos bonbons onder de oksel geklemd en een droeve oogopslag waar een huilend zigeunerkindje nog een puntje aan kan zuigen, bieden de mannen zich aan partij en kiezer aan.

Elk moment verwachten we Caroline Tensen die achter ze tevoorschijn springt, of die weegrijnzende meneer van Het familie­diner met de vraag of wij deze verontschuldigingen aanvaarden.

Natuurlijk niet. Ik ben groot voorstander van mensen die hun eigen fouten benoemen, maar om dat pal voor de verkiezingen te doen is net als het Turkse staatspers­bureau dat de Gülenlijst publiceert: een tikkie discutabel.

Oprechte spijt laat zich zien in de poging het werkelijk anders te doen. Afgelopen week stond de beroemde Britse schilder Peter Doig in de rechtbank. Een man beweerde veertig jaar geleden werk van Doig te hebben aangeschaft, maar Doig zegt nu: dit heb ik nooit geschilderd.

Het bericht prikkelde me. Want hebben we niet allemaal zaken waar we niet meer aan willen worden gelinkt?

Als ik oude teksten van mezelf lees, zit ik standaard halverwege hard te hummen, iets wat ik altijd doe als ik me schaam. En ook van recentere stukjes of uitspraken roep ik soms het liefst: it wasn't me. Dat was een ander aan het woord.

Lafhartig natuurlijk, want uiteindelijk moet iedereen rekenschap geven van wat hij doet. Overigens kreeg Doig van de rechter gelijk, het schilderij was écht niet van hem. Ik had mijn eigen fantasie op hem geprojecteerd.

Maar het idee blijft aardig. Want stel dat we kunstenaars zijn die steeds opnieuw mogen beginnen. Die ragfijne ongebruikte kwasten klaarleggen. Passende kleuren bepalen. Onze stijl voor dat moment. Stel dat we steeds als nieuw mochten schilderen. Dat kunnen we niet, vastgeklonken als we zijn aan de loop van ons leven.

Maar wat als we loslieten? Zou Sylvana Simons als ze het over kon doen echt nogmaals voor Denk kiezen? Zou zelfverklaard kankergenezer Klaus Ross opnieuw gaan kokkerellen met glucoseblokkers?

Zou Hans van Breukelen schaterend 'No way!' hebben geroepen als hem weer werd gevraagd KNVB-chef Onmogelijke Zaken te worden? En zullen Rutte en Samsom het werkelijk allemaal anders aanpakken zodat ze niet opnieuw straks sorrydeporry hoeven te zeggen?

Dat laatste betwijfel ik, maar misschien zit ik ernaast en schilderen ze komend jaar een prachtig nieuw schilderij. Mocht dat zo zijn, dan zeg ik nu al over dit stukje: sorrydeporry. Ik heb het nooit geschreven.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden