Plus

Het praatje bij de kapper, waarom kunnen ze het niet laten?

Het gebruikelijke praatje in de kappersstoel is voor velen een reden om de knipbeurt zo lang mogelijk uit te stellen. 'In gedachten heb ik al honderd keer gezegd dat ik liever niet praat.'

41 procent van de ondervraagden zou in stilte willen worden gekniptBeeld anp

Een bezoek aan de kapper wordt vaak gepromoot als 'ultiem verwenmoment'. Op social media krijgt het zelfs dikwijls de hashtag #metime mee, meestal onder een selfie van een tevreden klant met slierten haar verpakt in folie, een kop latte macchiato binnen handbereik.

Toch zijn er ook mensen die hier veel minder plezier uithalen. Die bij het zien van de eerste gespleten haarpunten al buikpijn krijgen omdat ze weten: straks moet ik weer. Voor minstens een half uur in de stoel, onder die cape, waar je met geen mogelijkheid ontkomt aan het spervuur van triviale vragen over je weekendplannen.

Geen behoefte
Uit marktonderzoek van Panelwizard onder 573 Nederlanders zou maar liefst 41 procent van de ondervraagden in stilte willen worden geknipt. Ai. Is het dan echt zo erg?

Stephanie Aukes (37, werkzaam in de pr) is zo iemand die al met klamme handen een kapsalon binnenstapt. "Maar dat komt ook doordat ik een heel gevoelige hoofdhuid heb waardoor zo'n behandeling al snel pijn doet. Ik zit dus altijd gespannen in de stoel. En dan moet ik in die toestand ook nog eens al die praatjes aanhoren. Vreselijk. Ik wil altijd dat het allemaal zo snel mogelijk voorbij is."

Bij Aukes duren de conversaties dan ook nooit lang. "Ik ga niet op vakantie, dus dat gesprek kap ik al snel af. Maar dan willen ze weer weten waarom niet. Nou, omdat ik er geen behoefte aan heb. En dan ben ik wel weer klaar. Als ze me nu eens zouden verrassen met een leuk origineel onderwerp. Of dat het écht ergens over gaat, bijvoorbeeld dat je elkaar ergens bij kunt helpen, of dat ik er iets van leer. Maar dat gebeurt nou nooit."

Niet boeiend
Officemanager Chris Thomas (29) hoeft ook niet lang na te denken waarom ze niet graag in de kappersstoel zit. In één adem: "Het is duur, ik krijg zelden het resultaat waar ik om vraag, word regelmatig beledigd en dan moet ik ook nog vragen beantwoorden waarvan ik toch al weet dat het antwoord ze niet boeit. En dat­ verkooppraatje waarmee ze hun veel te dure producten willen verkopen: 'jouw haar is in een vréselijke conditie, die shampoos van de drogist doen het echt niet voor je.' Alsof ik zelf niet weet hoe mijn haar eraan toe is, daarom zit ik er ook."

Kapster Ilona van Vliet (52) van Houtman Kappers in de Utrechtsestraat weet precies welke klanten niet om een praatje verlegen zitten. "Die houden het heel kort: 'Ga je op vakantie?' 'Nee.' 'Lekker weer, hè?' 'Ja.' Als ze hun ogen dichtdoen bij het wassen weet ik ook dat ik mijn mond moet houden. Of als ze meteen een boekje pakken. Het maakt mij niets uit, hoor. Ik kan me best voorstellen dat je soms even geen gezeur aan je hoofd wilt."

Het kan volgens haar ook te maken hebben met het feit dat het toch best intiem is, zo'n knipbeurt. "Je zit aan iemands haar, je bent op zo'n moment heel close. Sommige mensen vinden het daardoor fijn om veel over zichzelf te vertellen, een kapper is tegelijk toch redelijk anoniem. Maar anderen vinden dat intieme misschien juist te ongemakkelijk."

Simpel praatje
Het lijkt soms alsof de meeste kappers het niet kunnen laten. Alsof praten net zo bij een kappersbezoek hoort als wassen en föhnen. Bij kapster Soad Karimi (32) is dat wel een beetje zo. Ze werkt bij meerdere salons en is verbaasd dat sommige mensen de gesprekken irritant vinden.

"Ik ben wel een beetje beledigd als mensen niet met me willen praten. Als je rust wilt, moet je maar niet naar de kapper gaan. Of in ieder geval niet naar de Marokkaanse salon waar ik vaak werk. Daar gebeurt altijd wel wat, iedereen praat door elkaar. Of er gaat iemand trouwen, dan is het helemaal een kabaal."

Maar waarom beginnen kappers eigenlijk altijd zo'n simpel praatje? Volgens Karimi gaat het om de gezelligheid, en is het wel zo beleefd naar de kapper toe. Aukes denkt dat het een verplichting is die de kapper zichzelf oplegt. Van Vliet is verbaasd als ze dit hoort. "Welnee, ik ben gewoon oprecht geïnteresseerd in die vakantieverhalen. Als iemand vertelt waar hij heengaat wil ik precies weten waar het ligt en of diegene er vaker is geweest.

Chagrijnig
Vandaag nog, toen had ik iemand in de stoel die naar Nicaragua ging. Nicaragua! Ik bedoel, hoe kom je daar nou weer bij! Ik wil daar dan echt alles over weten." Maar wat moet je met al die informatie? "Ik heb mijn Amerikareis helemaal uitgestippeld op basis van adviezen en verhalen van klanten. Alles wat me leuk leek, schreef ik op, en het was geweldig."

Maar worden de kapsters al die verhalen echt nooit zat? Karimi geeft toe dat het soms wel lastig is als iemand eindeloos over zijn hond aan het praten is. "Maar het hoort erbij. En ik kan moeilijk met een chagrijnig hoofd achter die stoel gaan staan. Als ik dat doe, loopt iedereen naar een andere salon."

Van Vliet begrijpt de vraag niet eens. "Ik vind het heerlijk om te praten. In mijn slaap praat ik nog door, zegt mijn man. We zeggen hier in de salon wel eens voor de gein: knippen kunnen we niet, maar het is hier wel heel gezellig."

Oprecht verrast
Kleine kans dus, dat de kapper zich iets zal aantrekken van die 41 procent van de Nederlanders die stilte in de stoel verkiest. Is er dan geen enkele manier om ze soms een moment stil, of iets stiller, te krijgen? Stephanie Aukes geeft non-verbale signalen door haar tablet of telefoon erbij te pakken en wat te werken.

Chris Thomas vindt dat toch 'een beetje te bot'. Dan maar gewoon eerlijk zijn en zeggen dat je liever niet praat? "In mijn hoofd heb ik dat al honderd keer geprobeerd, maar het blijft nogal vreemd om zoiets ook hardop te zeggen. Ik heb nu een nieuwe tactiek: ik vraag aan hén of ze nog op vakantie gaan. Dat heb ik nu een keer geprobeerd, die kapster was oprecht verrast. Ze begon enthousiast over haar plannen te vertellen en ik hoorde het een beetje aan."

Silent chair
Ze weet nog een verbeterpunt: haal de spiegels weg. "Wat het nóg ongemakkelijker maakt, is het feit dat je de hele tijd naar jezelf moet kijken terwijl je die stomme klemmen in je haar hebt, met zo'n lelijke cape om waar altijd je onderkin overheen puilt."

"Zonder spiegels ben je gewoon onderdeel van een groepje mensen die allemaal geknipt worden en een beetje praten met elkaar. Bij een salon aan de Ferdinand Bolstraat doen ze dat, daar was het echt veel ­relaxter."

Maar volgens Ilona van Vliet kan het allemaal een stuk makkelijker. Van haar mag de klant best zeggen dat hij er even geen zin in heeft. "Wel op een aardige manier natuurlijk. Bijvoorbeeld 'het ligt niet aan jou, maar ik wil even ontspannen en heb geen zin om te praten'. Dan houd ik echt wel mijn mond en dan maakt me dat ook niets uit."

Kappers die de kaken op elkaar houden zijn schaars. Omdat er toch vraag naar is, is er in Cardiff vorig jaar een kapper begonnen met een 'silent chair'. In Amsterdam kun je sinds half juni plaatsnemen in zo'n stilte­stoel bij de salons van ­Cosmo Hairstyling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden