Column

Het paradijs duurt een seconde of zeven

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

En dan zijn Bloem en ik alleen. Ook bij deze vrouw voel ik me onzeker, al is ze nog geen jaar. Ik zit klaar met een handvol soepstengels, want die schijnt ze in onbekrompen mate te mogen.

Alsof ik volslagen debiel ben, heeft mijn dochter alles op een briefje geschreven. 'Half zes, potje, dertig seconden in de magnetron. Dan yoghurt. Dan melk, als ze zin heeft, lauw.'

Bloem en ik kijken elkaar aan. Ik stuur een whatsapp naar oma: 'Schiet godverdomme op. Ik ben nu alleen met haar!'

'Doe normaal idioot. Ik ben nog in de stad!' 'Je zou er al zijn! Ik ben alleen!' whatsapp ik terug.

Dan begint Bloem te huilen. Ik prop soepstengels in haar mond, maar die worden uitgespuwd. Ik haal haar uit de box en stop haar in het kinderstoeltje. Het gekrijs neemt toe.

Wanneer ik droevig ben, ga ik eten. Als ik dan niet meer huil, ga ik ook eten. Dus eten is goed. Ik maak een potje klaar en het wordt, zoals al duizend keren door opa's beschreven, een enorme kliederboel.

Ik neem haar op mijn schoot.

Maar dan blijk ik iemand vergeten. Moor. Het lijkt alsof de prednison haar in leven houdt, maar de laatste echo was onverbiddelijk. Ze is jaloers dat ik Bloem op schoot heb. Ik wil niet dat ze jaloers is, ik wil dat ze geniet. Dus ik laat haar de resten van het potje uitlikken terwijl ik alle kinderliedjes zing die ik ken.

Ik laat Bloem kruipen. Het kind van één, de stervende hond en de oude man bevinden zich nu alle drie op de grond. We houden elkaar wat in de gaten. Er is contact tussen Moor en Bloem, wat me nogal ontroert. (Door allerlei ziekte, dood en verderf ben ik, wat betreft emoties, de laatste tijd een dweil en kan ik niets aan.)

Ik besluit nog maar eens een whatsappje te versturen. 'Je moet nu echt komen!!!' En dan komen Moor en Bloem vrijwel tegelijkertijd naar me toe gekropen. Even is het paradijs hier, om me heen, wij met ons drieën, niemand huilt, niemand blaft, we kijken elkaar om beurten aan.

Vergankelijkheid en dood houden zich beleefd op de achtergrond. Het paradijs duurt een seconde of zeven. Dan hoor ik de sleutel in de voordeur. En raakt de aarde vol geschrei, geblaf en geklaag.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden