PlusPS

Het leven van Mevrouw van C. (89) in Betondorp

Fotograaf Martijn van de Griendt (47) bezoekt sinds twee jaar als vrijwilliger Mevrouw van C. (net 89) uit Betondorp. Hij doet verslag van haar leven, in beeld en in tekst.

Mevrouw van C. in haar woning in Betondorp, 23 mei 2017.Beeld Martijn van de Griendt

Vandaag is het lekker weer. Binnen is het schoon, want ­Demi van de thuiszorg is net bij Mevrouw van C. geweest. De tv staat aan, altijd, want dat geeft afleiding. De kleuren zijn niet meer wat ze geweest zijn: de presentatoren zijn paars en groen en niet alleen die van Omroep Max.

In de tv-gids streept Mevrouw van C. aan wat ze vanavond wil kijken. Sowieso GTST, want dat volgt ze. Verder: Ontvoerd, De Rijdende Rechter en Opsporing Verzocht.

Ik eet kersentaart, want Mevrouw van C. wordt 89 en dat moet gevierd worden. Zelf eet ze niets, want daar kan haar maag niet tegen. "Ik vind het een lekker gezicht om een ­ander te zien eten; daar kan ik van genieten," zegt ze.

Sinds twee jaar kom ik als vrijwilliger bij Mevrouw van C. in Betondorp, geboren in de Indische Buurt in 1928. Ze had een liesbreuk en revalideerde bij mij aan de overkant, in het Flevohuis.

Burennetwerk zocht een vrijwilliger om met haar haar nieuwe paspoort op te halen bij het stadsdeelkantoor. Ik meldde me en tijdens het wachten op het paspoort was er een klik.

Ze bleek een ras-Amsterdamse te zijn met humor en zelfspot, dus besloot ik haar na haar revalidatie op te zoeken thuis in Betondorp.

Nu bel ik haar wekelijks en bezoek ik haar eens in de twee weken. "Eén keer in de drie weken," roept Mevrouw van C. als ik dat zeg.

"Soms zelfs vier weken!" Vooruit, als ik het druk heb, sla ik weleens een weekje over. Na twee jaar kunnen Mevrouw van C. en ik goed met elkaar overweg. Er moest wel even vertrouwen worden ­gekweekt, maar inmiddels mag ik haar tutoyeren.

Echt feestelijk is het leven niet meer voor Mevrouw van C.. Zeventien jaar geleden stierf haar zoon aan kanker. Het laatste jaar woonde hij bij haar en zorgde ze voor hem.

Sindsdien heeft ze alleen contact met de bovenbuurvrouw van 93. Familie en vrienden heeft ze niet.

Haar gebreken zijn niet mis: een gebroken rug, verschillende gebroken ribben, slechte ogen, ze is moeilijk ter been, heeft de ziekte van Crohn, suikerziekte en last van duizelingen. Vanwege dat laatste valt ze af en toe zomaar flauw.

Klagen doet ze niet. Sterker nog, ze is zo stronteigenwijs dat ze alles nog zelf doet. En ik mag niet zeggen dat ze haar noodknop nooit om heeft.

De avonturen van Mevrouw van C.
Mevrouw van C. is voor mij een soort oma geworden. Ze vertelt me verhalen over de Hongerwinter, over de tijd dat ze volksdansend door Europa trok of een camping in Limburg runde, en ik vertel haar over mijn leven.

Als fotograaf kon ik het niet laten haar op een dag te vragen of ik haar mocht fotograferen. Daar had ze geen zin in. "Ik hoef niet zo nodig op de foto."
Maar een week later kwam ze erop terug. "Jij wilde toch een foto van me maken?"

Ik fotografeerde haar met alle knuffels die ze van haar zoon had gekregen en vroeg haar of ik de foto met bijschrift op mijn Facebookpagina mocht plaatsen. Het mocht en al snel stroomden de likes en reacties binnen.

Nu plaats ik geregeld een foto met bijschrift van ­Mevrouw van C. onder de noemer 'De avonturen van ­Mevrouw van C'. Echte avonturen zijn het misschien niet, maar ik wil laten zien hoe het leven van zo iemand door kleine dingen als een belletje of bezoekje al aangenamer kan worden.

Een leuke man zou nog wel een wens zijn, vertelde ze me laatst. "Zodat je samen een weekje op vakantie kunt en kunt wandelen. Dat doe je niet alleen."

Voor haar verjaardag - afgelopen donderdag - wil ik haar verrassen met dit stuk in Het Parool over een aantal 'avonturen', en ik waarschuw haar dat er nu misschien hordes mannen op haar afkomen. "Ja, honderdjarigen zeker," ­reageert ze. "Nee, dank je wel."

24 december 2015
Mevrouw van C. is al minstens vijftien jaar niet meer in een museum geweest. Tot afgelopen week. We gaan naar het Van Gogh Museum waar we de tentoonstelling Munch: Van Gogh bekijken.

Ik heb twee perskaarten geregeld. "Welk schilderij vind jij het mooist?" vraag ik haar. Ik moet Mevrouw van C. tutoyeren. Best raar om te 'je-en' en 'jij-en' tegen een mevrouw van die respectabele leeftijd.

In elke zaal kiezen we ons favoriete schilderij en aan het eind kiezen we onze all-time favorite. De favoriet van ­Mevrouw van C. is Madonna van Munch. We beramen een plan hoe we die kunnen meesmokkelen op de rollator. Helaas mislukt het.

9 januari 2016
De telefoon gaat. "Martijn, zou je kunnen langskomen? Ik ben gevallen. Je moet even een pleistertje komen plakken." Bij binnenkomst zit in het tapijt een flinke plek bloed en in haar hoofd een gat, waarvan ik het begin en het eind niet kan zien. Dit is geen pleisterwerk.

"We moeten naar de EHBO, Mevrouw van C.!"

Gelukkig ben ik met de auto gekomen. Ik zie een 87-jarige achter op mijn fiets niet zo zitten.

In het ziekenhuis valt ze flauw in mijn armen en mogen we voor. Daarna moeten we toch een paar uur wachten, voordat de verpleegster de wond goed kan bekijken. Daarna weer wachten.

We doden de uren met het spelen van hints. Uiteindelijk gaan er vijf hechtingen in.
"Wil je me voortaan wel iets eerder bellen?" zeg ik als ik hoor dat ze daar lang mee heeft gewacht.

"Ja papa." Ze heeft gelukkig weer praatjes.

Mevrouw van C. in het Van Gogh Museum bij Munch: Van Gogh op 24 december 2015.Beeld Martijn van de Griendt

26 december 2016
Het is tweede kerstdag en we halen Mevrouw van C. thuis op om met haar naar de Hortus te gaan. Ik houd de autodeur voor haar open. Een hand boven haar hoofd ter bescherming van het lage autodak.

We lopen de laatste paar honderd meter naar de ingang en Mevrouw van C. houdt de tred erin. Ze lijkt haast te hebben op haar zwartleren pumps, die elke keer van haar voet schieten.

"Mijn tenen zijn dood." Ik vraag of ze bedoelt dat ze bevroren zijn. "Nee echt dood. Komt door de suiker."

In de Hortus vlindert ze - na thee en appeltaart - langs de vele tropische planten, voelt ze aan de bladeren en snuift ze de vochtige plantengeur op. We zien ananasjes aan een plant groeien en ze klimt overmoedig over de gladde loopbrug boven in de kas.

In het café in de Hortus lees ik haar weer een elftal nieuwe kerstkaarten voor die ze door mijn kaartenactie via ­Facebook heeft ontvangen. Thuis heeft ze een lint gespannen om de kaarten op te hangen. Ze heeft er een recordaantal gekregen: ruim twintig.

22 maart 2017
Vandaag breng ik de zon mee naar Mevrouw van C. Ik ben met vakantie geweest en had beloofd de foto's te laten zien. Ik kniel naast haar en scrol door rijstvelden, mooie luchten, stranden en andere vergezichten.

Dan valt mijn oog op de platencollectie van Mevrouw van C. "Mag ik kijken wat je allemaal hebt?" Het mag.

Mevrouw van C. en fotograaf Martijn van de Griendt in de Hortus Botanicus, 26 december 2016.Beeld Martijn van de Griendt

De eerste elpee is er een van volksdans uit Israël. ­Mevrouw van C. had me al vaker verteld hoe ze als tienermeisje al volksdansend door Europa trok.

De tweede is een volksdanselpee uit Bali. Ik mag hem opzetten. Platenspeler uit een lade, paar knopjes aan en al krakend komen de Balinese klanken uit de speakers. Geen succes.

Dan zie ik de singletjes liggen. Stuk voor stuk nummers uit mijn jeugd. Ik fotografeer haar met The Shorts en Vulcano, maar ze had ook Yazoo (Don't Go), Art Garfunkel (Bright Eyes) en The Kids from Fame (High Fidelity) liggen. En Michael Jackson met Wanne Be Startin' Somethin' - helaas alleen het hoesje. "Die is vast ooit gestolen," aldus ­Mevrouw van C.

23 april 2­017
Het is een spannende dag. Vandaag arriveert de kat. Ik had Mevrouw van C. al heel lang een kat aangeraden, al was het maar om de muis die af en toe op bezoek komt aan het schrikken te maken. Via een oproep op Facebook heb ik er binnen een uur een gevonden.

Als de twee meiden uit Uden die ochtend met de kat arriveren, staat de kleine woonkamer opeens bomvol: een kattenbak, een kattenreiswieg en nog veel meer spullen.

De kat blijkt een poes te zijn en de naam kunnen Mevrouw van C. en ik maar niet onthouden. We drinken thee uit chic servies, speciaal voor visite. "Jij bent geen visite," zei Mevrouw van C. later.

De poes rent het hele huis door, kruipt overal op en onder en laat zich op het bed uitgebreid aaien. Dat zit wel goed. Mevrouw van C. is wat stilletjes.

Het bezoek gaat na de thee weer naar huis, ik was de kopjes voorzichtig af en ­Mevrouw van C. verzint resoluut een nieuwe naam voor haar nieuwe huisgenoot: Luca.

Met Demi van de thuiszorgBeeld Martijn van de Griendt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden