Plus

Het leven kan nu dan beginnen voor Shant, Hagop en Mohammed

Het Parool volgde bijna drie jaar Shant, Hagop en Mohammed, die uit Syrië vluchtten. Inmiddels hebben ze alle drie een tijdelijke verblijfsvergunning, een eigen huis en werk. 'Mijn moeder is ook heel blij.'

Mei 2018: in het huis van Hagop (r). Hij en Shant hebben inmiddels een eigen huis in Amsterdam. Beeld Rink Hof

Bijna drie jaar lang bivakkeerden Shant (21) en Hagop (22) in asielzoekerscentra in en ver buiten de stad. Ze leefden vanuit enkele plastic tassen.

Sinds een paar weken hebben ze eindelijk hun eigen stek: een huis in een van de containerwoningen van De Key aan de Wenckebachweg, tussen studenten en andere statushouders. Voor hun gevoel kunnen ze nu pas met hun leven in Nederland beginnen.

De twee neven, die Het Parool bijna drie jaar volgde, waren een tijdje niet traceerbaar. Meerdere pogingen om contact te leggen, liepen op niets uit, ze leken van de radar verdwenen. De woningen die ze eind maart kregen, waren wekenlang onbewoond.

Vorige week stond het huis van Shant nog steeds leeg. De woning van Hagop daarentegen bleek ineens wel bewoond te zijn.

Trouwen
Door een kier van het gordijn zijn wat meubels en kookspullen op het aanrecht te zien. Een paar blote voeten steken om de hoek van een muurtje. Na aanbellen doet Shant de deur open.

Hij is verrast en verontschuldigt zich. "Het was even een moeilijke periode. We hadden tijd voor onszelf nodig," zegt Shant, die bij Hagop woont.

Oktober 2015: Shant, Mohammed en Hagop (vlnr) verblijven in De Oliphant in Zuidoost. Beeld Rink Hof

De woning is ingericht met een tweepersoonsbed, een tweezitsbankje en een gloednieuw ­megagroot flat­screen. De sticker van de winkel zit er nog op. Op tafel staat een vaas met vers ­geplukte bloemen.

De tassen met kleding die de mannen sinds hun aankomst in de sporthal in Amsterdam-Oost bij zich hadden en meesleepten naar verschillende azc's, zijn nog onuitgepakt.

Na een telefoontje van Shant stapt tien minuten later Hagop de kamer binnen. De beide mannen, die een tijdelijke verblijfsvergunning hebben gekregen, zijn blij met hun nieuwe woning.

Bordenwasser
"We hebben lang in deze buurt gewoond, eerst in een asielzoekerscentrum in Zuidoost en later in de oude Bijlmerbajes. We kennen de omgeving goed," zegt Shant, die inmiddels vrij goed Nederlands spreekt en vijf à zes dagen per week als bordenwasser in een Italiaans restaurant in Amstelveen werkt. Zijn plannen om profvoetballer te worden heeft hij laten varen. Het liefst wordt hij chef-kok.

Hagop volgt drie dagen in de week Nederlandse taallessen bij Toptaal in Zuid. Hij wil graag studeren, maar zoekt nu eerst werk als vakkenvuller. Al bijna een jaar heeft hij een vriendin, een Syrisch meisje, dat net als Shant en Hagop christelijk en Armeens is.

Hagop wil graag met haar trouwen. "Maar eerst nog even wachten, totdat ik alles op orde heb. Dat zegt mijn moeder ook. Ze is heel blij dat het zo goed gaat hier."

Luieren
Terug naar Syrië willen ze niet. "Dat kan niet. Het is daar nog steeds oorlog. Als we teruggaan, stoppen ze ons meteen in het leger," zegt Shant.

Soms mist Shant zijn oude leventje wel. "Een beetje luieren en wachten. Het leven was zo makkelijk de afgelopen drie jaar. Nu zijn het saaie dagen. We moeten veel doen." Hij wil wel binnenkort ook zijn eigen woning gaan inrichten.

September 2015: de drie vrienden bezoeken een wedstrijd van Ajax in de Arena. Beeld Stanley Gontha

Hagop is voor zijn theorie-examen voor zijn rijbewijs aan het leren. Hij moet volgende week examen doen. "Ik heb drie jaar zitten wachten. Nu begin ik met mijn leven."

De mannen zijn blij dat ze uiteindelijk in Amsterdam terecht zijn gekomen. "De mensen zijn hier zo aardig. Het is een gemixte stad met vriendelijke mensen. En er is geen racisme."

Hagop knikt: "Als je stress hebt of je niet fijn voelt, kun je gewoon even door het centrum lopen. Dan ervaar je de vrijheid goed."

Zweden
Mohammed (21) raakte in het najaar van 2015 in een bootje tijdens de gevaarlijke overtocht van Turkije naar Griekenland bevriend met Shant en Hagop. Ze spraken af bij elkaar te blijven en samen op te trekken.

Maar Mohammed vertrok echter anderhalve maand later, op aanraden van zijn vader, halsoverkop naar Zweden. Dat leek zijn vader een betere toekomst voor asielzoekers. Familie zou makkelijker kunnen overkomen.

Mohammed kwam terecht in het bosrijke stadje Örnsköldsvik, in het noorden van Zweden, waar hij nog steeds woont. Hij is er gelukkig, maar Amsterdam zit nog steeds in zijn hart.

Zijn situatie is vergelijkbaar met die van Shant en Hagop: hij heeft een tijdelijke verblijfsvergunning, een baantje en een eigen woning. Het contact tussen hem en zijn twee Amsterdamse vrienden is echter verwaterd. Sporadisch sturen ze elkaar nog een berichtje via Facebook.

De meeste vrienden die Mohammed in het Zweedse asielzoekerscentrum maakte, zijn inmiddels vertrokken.

Februari 2017: Hagop, met Shant achterop, is onderweg naar het taalcafé op de Ringdijk. Beeld Rink Hof

"Ze zijn naar een grote stad gegaan. Nee, ik niet. Ik werk op oproepbasis in een verzorgingshuis, zo'n tien dagen per maand. Ik maak er schoon en wandel met de bejaarden. In augustus ga ik een opleiding voor verpleegkundige volgen," vertelt Mohammed in het Engels met een licht Zweeds accent.

Gamen
Hij spreekt, vertelt hij, inmiddels een aardig woordje Zweeds en is van plan in Zweden te blijven. Dit jaar loopt zijn tijdelijke verblijfsvergunning af, maar hij kan een nieuwe aanvragen.

Of hij gelukkig is in Zweden? "Niet heel erg gelukkig, maar wel gelukkig. Soms voel ik me eenzaam. Mijn vrije tijd breng ik door met online gamen, zoals het vechtspel Dota. De mensen hier zijn niet zo sociaal. Ze houden niet erg van ­praten."

"Amsterdam is de beste plek," zegt hij. Verhuizen naar Nederland wil hij niet. "Dan moet ik weer een nieuwe taal leren en opnieuw een leven opbouwen. Dat is zo moeilijk. Ik blijf nu hier. Maar misschien trek ik wel naar Stockholm later."

Over enkele weken komt hij een paar dagen naar Amsterdam. "Om even de Amsterdamse sfeer weer op te snuiven."

Van Aleppo naar Amsterdam

18 september 2015
Na een gevaarlijke reis van dertig dagen komt de destijds 18-jarige Syrische Mohammed Alobid vanuit Aleppo aan in Amsterdam. In het bootje van de kust van Turkije naar Griekenland leerde hij Shant Killijian en Hagop Tomasian kennen.

Mohammed is moslim, Shant en Hagop zijn christenen. Ze worden vrienden en besluiten bij elkaar te blijven. Met z'n drieën komen ze in de Wethouder Verheijhal
in Oost terecht, waar asiel­zoekers worden opgevangen.

Eind september 2015
De mannen verhuizen naar het kantoorgebouw De Oliphant in de Bijlmer, waar ze op veldbedjes in 'Projectruimte 45' op de elfde etage slapen.

Oktober 2015
Mohammed vertrekt naar Zweden, destijds een populair land onder Syrische vluchtelingen. Zijn vader gebood hem erheen te gaan. Zweden kende een ruimhartiger asielbeleid en gaf Syrische vluchtelingen een permanente verblijfsvergunning. Mohammed komt in een asiel­zoekerscentrum in het bosrijke stadje Örnsköldsvik terecht, ruim 500 kilometer ten noorden van Stockholm.

Februari 2016
Shant en Hagop verhuizen naar een asielzoekerscentrum in Wageningen en vervolgens naar Katwijk.

December 2016
Shant en Hagop verhuizen terug naar Amsterdam en wonen in voormalige cellen van de Bijlmerbajes.

Januari 2018
Na sluiting van het azc in de Bijlmerbajes gaan de mannen naar het azc aan de Willinklaan in Nieuw-West.

Februari 2017
De IND doet onderzoek naar de achtergrond van de Armeens-Syrische Shant en Hagop om te kijken of ze een verblijfsvergunning kunnen krijgen.

Juli 2017
Shant krijgt zijn fel­begeerde verblijfsvergunning. Enige tijd later is ook Hagop in het bezit van een vergunning.

29 maart 2018
Shant en Hagop krijgen de sleutel van hun nieuwe woning aan de Wenckebachweg. Dolblij zijn ze met hun eigen stekkie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden