Column

Het leven is niet rechtvaardig

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool. Vandaag: de waarzeggers van de eenentwintigste eeuw.

Beeld Floris Lok

De vrouw die in De Plantage boven haar tartine warme portobellotapenade met pecannoten en dragon hangt, is zo bang dat haar tafelgenoot haar niet verstaat dat ze elke klemtoon benadrukt. Bovendien herhaalt ze haar zinnen ook nog eens voortdurend. 'Ik zwéér het je. Echt. Ik zwéér het je.'
Ze draagt een uitbundig gestipte fuchsia jurk. Haar vriendin, een veertiger met goedmoedig wijd uitstaand pluishaar, prikt glazig in haar broodje pekelvlees.

Gevlucht voor februarirukwinden had ik me er ook op verheugd een tijdje weemoedig voor me uit te staren, maar zodra ik neerplof en stippeljurk hoor, weet ik dat dat er niet in zit.

'Ze heeft er zélf om gevraagd. Dorien. Ja, toch? Dat ze nu helemaal onder het eczeem zit. Ze heeft er zélf om gevraagd.' Pluishaar kijkt verbaasd. 'Kárma natuurlijk!' roept de stippeljurk. 'Wat zij Rob heeft aangedaan. Met die andere man. Dat kon gewoon niet. Het kón niet. Iedereen vond dat. En nu krijgt ze het terug. Onder de uitslag zit ze. Púre karma!'

O shit. Een karmaprater. De waarzeggers van de eenentwintigste eeuw. Ik kan het niet helpen maar zodra ­iemand over karma begint, moet ik altijd lichtjes braken in mijn mond; wat ik op dit moment knap zonde van mijn tosti vind.

Karma. Natuurlijk is het basisidee mooi. Wie goed doet, goed ontmoet. Dus als je een beetje aardig bent, vallen je fijne dingen ten deel en gedraag je je als Voldemor meets Cruella, dan zal je uiteindelijk van het leven op je sodeflikker krijgen. Heerlijk rechtvaardig klinkt die theorie, maar hij is me te makkelijk.

Het leven is namelijk niet rechtvaardig. Dat willen streng religieuzen ons graag doen geloven ('God beloont ieder mens naar zijn daden'), maar er is nog geen theoloog geweest die mij heeft kunnen uitleggen waarom kinderkanker dan bestaat, waarom een enge Zuid-Amerikaanse mug de vruchten van zwangere vrouwen verminkt, waarom tsunami's onschuldigen verzwelgen, kortom, waarom er onheil is.

Nu wordt over religieuzen tegenwoordig tamelijk ­honend gedaan, maar roepen dat je in karma gelooft, vindt niemand gek. Laatst nog. Een Amsterdammer ging na dertig jaar huwelijk scheiden. Prompt viel de Postcodekanjer op zijn oude adres. Mooi dat die kerel geen aanspraak kon maken op een deel van de gewonnen 2,1 miljoen. 'Kárma!' gniffelde Twitter. Had ie maar niet weg moeten lopen.

Karma of dikke vette pech? Is karmageloof niet simpelweg een vorm van magisch denken? Als je niet op de lijntjes stapt, kan je niks gebeuren. Helaas weet iedereen boven de zes dat overstekende scooters hier geen boodschap aan hebben.

Pluishaar lukt het eindelijk de monoloog van haar vriendin te onderbreken. 'Maar Elly, dat eczeem zit in de familie. Het is genetisch, Doriens zusje en moeder hadden het ook.'

Even is Elly stil. Ferm vermaalt ze een stuk komkommer. 'Nou,' gromt ze uiteindelijk. 'Dan zal die héle familie wel iets op zijn geweten hebben. Echt. De héle familie. Gadver, wat een kákweer.'

Buiten slingeren windstoten volle vuilniszakken over de trambaan. Kákweer inderdaad. Vast ook onze eigen schuld.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.