Plus Klapstoel

'Het leven blijft je lessen geven, daarin is het erg royaal'

Kris Berry (1982) is zangeres. Ze groeide op op Curaçao en Sint Maarten. Onlangs verscheen haar nieuwe album Berry Street. Zaterdagmiddag staat ze op het Wicked Jazz Sounds Festival op de NDSM-werf.

Kris Berry: 'Amsterdam voelt als mijn tweede thuis' Beeld Harmen de Jong

Willemstad

"Ik ben op Curaçao geboren in het Sint Elisabeth Hospitaal. Ik weet dat het een heftige bevalling was voor mijn moeder, met een lastminuteoperatie. Ik heb veertien dagen in de couveuse gelegen. Misschien zegt dat iets over hoe mijn moeder mij als enig kind beschermend heeft opgevoed, en deels ook over mijn gevoel van geborgenheid. Ik heb lang last gehad van verlatingsangst, en die uitte zich in faalangst."

Zondagsschool

"Toen mijn ouders gescheiden waren, vertrok ik met mijn moeder naar Sint Maarten. Ik was vier. Ze had een nieuwe kans in haar carrière, werd directeur van een Nederlandse bank op het eiland. Echt een powervrouw. Zij merkte op dat ik veel naar muziek luisterde. Ik las de hele serie van de Childcraft-kinderencyclopedie, daar was ik door gefascineerd. Er stonden ook wiegeliedjes in, die kocht mijn moeder voor me op cassettebandjes die ik grijs draaide."

"Ik zat heel erg in mijn eigen hoofd, ik participeerde niet zo, ook door die faalangst. Maar toen ging ik naar de zondagsschool, een plek waar ik me op mijn gemak voelde. Het was laidback, we maakten samen muziek, zingen in zo'n grote groep, met de handjes klappen. Het was warm, het was bijna - nee het wás therapeutisch."

Chuck Berry

"Ik heb net letterlijk onder de douche You Never Can Tell gezongen: 'It was a teenage wedding and the old folks wished them well, c'est la vie said the old folks...' Ik had hem zo graag willen ontmoeten. Ik heb hem ook gebruikt als een smoes om mezelf Kris Berry te noemen. Mijn stiefvader heet Berry, zijn hele familie heet Berry."

"Berry is natuurlijk ook een ode aan hem, een persoonlijke bezegeling. Maar dat wilde ik niet te expliciet ­maken. Dus Chuck Berry - Kris Berry. Maar of­ficieel heet ik nog De Haak, de familie De Haak is ook een prachtige familie."

Stiefvader

"Toen ik vijftien was, is mijn moeder met hem getrouwd. Hij is echt een vader voor me geworden, hij was voor mij als voor zijn eigen kinderen. Lang deed dat pijn: waarom kon mijn eigen vader niet hetzelfde doen? Je hebt zo veel verwachtingen in het leven en de liefde. En ik verwachtte van hem toch die rol van vaderfiguur. Maar ik weet nu: hij houdt van me op zijn manier, dat moet ik koesteren. Ik noem ze nu allebei papa. Papa Richard en papa Berry."

Patsy Cline

"Een van mijn heldinnen, om zo veel redenen. Helaas is ze op haar 31ste overleden bij een vliegramp. Maar ze heeft in heel korte tijd veel impact gehad op de Amerikaanse countrypopcultuur eind jaren zestig. Het zijn supereenvoudige liedjes, met een raak stem­geluid."

"Ze is voor mij het levende bewijs - haar stem leeft voort - dat je met stemkleur heel veel kunt bereiken. Ik denk over mezelf altijd in gebreken: ik kan dít niet, ik kan dát niet. Als ik in die modus zit, helpt het om aan Patsy Cline te denken."

Friesland

"Ik landde voor het eerst in Nederland op 2 ­augustus 2001. Waarom Leeuwarden - ik denk omdat ik toen nog niet wist waar het allemaal gebeurde. En omdat ik daar een opleiding ­hoger hotelmanagement kon doen met veel ­internationale uitwisseling. Ik heb ook echt ­gebruikgemaakt van al die internationale mogelijkheden."

"Ik kreeg de kans om in Barcelona te werken in een heel prestigieus hotel, gerund door Parisiens. Hotel Majestic. Ik was een newbee, heel jong, heel eager. Na mijn stage bleef ik er tweeënhalf jaar hangen, ik leefde echt voor het hotel."

Marbles

"Terug uit Barcelona ging ik nog een master doen in Londen, ik heb een double degree. Maar ik was al breder aan het kijken dan het hotel­wezen, ik had heel veel ambitie toen. Ik ben het bedrijfsleven ingegaan. Was accountmanager bij een best wel pittig bedrijf op de Zuidas, ik ging ervoor."

"En ik ben blij dat ik het heb gedaan, zonder dat had ik niet bereikt wat ik nu heb ­bereikt. Maar ik werd ziek, ik werd naar huis ­gestuurd. Nee, geen burn-out, een paar weken, maar heftig. En toen ging ik dingen van me afschrijven. Dat zijn uiteindelijk die liedjes geworden op mijn debuutalbum. Marbles ontstond uit noodzaak."

Schildpad

"Dan denk ik aan twee dingen: de Ninja Turtles waarmee ik ben opgegroeid, en mijn liedje Ninja op mijn nieuwe plaat: 'I need a hero, someone to fight for me' - en die held ben je uiteindelijk zelf, het gaat over empowerment. En ik denk aan het Creoolse gezegde: 'Turtle can't walk if he nah push he head out he shell.' En dat heb ik precies gedaan: I pushed my head out of my shell."

"Daarom zit ik hier. Het leven blijft je lessen geven, daarin is het erg royaal. Als je dat ziet, kun je je gelukkig prijzen. Het betekent dat je hoop hebt, dat je kunt groeien. En groei, dat is waar het überhaupt om gaat voor mij, in alle facetten."

Amsterdam

"Ik woon hier sinds 2011, ik verliet Haarlem, mijn leaseauto waarmee ik elke dag naar de Zuidas reed. Want ik had bedacht: ik ga voor de muziek. Amsterdam voelt als mijn tweede thuis. Al voelt het tegelijk als een plek waar je je moet aanpassen, je moet wel laten zien dat je Amsterdammer wílt zijn. Met een zekere mate van sociaal en assertief zijn."

"Oud-journalist en theaterdocent Frits Visser was gastheer bij wat toen nog het Parool Theater was. Hij zette me letterlijk op een klapstoel en zei: laat maar horen. Ik zong een paar jazznummers en iets wat ik zelf had geschreven. Toen mocht ik er optreden. Boven de recensie in Het Parool stond: 'Billie Holiday komt onder de douche vandaan.' Dat vond ik toen zó stom, zó overschat."

"Maar nu vind ik het het allermooiste, ben ik er heel trots op. Dat krantenknipsel heb ik goed bewaard. Dat is dus ook Amsterdam: die kansen. En Frits Visser - een prachtige man, helaas is hij overleden. Hij opende zijn mails naar mij altijd met 'ma chère' en eindigde met 'tot nader'."

Radio 6

"Bekroonde me tot soul- & jazztalent van 2012. Het was de eerste keer dat ze die awards hadden, ik had mazzel. Ik was the new kid on the block, op het juiste moment op de juiste plek. Daar ben ik heel nuchter in, zo gaat dat in de muziekindustrie."

"Het was ook het verhaal: ­iemand die het roer heeft omgegooid en kiest voor de muziek. Terwijl ik nu, dat is de keerzijde van de muziekindustrie, soms denk: misschien moet ik maar weer een baan zoeken. Al wil ik niets liever dan spelen."

Kristallen

"Ik heb heel veel kristallen omdat ik heel goed met ze kan werken. Ik ben best spiritueel - niet zweverig hoor, maar ik ben ervan overtuigd dat ze me energie geven. Als ik moe ben, leg ik ze onder mijn kussen. Niemand hoeft daar iets van te vinden, ze werken voor mij omdat ik er voor opensta."

"Ik heb laatst een octaëdrische fluoriet gekocht, krachtig, zeldzaam, piramidevormig zonder dat er een wiskundige aan te pas is gekomen. Het is de natuur die dat doet. Ik heb heel lang een hekel gehad aan mijn naam: Kristel. Maar nu denk ik: de allermooiste naam. Gewoon: helder!"

Hobbelpaard

"O jee. Ik had ooit gewerkt aan een hobbelpaard voor het kindje van een stel dat ik kende. Dat was nooit afgekomen en stond in het huis van mijn toenmalige - liefde wil ik niet zeggen, ­obsessie dan maar. Degene op wie ik gefocust was, een lief mens maar troubled. Het ging niet. De nacht dat hij me wegstuurde, stond ik op straat met vier stoelen en dat hobbelpaard."

"Ik probeerde het allemaal op mijn fiets te laden, het zag eruit zoals je kunt bedenken dat het ­eruitzag. Mijn band bleek lek, het regende. Die nacht begon mijn nieuwe plaat Berry Street, omdat ik toen het nummer Perfect Storm heb geschreven. Dat hobbelpaard is ook wel heel symbolisch: je gaat heen en weer maar komt niet vooruit."

Brooklyn

"We hebben Berry Street opgenomen in New York, de studio was om de hoek bij Berry Street en ik kwam er elke dag doorheen vanaf Bedford Avenue. Het was eerst een werktitel. Maar het is zo gebleven. Het was ook wel een teken."

Schoenen

"Veel te veel van. Laatst heb ik een grote schifting gemaakt in mijn kledingkast. Ik denk dat ik wel een derde aan de Kringloop ga doneren, inclusief kast trouwens, Ik heb veel te veel gekocht. En ik wil nu eigenlijk zo min mogelijk spullen, dat is bevrijdend."

Auto's

"Pffffffff. Zó, daar ben ik gek op, op auto's. Het liefst wil ik een oldtimer. Ik wil een auto die zegt: 'Nee, jíj moet oppassen!' Dat assertieve, zoals je door Amsterdam fietst. Een Range Rover Classic uit '77, grijs kenteken, met van die schattige spiegeltjes. Ik houd van de geur van benzine en motoren. En ik heb leren rijden van mijn oma, die reed in een Pontiac Trans Am Nightrider, een goudkleurige."

Daniel Lohues

"Moi! Wat ik leuk vind, is dat hij doet wat voor hem werkt, zo veel mogelijk spelen en dan weer een tijd door Amerika cruisen. Hij doet wat hij moet doen en daardoor ontstaat er iets krachtigs. Zijn motor loopt. Ik denk dat ik mezelf soms nog te veel in de weg zit, maar zo wil ik ook leven man!"

www.wickedjazzsoundsfestival.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden