Column

Het is wel zaak de levenslust op peil te houden

Albert de Lange (57), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, is 'uitbehandeld'. Hij verkent, ongewis hoe lang, de route naar zijn aangekondigde dood.

Albert de Lange.Beeld Jan van Breda

Je moet altijd zorgen dat je iets hebt om naar uit te kijken. Het vooruitzicht op een feestelijkheid, een uitstapje, vakantie, dat is bevorderlijk voor de levenslust. Een vriendin van ons kan vrij letterlijk niet zonder de verwachting dat er iets leuks aankomt, anders vindt ze haar leven maar zinloos geploeter. Gelukkig heeft ze een echtgenoot die dit begrijpt en altijd wel een goed idee heeft.

Een beperkte levensverwachting geeft een wat ambivalente verstandhouding met de voortschrijdende tijd, het is zowel winst als verlies. Het vooruitzicht nog 2015 binnen te stappen, hoe arbitrair zo'n datumgrens ook is, was wel een soort overwinning op de prognoses; ze hebben me er nog niet onder. Ik sms'te dokter Bart 'leve de plateaufase' (de stabiele periode tussen vonnis en executie), maar hij denkt dat 'leve de levenslust' meer van toepassing is.

Het is wel zaak die levenslust op peil te houden, want we moeten onder ogen zien dat een volgende kerst niet heel waarschijnlijk is. Dat idee, het jaar van de waarheid, begint me wel een beetje te bedrukken - geen fijn vooruitzicht.

Gisteren vloog mijn schoondochter, zo mag ik haar inmiddels wel noemen, voor een stage van vier maanden naar Singapore. Het afscheid had voor mij veel lading; ze komt pas in april terug.

Deze zomer hoopt mijn zoon af te studeren, daar wil je als vader als het even kan wel bij zijn. Ik heb in zekere zin de verantwoordelijkheid de levens van deze jonge mensen niet nodeloos overhoop te halen met een slecht getimede laatste ademtocht.

Tuurlijk kan ik me beroepen op overmacht, de micro-organismen in mijn buik trekken hun eigen plan. Maar misschien doe ik er goed aan me mentaal te richten op een volgende jaarwisseling en moet ik, tegen mijn principes in, geloof gaan hechten aan de remmende werking van positivisme. Je moet je toch ergens aan vastklampen.

Beetje in mineur, dit stukje. Een vriendin wees me gelukkig op een artikel in de Britse krant The Telegraph van 1 januari. De krant weet te melden, ik schreef er onlangs over, dat de meeste vormen van kanker het resultaat zijn van domme pech of een genetisch defect en dat levensstijl maar een beperkte rol speelt.

In het medische nieuws, zo blijkt, is altijd wel iets van je gading te vinden, zo eenduidig is het kennelijk allemaal niet.

Opmerkelijker nog een stuk in het British Medical Journal van dr Richard Smith, gekend ook van de BBC, die zonder omwegen schrijft dat kanker de beste manier is om dood te gaan, omdat het mensen tijd geeft hun sterfelijkheid onder ogen te zien. Je kunt, meent hij, fatsoenlijk afscheid nemen, je leven reflecteren, naar je favoriete muziek luisteren en je voorbereiden op de ontmoeting met je schepper dan wel het eeuwige niets.

Smith ziet er geen heil in dat fondsen, zoals het KWF in Nederland, grote sommen steken in de ontwikkeling van geneesmiddelen. Sterven aan kanker, aldus Smith, is verreweg de beste oplossing voor een vergrijzende bevolking. 'De pijn kan makkelijk bestreden worden met liefde, morfine en whisky.'

Dat zijn rauwe inzichten waarmee hij in zijn beroepsgroep geen vrienden maakt en vermoedelijk evenmin onder patiënten. Zij hadden graag nog iets anders gedaan dan hun favoriete poëzie herlezen - doorleven, ik zeg maar wat.

Nu eerst onder de wol, ik hoop dat het griep is.


a.delange@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden