Column

Het is belangrijk om de lokale drugsbaas te kennen tijdens tv-opnames in Brazilië

Jeroen Wollaars, verslaggever bij NOS Nieuws, schrijft wekelijks op woensdag een column in Het Parool over media en de ontwikkelingen in de digitale wereld. Voor tips is hij te bereiken op j.wollaars@parool.nl.

Beeld ANP

Geen tv-ploeg op reis zonder fixer. Het zijn de lokale specialisten die je nodig hebt omdat ze de stad, de taal en als het even kan de lokale drugsbaas kennen. Dat laatste is belangrijk in Brazilië, want dat is de man die je te vriend moet houden als je in zijn favela wilt filmen. En daar zijn er veel van in Brazilië: favela's. En drugsbazen.

Een fixer zorgt voor veilig vervoer, vertaalt, helpt bij het vinden van verhalen of het maken van afspraken en lost problemen op. Je kunt niet zonder.

Wij hebben er drie per stad: één voor het team van het Jeugdjournaal, één voor de radio en één voor de televisie.

Omdat een goeie fixer dus goud waard is, is er hier in Brazilië een enorme concurrentiestrijd ontstaan. Zo hebben we eens een complete set fixers aan de Fifa verloren, omdat die hen dubbel zoveel ging betalen. En er zijn allerlei schimmige bureautjes opgestaan die proberen werkstudenten aan journalisten te koppelen.

Ook in ons eigen team is de verdeling van fixers nogal 'een ding'. Zo heb ik nu bijvoorbeeld de leukste. Ze heet Laura en is goed, charmant en niet onder de indruk van autoriteit. Dat laatste is misschien nog wel het belangrijkste. Want als tv-maker val je op. En er zijn altijd mensen met één of andere bewaakfunctie die niet zo goed kunnen omgaan met situaties die anders zijn dan het volstrekt gemiddelde. Daar moet je dus mee kunnen 'dealen'.

Zo had ik hier eerder een fixer die meteen in de houding sprong als iemand moeilijk begon te doen. Niet Laura. Die praat. Die lacht. En hop: we mogen doen wat we willen.

Laura deed ook het onmogelijke. Ze vond een taxichauffeur die ons tijdens een wedstrijd van Brazilië wilde vervoeren. Dat klinkt misschien nogal pathetisch, maar het is echt niet makkelijk om op dat soort momenten vervoer te vinden in een land dat voetbal ádemt. Laura lukt het. En zo'n hulp wil iedereen wel. En dus merk je dat de collega's beginnen te pruttelen over hun fixer. Of die ineens niet kunnen bereiken en je hoopvol aankijken in de hoop dat zij misschien 'eventjes' Laura mogen lenen.

Ik lach dan zo tussen minzaam en vriendelijk in. En beeld me dan in dat Laura het ook het leukst vindt om met ons televisieteam te werken. De kans is groot dat het haar helemaal niets uitmaakt. Maar ik laat mijzelf in die waan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden