recensie

Het in Amsterdam-Noord spelende Prins is een sociaal sprookje (****)

Prins heeft alle elementen van een inktzwart sociaal drama, maar wordt dat nooit. Hoewel de film zijn wortels in het werkelijkheid heeft, is bij Prins de verbeelding aan de macht.

Beeld Prins

Er studeren wel vaker studenten af met een opmerkelijke eindexamenfilm, maar meteen doorstomen met een imponerende speelfilm gebeurt niet vaak. Sam de Jong flikt het met Prins. Het coming of age-drama bevestigt het talent dat al afspatte van zijn eindexamenfilm Magnesium, maar toont ook zijn snelle ontwikkeling.

Polderrealisme

Magnesium, dat drie jaar geleden de Tuschinski Award won voor voor beste Nederlandse studentenfilm, bevat onmiskenbaar de invloed van de Dardennes. Het dicht op de huid zitten van een ambitieuze jonge turnster, die voor een enorm dramatisch dilemma staat, deed denken aan Rosetta van de Belgische regisseurs. De Jong had op deze weg verder kunnen gaan, waarbij hij zoals zoveel jonge Nederlandse filmmakers misschien zou verzanden in polderrealisme, de dominante stroming in onze filmcultuur, die een getrimd beeld van de rauwe werkelijkheid geeft.

Misschien was hij zich bewust van deze valkuil, want met Prins slaat hij een andere richting in. De film is wel geworteld in de realiteit, maar boetseert deze tot een sociaal sprookje, dat dichter bij een vrolijk grotesk drama als Sping Breakers van Harmony Korine staat dan bij een grijze mistroostige werkelijkheid. De bizarre gangsterpsychopaat (Freddy Tratlehner, Vieze Fur van De Jeugd van Tegenwoordig) zou met zijn paarse Lamborghini Diablo in deze film in elk geval niet misstaan.

Het in Amsterdam-Noord spelende Prins volgt de tiener Ayoub (de van de straat geplukte Ayoub Elasri) in zijn desperate, maar volhardende poging Laura (stralende Sigrid ten Napel), het mooiste meisje in de buurt, te versieren. Een kansloze missie, want zij heeft een humorloze vriend, die Ayoub pijnlijk duidelijk maakt dat hij niet gediend is van andermans aandacht voor zijn vriendin.

Machismo

Naast dit liefdesprobleem heeft Ayoub te maken met een versplinterde gezinssituatie: zijn Marokkaanse vader zwerft als junk over straat, zijn gedesillusioneerde moeder (Elsie de Brauw) dreigt te bezwijken aan verdriet. Steun vindt hij bij zijn zus (Olivia Lonsdale), die hij laat beloven dat zij nooit als hun moeder zal worden. In ruil belooft hij dat hij nooit als zijn vader wordt. Ontroerend en pijnlijk tegelijk. Dat Ayoub ook niet vrij is van machismo merkt zijn zus als ze met een jongen flirt. Als hij om indruk te maken op Laura met de gangsterpsychopaat aanpapt, belandt hij in een surrealistische wereld.

Prins heeft alle elementen van een inktzwart sociaal drama, maar wordt dat nooit. Wat het drama bijzonder maakt, is niet het verhaaltje, maar de vormgeving. In de film komen alleen de (archetypische) personages voor, zodat de straten en het schoolplein in Noord, waar de film zich afspeelt, leeg en verlaten lijken. Het heeft niets met realisme te maken, maar werkt uitstekend, omdat de kijker zich daardoor alleen op de personages concentreert. Dat die vooral met hun uiterlijk bezig zijn – dragen we de goede zonnebril? – is een van de grappige aspecten van de film.

In Prins, dat op het filmfestival van Berlijn een speciale vermelding kreeg in de jongerenfilmcompetitie, is niet de werkelijkheid, maar de verbeelding aan de macht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden