Het geweld van de RAF blijft mij boeien

Gisteren interviewde ik Beatrice de Graaf. Zij is hoogleraar conflict en veiligheid in historisch perspectief en heeft een boek geschreven waarin ik blijf lezen: Gevaarlijke vrouwen - Tien militante vrouwen in het vizier. Die vrouwen zijn: Ulrike Meinhof, Angela Davis, Bernadine Dohrn, Lidwina Janssen, Zarema Moezjachojeva, Abida K., Hansina Uktolseja, Malika El Aroud, Tanja Nijmeijer en Beate Zschäpe.

Filmers en regisseurs, koop dit boek. Al die dames zijn het waard om een spannende film over te maken.

De geschiedenis van Ulrike Meinhof van de RAF ken ik nog goed.

'Wie een terrorist is, wordt bepaald door de overheid,' zei De Graaf gisteren, en ze vertelde hoe Meinhof tot terrorist werd uitgeroepen terwijl ze nog geen schot had gelost.

Het geweld van de RAF blijft mij boeien. Waarom keurde ik dat destijds (rond 1970) goed? Wat bezielde mij?

Dat had alles met de Tweede Wereldoorlog te maken.
Bij het studentenprotest in Duitsland kregen studenten te horen: 'Hitler hat euch vergessen.' Verder waren 'de rechters van Auschwitz' nog steeds rechter in Duitsland. Wij, provo's, waren daar woedend over.

Daarbij kwam dat de RAF bestond uit aantrekkelijke 'intellectuelen'. Ulrike Meinhof bijvoorbeeld: een columnist die tv-reportages had gemaakt, een boek over opvoeden had geschreven en pedagogiek, sociologie, germanistiek en filosofie had gestudeerd. Ze zat in de antiatoombeweging.

Toen de RAF geweld had gebruikt, werd die gesteund door grote linkse intellectuelen die wij bewonderden: Jean Paul Sartre en Heinrich Böll (schrijver van De verloren eer van Katharina Blum, over de pers in Duitsland, dat door onze leraar Duits werd aangeraden! Onze leraren steunden trouwens de RAF, zeker in het begin).

We lazen de uitgetikte en zeer slecht vertaalde discussies tussen Sartre, Rudi Dutschke en Daniel Cohn-Bendit. Ze meenden dat het fascisme elk moment kon opleven. Sterker: het was niet weg. Om het te laten verdwijnen was een revolutie noodzakelijk. Dat kon alleen met geweld gebeuren. Enkele fascisten moesten sterven om een grote groep mensen te redden - anders kreeg je wéér Auschwitz. En dat nie wieder!

Wat zaten we ernaast!

Maar het kost me geen moeite de gedachtegang van destijds terug te halen en weer 'begeesterd' te raken.

In die tijd speelde ik het strijdlied Bella ciao op mijn gitaar en Blowin' in the wind.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden