Column

Het cadeau van De Man

Beeld Floris Lok

Was het mijn beteuterde snuit? Waren het de columns die erop volgden? Of toch het inzicht dat geliefden meer verdienen dan een kladblok en een handzeeppomp voor kerst?

Hoe het kwam, kwam het, maar feit is dat er ineens een doosje op mijn bord lag terwijl De Man en ik aan de lunch zaten in het American Hotel. Een paarlemoerkleurig plastic doosje, met daarin een gouden ring op een stukje geel schuimrubber.

Halleluja.

'Is dit...?' vroeg ik, maar dat bleek het dan toch niet te zijn - al was trouwen eigenlijk helemaal geen slecht idee nu hij erover nadacht. Opgetogen: 'Dan gaan we naar Las Vegas en nemen we een brandweerman en Elvis Presley als getuigen!' Het idee van een kitscherige kapel en een gevetkuifde lilliputter was verleidelijk, dat De Man een hang heeft naar gokkasten met kersen, bananen en meloenen op een rij, iets minder.

De Man: 'Vind je 'm niet mooi?'

Ik: 'Jawel, jawel.' De Man: 'Nou, doe om dan.'

Dat ging niet, de ring kwam tot de helft, en zo kwam het dat we een uur later binnenliepen bij een juwelier in de Van Woustraat, een zaak die op de ruit adverteerde met teksten als 'Al 35 jaar hebben wij ambachtelijke ervaring' en 'Tevens meester in het opknappen van sieraden'. Als we het niet geloofden moesten we maar binnen komen, 'U zult het verschil zien'. In de zaak werden we begroet door een man met een Indiaas uiterlijk die zei dat hij uit Italië kwam. We zeiden dat we voor de ring kwamen.

'Hij past niet,' zei ik.

Ik demonstreerde het. De verkoper keek en haalde een meetstok tevoorschijn: 'Misschien, past wel.'

Nee dus, maar een grotere maat had hij niet. 'Andere ring kiezen.' Hij wees naar een vitrine, er lagen een stuk of vijftig ringen in. Ik zag een hoop glitters, heel veel toeters en nog veel meer bellen.

De Man, wijzend op een goudgeel dragonder: 'Zijn dat diamanten?' Nee, dat was nou glimsteen. Waren we bekend met dat product? Kwam uit grotten uit Italië, alleen voor kenners te onderscheiden van echt diamant.

De Man: 'Wil je die, lieverd? Met glimsteen?'

Eh, deed ik, maar de verkoper dook de bak al in. Godzijdank kwam ook deze maar tot de helft, iets wat de verkoper, zelf ook niet bepaald rank van jat, ertoe bewoog een stukje mee te duwen. Toen er echt geen schot meer in zat, zei hij: 'Nee. Ring is voor kleine vrouwtjes. Wacht.' Hij liep naar de etalage en kwam terug met een ring die duizend euro duurder was. 'Is witte goud. Echt chic. Kan mooie prijs maken.'

Chic is een relatief begrip, en uiteindelijk verlieten we de zaak met een waardebon voor juwelier IBO, een andere naam dan op de gevel stond, maar dat deed er niet toe werd ons verzekerd.

Vorige week werd ik 35, van De Man kreeg ik een boek over pinguïns met de ondertitel Gedrag, leefgebied, voeding. De Man, voorzichtig: 'Dat vind je toch leuk, pinguïns?'

'Ja,' zei ik. 'Hartstikke leuk. Niks meer aan doen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden