Column

Het belang van de bankier weegt zwaarder dan dat van Jan met de pet

Ewald Engelen. Beeld Floris Lok
Ewald Engelen.Beeld Floris Lok

Nee, het gaat niet over Jiskefet. Deze column gaat over een nieuwe politieke breuklijn, die zich sinds de financiële zondvloed van 2008 heeft geopend.

Als je het eenmaal weet, zie je het overal. Steunacties die zijn bedoeld om de Griekse overheid in staat te stellen haar renteverplichtingen na te komen. Het uitstellen van herstructureringen om Noord-Europese banken van hun Griekse obligaties te laten afkomen. Een Ierse overheid die door Duitsland en Frankrijk is gedwongen de verplichtingen van Ierse banken aan Duitse en Franse banken over te nemen en daardoor onderuitging. Het gesteggel over de 'erfstukken' uit de Spaanse boedel en of die nu wel of niet voor rekening komen van het ESM.

Steeds gaat het erom de belangen van crediteuren - lees: banken - veilig te stellen en de debiteur tot op de laatste eurocent uit te kunnen wringen. En dus gaat het om macht. En dus om klassen, in de oude marxistische betekenis.

Debiteuren versus crediteuren: dat is de nieuwe klassenstrijd in het Europa van na de zondvloed. Kijk maar naar het gevecht tussen Noord en Zuid. Naar de poging van staten om via lastenverzwaringen (veel), bezuinigingen (weinig) en hervormingen (nauwelijks) beleggers te paaien. Naar het bancaire dreigement van een kredietstaking om te worden ontzien van nieuwe regulering. Naar het conflict over hypotheekrenteaftrek en rekenrente tussen jong en oud.

Ook in Nederland. Knot wond er zondag in Buitenhof geen doekjes om. De lastenverzwaringen die Rutte II voor ons in petto heeft, zijn uitsluitend bedoeld om beleggers te behagen. De burger wordt geofferd op het altaar van de kredietwaardigheid. Het 'vertrouwen' van de belegger is belangrijker dan dat van de consument. Het belang van de bankier weegt zwaarder dan dat van Jan met de pet.

Landen verschillen in hun bescherming van crediteuren. Zo rust in de VS de hypotheekschuld op het onderpand, niet op de eigenaar. Europa is altijd zeer vriendelijk voor crediteuren geweest. Sinds de zondvloed is het evenwicht echter wel heel erg zoek. Burgers worden tot in de krochten van de hel achtervolgd door overheden die zich als deurwaarder voor het karretje van banken hebben laten spannen. Daarbij gesteund door een economenkaste die kraait dat het huishoudboekje op orde moet, als was de staat een huisvrouw.

Anno 2012 is eigenlijk alleen het IMF nog op de hand van Jan met de pet, met zijn pleidooi voor meer inflatie en minder bezuinigingen.

Lagarde als Marx, de World Economic Outlook als Das Kapital. Wie had dat kunnen denken?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden