PlusMijn Amsterdam

Het Amsterdam van Ward Wijndelts

Ward Wijndelts (41) is de nieuwe hoofdredacteur van Vrij Nederland. Hij werd geboren in Amsterdam, waar hij na een korte periode in Haarlem weer sinds 2007 woont.

Ward WijndeltsBeeld Mats van Soolingen

Beste plek om te relaxen

"Elke woensdagmiddag breng ik mijn 7-jarige zoontje naar atletiektraining in het Olympisch Stadion. Terwijl hij daar rondrent, zit ik op de tribune - te ­kijken naar de ondergaande zon, of de regen die als een gordijn over het ­stadion trekt dankzij het felle licht van die enorme stadionlampen. Een heel ontspannen uur."

Gebouw

"Altijd als ik langs het Havengebouw loop, naast het Centraal Station en de Kamer van Koophandel, denk ik aan mijn opa. Hij was lood­gieter en heeft in de jaren zestig meegeholpen aan de bouw. Het is geen bijzonder esthetisch gebouw, maar het roept een warme herinnering op."

Het HavengebouwBeeld Mats van Soolingen

Restaurant

"Mijn beste vriend nam me onlangs mee naar Scheepskameel op het Marineterrein om zijn verjaardag te vieren. Een bijzondere locatie met lekker eten en veel Duitse wijnen. We dronken Riesling Beerenauslese, uit de Moezelstreek. Zo lekker dat ik er een foto van heb geplaatst op Instagram."

Geheim adresje

"Als groot liefhebber van typografie heb ik eens een cursus letterzetten gevolgd bij het Grafisch Werkcentrum Amsterdam, in de Molukkenstraat. Een geweldige plek waar de hele geschiedenis van letterzetten voorbijkomt. Het is een kleine loods vol kasten met loden letters, druk- en handpersen en een echte Heidelberg, een automatische drukpers. Ik heb het geboortekaartje van mijn dochter hier met de hand gezet."

Heidelbergpers/Grafisch WerkcentrumBeeld Mats van Soolingen

Museum

"Ik heb een sterke band met het ­Stedelijk Museum, omdat mijn ouders me daar vroeger bijna elke zondag mee naartoe namen. De hoogtepunten staan in mijn geheugen gegrift. North Atlantic Light van Willem de Kooning is mijn favoriet. Een vervoerend schilderij waarin je van alles kunt zien. Het is fantastisch wat er gebeurt als je je openstelt voor zijn werk."

North Atlantic Light in Stedelijk MuseumBeeld Mats van Soolingen

Mijn buurt

"De Cremerbuurt in Oud-West. In de jaren tachtig kwam ik er weleens met een jeugdvriend om in een kraakpand van zijn neef Krakopoly te spelen, de antikapitalistische variant van Monopoly. Toen was het een achterstandsbuurt, maar sindsdien is het steeds chiquer geworden. Het is prachtig en je fietst in acht minuten naar het Concertgebouw, maar de huizen zijn zo duur dat alleen expats en rijken er kunnen wonen."

Met pek en veren de stad uit

"Het maakt me boos dat parken op zaterdag- en zondagochtend volledig worden overgenomen door sportclubjes. Gezondheidsfreaks gebruiken het park als bedrijfsruimte, waarvoor geen huur hoeft te worden betaald."

"Ze nemen de openbare ruimte in beslag, waardoor je nergens meer rustig kunt zitten om te contempleren over het leven. Ze zouden er vergunningen voor moeten hebben."

Café

"Ik ga elke drie weken klaverjassen met vrienden in De Engelse Reet. Officieel heet het De Pilsener Club. Het café zit in de Begijnensteeg - reet ­betekent steegje - en je komt er als je vanaf de Kalverstraat naar de Engelse Kerk loopt."

"Een klassiek dranklokaal, met behang dat donkerbruin is omdat er zeventig jaar is gerookt. Het is al generaties in handen van de familie Van Veen en er komen bijna alleen mannen. Het heeft een rijke geschiedenis: er kwamen vroeger veel ­beroemde schrijvers en Fokke & Sukke is er ­bedacht."

De Engelse Reet/De Pilsener ClubBeeld Mats van Soolingen

Mooie herinnering in Amsterdam

"Als ik over de Middenweg rijd, zie ik in gedachten weer de lange stoet ­vaders die met hun zonen naar Ajax wandelden, naar stadion De Meer. Die zag ik als ik met mijn ouders naar ­Betondorp reed, waar mijn opa en oma woonden. Als Ajax speelde, stonden er altijd politieagenten in Betondorp om te voorkomen dat de buurt overspoeld zou worden door auto's."

Ergste horeca-ervaring

"Een halfjaar geleden was ik met vrienden uit. Ik vroeg op Twitter wat een leuke plek was om naartoe te gaan en iemand tipte ClubNL. Wat een deceptie. Vanbuiten kun je niet zien hoe het binnen is, dus we betaalden vijftien euro entree om een lege club binnen te stappen. We dronken één biertje en wilden na een half­uur alweer weg. Het voelde als een val: we waren binnengelokt en leeg­geschud. Daar kom ik nooit meer terug."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden