Column

Henk is bijna elke dag de beste schrijver van Nederland

Beeld Agata Nowicka

Als schrijver krijg ik geregeld de vraag of ik veel lees. Vroeger gaf ik op deze vraag een standaardantwoord. Een antwoord, hoogzwanger van pretentie. Als een antwoordapparaat sprak ik zoals ik dacht dat een schrijver behoorde te spreken.

"Ik lees nauwelijks. Waarom zou je lezen als je kunt schrijven? Lezen is een stapje terug doen. Lezen is ­ondergaan. Waarom zou je ondergaan als je kunt scheppen? Een ritje in een achtbaan maken is hartstikke leuk, maar een achtbaan bouwen is alles. Waarom zou je naar de kerk gaan als je God kunt zijn?"

Ik was nog jong en wilde rebels zijn. Als je jong bent, lijkt het soms alsof rebels zijn het enige is wat je kunt zijn. Ik wilde rock-'n-roll zijn, maar al mijn gitaarsolo's waren vals.

Tegenwoordig beantwoord ik de vraag rechtdoorzee. Geen omzeilingen meer. Ik ben nog nooit rock-'n-roll geweest, nee, ik kwam als liftmuziek uit mijn moeder.

De enige waarheid is dat ik mezelf te pletter lees. Van de korte verhalen van J.M.A. Biesheuvel tot het onvertaalde werk van Nick Cave. Ze helpen me. Ze schrijven zijwieltjes onder mijn verbeelding. Ze schetsen donkere bossen in niet-bestaande landen.

Ik ga zonder paspoort op vakantie naar die landen en loop door de bossen. Ik wrijf over de bomen en neem de natuurkruimels die op mijn handen achterblijven mee mijn eigen werelden in. Ik pak een hand bladeren van de grond, knijp ze fijn boven mijn hoofd en loop mijn eigen verhaal weer in met de snippers van andermans melancholie in mijn scheiding.

Vroeger dacht ik dat schrijven een eenzaam ­beroep was, maar je bent nooit alleen.

De zinnen van mijn favoriete schrijvers liggen als roos op mijn schouders. Ik draag een zomerjasje. Met een boekenlegger maak ik lijntjes van hun zinnen en snuif ze op. Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is prachtig. En dan is het weer weg.

De schrijver die ik de laatste jaren het liefst opsnuif, is Henk van Straten. Henk is gewoon een man. Gewoon een man uit Eindhoven die ervoor zorgt dat de binnenkant van mijn schedel zo nu en dan een straatwaarde van 140 miljoen euro heeft.

Henk is een vader. Henk is bang. Henk is naar mijn mening de beste schrijver van Nederland.

De columns die hij bijna elke dag op zijn website plaatst, zijn zo ongeëvenaard schitterend dat ze op trouwringen thuishoren.

Niemand schrijft zo mooi over het leven. De schaamte, het vluchten en het schamen voor het vluchten.

Henk is geen opiniemaker, hij geilt niet op ophef, nee, Henk schrijft wonderschoon langs de actualiteit heen. Als het leven een mens was geweest dan schreef Henk zijn of haar autobiografie.

Het leven, een geboren mompelaar, is voor even verstaanbaar als Van Straten schrijft. Het leven, de hachelijke oversteek die we allemaal moeten maken, heeft een dimknop als je Henk leest.

Hij is niet bang om ­pathetisch te zijn. Hij is Henk. Gewoon een man uit Eindhoven die bijna elke dag de beste schrijver van ­Nederland is.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden