Plus PS

Helmersbuurt vangt gevluchte Syriër op: 'Dit voelt als thuis'

De 21-jarige Dirar, een gevluchte Syriër, is door de Helmersbuurt 'geadopteerd'. Elke twee maanden woont hij bij een andere familie. 'We dragen hiermee iets bij, al is het maar een heel klein steentje.'

Dirar, te midden van het gezin Lindelauff-De Lange: 'Dit voelt als thuis' Beeld Marc Driessen

Het huis aan de Jacob van Lennepkade in Oud-West hangt vol kindertekeningen en memo's. De grote keukentafel, waar plaats is voor minstens tien personen is de centrale plek van het ­gezin. Harrie Lindelauff (62) en Ingeborg de Lange (44) wonen op de derde etage met hun twee kinderen Moos (10) en Sara (7).

Een etage lager woont de tweeling Steven en Fien (21), uit de eerste relatie van Lindelauff. Boven, op de vierde verdieping, zijn vier slaapkamers. In een van die ­kamers woont de sympathieke Syriër Dirar (21). Hij is begin ­deze maand in het gezin gekomen. Maar, zegt hij: "Dit voelt als thuis. Ik hou van deze familie."

Een halfjaar onderdak
Lindelauff en De Lange namen Dirar op toen een vriendin, die in de vluchtelingenopvang werkt, belde of ze Dirar een halfjaar lang onderdak konden bieden, daarna hoopt hij een eigen woning te vinden. Een dergelijk verzoek was niet nieuw. Vorig jaar herfst waren ze ook al benaderd of ze een vluchteling wilden opvangen.

"We hebben het toen niet gedaan. Ons gezin is groot en druk. De opvang zou destijds minstens zes maanden duren en er zat een open einde aan. Je kunt iemand niet zomaar na verloop van tijd weer op straat zetten," zegt De Lange.

Aan het tweede verzoek gaven ze wel gehoor. Dirar, die een verblijfsvergunning voor vijf jaar heeft, is anderhalf jaar geleden samen met zijn zus en broer uit Damascus ­gevlucht. Ze gingen vanuit het tentenkamp Heumensoord bij Nijmegen in Groningen wonen, maar Dirar was er niet gelukkig.

Tijden van crisis
Hij wilde graag naar Amsterdam, waar hij dit jaar business administration wil gaan studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Lindelauff: "In tijden van crisis moet je toch ruimte voor iemand kunnen maken. Na de oorlog was er veel woningschaarste. Mensen hielpen ­elkaar. In dit huis woonden verschillende gezinnen. Dat was onze inspiratie."

De kogel was door de kerk toen een buurman met het voorstel kwam om Dirar elke twee maanden bij een ander gezin in de Helmersbuurt onder te brengen. Dirar woont tot en met eind maart bij het gezin Lindelauff-De Lange en gaat dan door naar de buurman. Een derde gezin uit de wijk beraadt zich momenteel over de komst van de logé. Dirar is al liefdevol tot 'estafette-Syriër' gedoopt.

De Lange, dramadocent, en Lindelauff, werkzaam bij het FNV, gingen niet over één nacht ijs. "We hebben er eerst uitgebreid met onze kinderen over gesproken. Met het kerngezin althans, want er moet wel draagvlak zijn. Voor Moos en Sara heeft het ook gevolgen."

Draagvlak
En dat 'draagvlak' was er. Moos stond direct zijn bed af. "Ze vonden het wel spannend," zegt De Lange. Dirar slaapt nu in zijn twijfelaar in de slaapkamer met wasbak, en Moos slaapt in een hoogslaper op een kleinere kamer.

Moos zit in de woonkeuken achter de computer een spelletje te doen. Hij voegt af en toe een paar opmerkingen toe aan het interview en vertelt dat hij samen met Dirar in een plaatjesboekjes leest waarin Nederlandse woordjes staan.

Op school vinden ze het wel 'cool' dat Dirar bij hen woont. Sara heeft voor Dirar een valentijnskaart gemaakt, met een lippenstiftkus erop. "Ik vind Dirar grappig. Alleen jammer dat hij bang is voor de kat," zegt ze terwijl ze de uit Rusland afkomstige poes Vladimir Snoetin op schoot heeft.

Voor het interview schuift ook Fien, student antropologie, aan de keukentafel aan. Haar broer Steven, geschiedenisstudent, steekt zijn neus om de hoek van de deur. Hij moet leren en is op weg naar de bibliotheek.

Fien: "Het is een druk gezin en het huis is heel gehorig. Toen ik hoorde dat Dirar hier kwam wonen, dacht ik wel even: hoe moet dat nou? Maar ineens was ie er en nu ben ik aan hem ­gewend."

Een kamer voor de katten
Lindelauff en De Lange willen hun kinderen graag meegeven dat het belangrijk is om wat voor een ander te doen. "We willen iets doen voor mensen die het moeilijk hebben. We willen ze helpen een nieuw bestaan op te bouwen en ze niet laten stikken," zegt De Lange.

"Als mijn kinderen later vragen wat ik heb bijgedragen aan een betere wereld, wil ik kunnen antwoorden dat ik me wel druk heb gemaakt. We dragen hiermee iets bij, al is het maar een heel klein steentje." Ook wil ze graag aan anderen overbrengen dat het ­opvangen van mensen in nood niet zo moeilijk is.

De Lange: "Ik hoorde van een collega dat ze thuis een kamer overhadden nadat de kinderen de deur uit waren. Ze hadden een kamer voor de katten gemaakt. Daar staat nu een kattenbak. Ik wil niet preken maar je kunt ook iemand ­opvangen."

Even stil
Kennissen en vrienden zijn er soms even stil van, zegt De Lange. Ze hebben allerlei vragen: of hun gezin alleen een bed afstaat, of dat Dirar ook een gezinslid is geworden. De Lange: "We hebben natuurlijk met hem gesproken over het opruimen van spullen, de haren in het doucheputje en het mee-eten 's avonds."

"Ik heb hem laten zien hoe we de was doen en we hebben samen de was staan ophangen. In de eerste week deden we samen boodschappen, zodat hij de valuta en prijzen zou leren kennen. Ik heb hem gezegd dat hij niet te lang in zijn bed moet blijven liggen en moet zorgen dat hij zijn leven op de rit krijgt."

Dirar: 'Ik zal nooit het vertrouwen beschamen' Beeld Marc Driessen

De tweeling helpt ook mee Dirars leven vorm te geven. Steven hielp Dirar, die graag wilde werken, met het maken van een cv en het schrijven van een motivatiebrief. Fien ging op haar beurt met hem langs restaurants, hotels en lunchrooms.

"Hij vond het best lastig hoe het allemaal werkt en was een beetje afwachtend. We maken hem wegwijs in deze buurt. Hij wilde het liefst tachtig uur in de week werken, maar we hebben hem verteld dat dat helemaal niet kan."

De rabbi en de geit
Dirar, die muzikant is en percussie speelt, werkt nu fulltime in de bediening bij een lunchroom en bezorgt eten op de fiets voor een bezorgservice. Hij is gelukkig in Amsterdam, zegt hij. "Deze mensen vertrouwen me: met hun kinderen, met hun huis en met hun leven. Dat vertrouwen zal ik nooit beschamen."

Uitgebreid ingaan op zijn situatie bij de Amsterdamse familie wil hij liever niet. Hij voelt zich een 'gewone' Amsterdammer en wil niet in de krant komen als een 'zielige vluchteling' die een 'schuilplaats' nodig heeft.

Fien vindt het gezellig dat Dirar in haar ouderlijk huis rondloopt. "Soms nodigt hij me uit voor een koffie. Dat is wel even wennen, alsof ik op bezoek ben. Maar het voelt aan de andere kant ook heel natuurlijk dat Dirar bij ons woont. Het is een aardige, bescheiden jongen en hij is lief."

Hoewel het druk is in het gezin, kan er wat Lindelauff en De Lange betreft altijd iemand bij. "Ken je die mop van de rabbi en de geit? Over dat heel drukke gezin met veel ­kinderen, huisdieren, een geit en een inwonende schoonmoeder ...?" De Lange en Lindelauff lachen. "Zo'n goeie mop. We moeten vaak aan de rabbi denken."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden