Plus

Hell or High Water

Dit is Texas anno 2016: dorre woestijn onderbroken door stille, schaars bewoonde betonvlaktes. De economische crisis, overzeese oorlogen en een veranderende tijdsgeest hebben het zuidelijke leven langzaam geërodeerd.

Mike Peek
De broers Tanner (Ben Foster) en Toby (Chris Pine) besluiten een bank te overvallen om de familieranch te redden Beeld Lorey Sebastian
De broers Tanner (Ben Foster) en Toby (Chris Pine) besluiten een bank te overvallen om de familieranch te reddenBeeld Lorey Sebastian

De bravoure is misschien nog niet verdwenen, maar wel naar binnen geslagen. Veel huizen staan te koop, billboards moedigen mensen aan om hun bezittingen te verpatsen. Met de opbrengst kunnen ze hun Amerikaanse droom misschien nog iets langer levend houden.

In dat schuitje zitten ook de broers Tanner (Ben Foster) en Toby (Chris Pine). De bank dreigt hun familieranch te confisqueren. Om aan geld te komen, besluiten ze die bank dan maar te beroven. Geen grote vestigingen, maar bescheiden kantoren in slaperige gehuchten. Toch krijgen de broers direct politie achter zich aan.

Racistische mopjes
Hell or High Water is geen gecompliceerde film. Hij bevat zelfs nauwelijks elementen die niet al veel vaker zijn gebruikt. Jeff Bridges bijvoorbeeld speelt Marcus, een archetypische, bijna gepensioneerde sheriff die de broers wil inrekenen.

"Nog één keer spanning voor we je in een schommelstoel parkeren," grapt zijn collega Alberto, een half Mexicaanse, half Indiaanse man die voortdurend mikpunt is van Marcus' racistische mopjes.

Bridges gromt, zucht en strooit met sarcastische opmerkingen zoals alleen hij dat kan. De rol is op zijn lijf geschreven, maar dat Marcus het cliché overstijgt is toch vooral de verdienste van het uitstekende script, dat in vrijwel ieder beeld en iedere dialoog een gevoel van transitie oproept.

Amerikaanse macho
Alberto zegt het mooi: 150 jaar geleden hoorde dit land toe aan zijn voorouders. Toen namen de opa's van mannen als Marcus het heft in handen. Nu zijn het de banken, de multinationals die voor een nieuwe exodus zorgen. Marcus gaat niet alleen zelf met pensioen, zijn hele soort neemt afscheid. Het is gedaan met de Amerikaanse macho. Het is gedaan met het kleinstedelijke Amerika.

Binnen die koepel, vormgegeven als een moderne (en misschien wel de laatste) western, is Hell or High Water ook een overtuigend familiedrama. Toby is de relatief brave broer die voor hun oude moeder zorgde terwijl Tanner weer eens in de gevangenis zat.

Nu is Tanner vrij en hun moeder is dood. De film heeft weinig woorden nodig om het gevoelsleven van de broers te schetsen. Prachtig is de scène waarin Tanner de boerderij binnenloopt en het lege ziekenhuisbed ziet waarin zijn moeder haar laatste maanden doorbracht. Even mooi is de speelse stoeipartij van Tanner en Toby op hun ranch. Het zijn van melancholie doorspekte beelden, die verlangen ademen naar simpelere tijden.

Wat een geweldige cast ook. Chris Pine is vooral bekend als het mooie gezicht in grote actiefilms, maar laat zich hier van een sobere en veel interessantere kant zien.

Hij vormt een erg fijn duo met Ben Foster, die juist alle registers opengooit en Bridges naar de kroon steekt met zijn snedige oneliners en roekeloze gedrag. "Denk je dat we ermee wegkomen?" vraagt Toby hem terwijl ze lunchen in een diner. Tanner kijkt wat mistroostig.

Oorlog tegen het grootkapitaal
"Ik heb nog nooit iemand ontmoet die waar dan ook mee wegkwam." Een prachtige dialoog die alles zegt over Tanners fatalistische mentaliteit.

Hell or High Water

Regie David Mackenzie
Met Ben Foster, Chris Pine, Jeff Bridges
Te zien in Arena, City, Tuschinski, Kriterion, Filmhallen

Het script is afkomstig van Taylor Sheridan, die vorig jaar debuteerde met het eveneens erg sterke Sicario. Hij heeft een feilloos oog voor de problemen van het hedendaagse Amerika.

In Sicario was het de oorlog tegen drugs, nu de oorlog tegen het grootkapitaal. Sheridan lijkt pessimistisch over de uitkomst van beide conflicten, al is dit wel veel vrolijkere kost. Hij zet de rovende broers niet neer als criminelen, maar als verzetshelden van het volk. De echte antagonist is onzichtbaar.

Mede door de aanwezigheid van Jeff Bridges doet Hell or High Water aanvankelijk denken aan het werk van The Coen Brothers. Al gauw blijkt deze film echter minder surrealistisch en absurdistisch.

Hoewel vooral de bejaarde bijrollen onbedaarlijk grappig zijn, verwijzen ze allemaal naar het idyllische verleden, toen self made men de dienst uitmaakten in dit land. En self made women natuurlijk.

Eén van de leukste scènes van het jaar speelt zich af in een restaurant, waar de oude, chagrijnige serveerster aan de verblufte Marcus en Alberto vertelt wat ze gaan eten. Een bijzondere ervaring in tijden van keuzestress. Deze vrouw is nog altijd de koningin van haar eigen kasteel. De laatste der Mohikanen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden