Column

Heel hard juichen met een radio en een blikje cola

Eva HoekeBeeld Floris Lok

Bij de receptie van het kantoor waar ik wezen moest zat een man achter een balie te zorgen dat de boel niet in de soep liep, ontvangsttechnisch. Hij droeg een te groot pak, eronder zat een gilet en op zijn monitor was een Hup Holland Hup-hamster geplakt.

Na de formaliteiten - 'Wie mag ik zeggen dat er is?' - moest ik plaatsnemen in een lobby die qua uitstraling prima bij de rest van dit stukje Sloterdijk paste. Grijs tapijt, beduimelde tijdschriften, kamerplanten op hydrokorrels.

Omdat mijn afspraak er na vijf minuten nog niet was, vroeg de receptionist of ik vast iets wilde drinken. Toen hij even later terugkwam met een glas water, zag ik dat hij zijn jasje had uitgetrokken. Onder zijn korte witte hemdsmouwen piepte nog net een stukje van zijn tatoeage uit, een tribal zo te zien.

'Warm hè,' zei ik, want het was zo, en ik was toch net klaar met de Viva van vorig jaar.

'Zeker,' zei de man, en meteen viel me op hoe bruin hij was, waardoor ik meteen mijn tweede voltreffer kon maken. 'Op vakantie geweest?' De man schudde zijn hoofd. 'Gewoon van de tuin. Ik heb een paar keer gebarbecued.'
Ik: 'Nu maar hopen dat het zaterdag ook mooi is tijdens Nederland-Costa Rica.'
De man haalde zijn schouders op. 'Voor mij maakt het niet uit. Ik moet werken.'

'Hier?' zei ik, en keek om me heen, want ik schatte mijn belastingmannetje hoog in, maar niet zo hoog dat hij op zaterdagavond door zou werken. 'Nee,' zei de man. 'In Utrecht. Een beveiligingsklus.'
Ik: 'Kan je dan geen televisie kijken ondertussen?'

De man: 'Dat gaat niet. Ik heb camerasurveillance, dan moet je constant alert zijn. Als mijn baas ziet dat ik naar de wedstrijd zit te kijken, lig ik eruit.'

Hij keek even achter zich. 'Ik baal wel,' zei hij toen. 'Eigenlijk had ik zaterdag in Brazilië moeten zitten. Met mijn pa, hij was helemaal voetbalgek. En ik ook. Vroeger gingen we elke zondag naar De Meer. Zagen we Kieft trainen, en Van Basten, soms kreeg je een handtekening. En in de pauze kreeg ik cola. Niet tegen je moeder zeggen, zei hij dan.' Hij lachte vertederd.

'Maar vorig jaar kwam hij terug van de camping in Bakkum, want na de scheiding had hij een caravannetje genomen. Dus hij rijdt terug naar Amsterdam, gaat de hoek om, er komt een tegenligger aan en bám, einde oefening. Later zeiden ze dat die gozer zes keer de toegestane hoeveelheid alcohol in zijn bloed had.'

Hij haalde zijn schouders op, alsof hij wilde zeggen that's life, maar het was het kranige understatement van iemand die anders ter plekke zou gaan huilen.

'Dus nu kijk ik alleen, want mijn vrouw houdt er niet van. En zaterdag moet ik dus werken. Maar,' zei hij, en hij hield een vinger omhoog, 'ik heb wel een radiootje. Als ik 'm zacht zet heeft niemand het door.'

U zult het niet horen, maar móchten we vanavond scoren tegen Costa Rica, weet dan dat er iemand ver weg in een kantoorkolos aan de A2 heel hard zit te juichen.

Mét een blikje cola.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden