Column

Heeft Assad zijn recht op leven niet verspeeld?

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Ik geef het toe: ik ben totaal ongeschikt voor buitenlandse politiek. Assad gebruikt gifgasbommen, iedereen is daar op tegen en vindt het verschrikkelijk, Trump wil bommen gooien, Rusland wil dan weer bommen tegen Amerika smijten, en ik hoor: "We moeten in gesprek blijven."

Met wie?

Nou, met iedereen. Met Assad want die schijnt gek te zijn, met Trump, want die schijnt gek te zijn, en met Poetin, want die schijnt ook gek te zijn. En we moeten ook in gesprek blijven met Iran (gekke leiders), Turkije (Erdogan) en Isis (krankzinnig!).

Tot zover de acteurs op het wereldtoneel.

Ik vermoed dat de theorie is: zolang we in gesprek blijven, kan er geen wereldoorlog uitbreken, want anders kunnen alle dominostenen omvallen, en voordat je het weet kunnen dan onze huizenprijzen niet meer stijgen, want dan zijn er geen huizen meer.

Misschien is mijn geest leeg van nuchterheid en klotsen de golven empathie tevergeefs tegen mijn keiharde kop, maar ik denk steeds: als Assad nu al jaren en jaren gifgas- en andere bommen laat vallen, kunnen we hem dan niet beter ombrengen?

Als er over een 'oorlog' wordt gesproken die ook ons kan raken, moet er dan niet eens een keer ouderwets orde op zaken worden gesteld?

Bin Laden mocht dood vanwege 9/11. Als ik zie wat Assad doet en heeft gedaan, tegen zijn eigen volk (maar wat is 'eigen volk' in dit geval?), heeft hij dan zijn recht op leven niet verspeeld?

Ik vind het ook best als 'de andere kant' wint (alleen: uit wie bestaat die andere kant precies?), als er maar vrede komt. Als Syriërs maar een toekomst kunnen opbouwen, als het vernietigen stopt.

Lukt dat met het 'in gesprek blijven?' Hoe lang doen we dat al? Moet een gesprek niet een keer afgelopen zijn?

Ik kan slecht tegen kinderen die nauwelijks een bombardement hebben overleefd. Ik ben activistisch genoeg om dan ten strijde te willen trekken en degene die dat op zijn geweten heeft, om te brengen. Ook mijn moraal raakt op den duur gebutst door persfoto's.

Zelfs wil ik eerst wel overleggen - ik snap wel iets van de internationale rituelen.
Ik wil alleen geen kinderen meer zien die niets meer hebben, zelfs geen ledematen, omdat alles van ze is weg­gebombardeerd.

Wordt Rusland dan kwaad?

Ach, we bombarderen ze dan net zo lang tot ze met ons willen praten.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden