Ten slotte

Harrie Wildeman (1959 - 2014), de koning van de Roxy, leefde wel 100 jaar

Harrie Wildeman was ooit de koning van het Amsterdamse uitgaansleven. Hij overleed afgelopen zaterdag, na een turbulent leven en een lang ziekbed. Wildeman was in de jaren tachtig en negentig een van de kleurrijke vaste bezoekers van de Roxy en was betrokken bij de Supperclub.

Harrie Wildeman in zijn hoogtijdagen in de Roxy. Beeld Fotograaf onbekend

In 2010 maakte Paroolverslaggever Albert de Lange een profiel van Wildeman, naar aanleiding van een fotoserie die fotograaf Willem Poelstra over Wildemans laatste jaren maakte.


Vijftig jaar geworden, maar wel honderd jaar geleefd

Wat voor hem telt, is de aandacht, nog altijd. Niet iedereen vindt dat even begrijpelijk. De dame van de thuiszorg, langsgekomen om Harrie te verschonen, vraagt Willem Poelstra of het wel een goed idee is dat hij dat allemaal fotografeert; ze vindt het nogal ontluisterend. En dat is het natuurlijk ook. Maar Willem en Harrie hebben een afspraak, het moet een document worden. Harrie heeft altijd graag in de schijnwerper gestaan, heel graag zelfs, en dat is nooit veranderd.

Ook niet nu op z'n vijftigste niets over is van de uitzinnige glamourboy die in de hedonistische jaren tachtig de nacht kleurde met zijn over the top nichtenverschijning.

Oude Roxygangers reageren verbaasd als je zegt dat je Harrie hebt gesproken. 'Huh? Leeft die nog?' Zijn neiging tot zelfdestructie was toen al befaamd. Hij leefde op pillen en drank, heel veel pillen en heel veel drank.

Woeste danser
Later kreeg hiv hem te pakken en is hij een beetje te laat met de medicijnen begonnen. De icoon van de hippe party's, die woeste danser, kan niet meer op z'n benen staan.

Poelstra, die met deze serie meedong naar de Zilveren Camera, brengt respectvol de treurigheid in beeld, de eenzaamheid ook. Er is Henkie, die op zondag langskomt, en soms wipt Sunny even binnen. Nee, van zijn sociale leven is weinig over. 'Ik vind het raar dat ik niemand meer zie. Maar ja, ik ben heel behoeftig, daar worden mensen liever niet mee geconfronteerd.'

Hij spreekt moeizaam, in losse woorden, denken kost tijd.

In zijn propere huisje aan de Cliffordstraat bedekt jeugdsentiment de wanden. Harrie in een roze verenkrans, de gulzige ogen opgemaakt en met een gouden ketting om z'n nek, in grote letters op zijn borst 'HOMO'.

Het wilde leven, hij heeft er geen spijt van, hij heeft in die vijftig jaar wel honderd jaar geleefd. Wel jammer dat hij er nu zo beroerd aan toe is. 'De dood houdt me ontzettend bezig, ik wil niet dood, ik wil graag leven, maar niet op deze manier. Dat is heel moeilijk. Ik denk er vaak aan om eruit te stappen, dit is geen leven.'

Hij is net weer thuis na zeven weken in De Flesseman, toen het even
echt niet meer ging. Een buddy en de thuiszorg zorgen nu voor zijn zelfstandigheid en als er wat is, kan hij op een knopje drukken dat om z'n nek hangt.

Poelstra volgt Wildeman nu driekwart jaar, maar ze kennen elkaar al veel langer. Bij hun eerste kennismaking in de Roxy griste Harrie twee biertjes van de bar die Willem zojuist had besteld. 'Het was een beest, hoor. Hij maakte niet steeds vrienden. Maar hij kreeg natuurlijk ook heel veel aangeboden, drugs en drank, want dan kon je lachen met Harrie.'

De fotograaf wilde de beelden van Harrie aanvankelijk onderbrengen in een groter kunstproject, maar de serie maakt nu deel uit van Document Amsterdam, over uitgaan. 'Harrie was een uitgaanstycoon en ja, daar hoort dit bij.'

XTC
Wildeman was een van de vaste gasten van de Roxy, de aanjager in de dagen dat de house de xtc binnenbracht, of andersom. Hij was betrokken bij de oprichting van de Supperclub en beroemd als Haute Couture Junkie; hij maakte zijn eigen creaties, die hem bij een iets bedachtzamer levenswandel ook wel naar Parijs hadden kunnen leiden.

Eddy de Clercq, nog zo'n Roxyicoon, op internet: 'Een echt feestbeest met een uniek gevoel voor mode. Een creatief talent dat helaas nooit de kans heeft gehad zich te ontwikkelen. Mede door de levensstijl en drang tot zelfvernietiging van Harrie zelf. Dat is later helaas nooit meer veranderd.'

Het citaat komt overigens uit een scherpe afkeuring van de mediaaandacht voor Harrie - hij zat onlangs in 'De wereld draait door.' De Clercq: 'Harrie kan door zijn ziekte niet meer de juiste keuzes maken of situaties juist be- oordelen. Dat moeten de mensen om hem heen doen. Die zouden hem moeten beschermen tegen zichzelf.'

Daar is Harrie het niet mee eens; hij voelt zich zeer wel in staat te kiezen en hij vindt de foto's van Poelstra in al hun treurigheid prachtig. 'Ik ben er ontzettend enthousiast over. Het is de keiharde realiteit, het is niet anders. Die foto in de badkamer, die vind ik mooi. Zoals ik er uitzie, doodeng. Ach, ik ben ontzettend verslaafd aan aandacht.'

Moraalridder
In de goeie ouwe tijd kreeg hij die van Erwin Olaf en Rineke Dijkstra, nu gebruikt hij de aandacht voor een waarschuwing. Hij aarzelt, het is een beetje laat om nog moraalridder te worden. Tegen Poelstra: 'Ik wil mensen waarschuwen, ja eigenlijk wel. Toch?'

Hij brengt z'n dagen door voor de tv, 'De wereld draait door' en 'Lingo' zijn favoriet. Hij zou nog graag een keer langs de gracht willen wandelen, maar zijn scootmobiel staat al maanden ongebruikt tegen de gevel. 'Misschien dat ik weer naar buiten ga als het weer beter wordt. Kan ik m'n eigen jointjes halen.'

Hij grijnst: 'Ik heb in elk geval Michael Jackson overleefd, die was even oud.' Over zijn eigen begrafenis heeft hij nog niet nagedacht. 'Een groot feest in elk geval.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden