Plus

Harmonium

Harmonium opent met de tonen van het piano-orgel dat de film zijn titel geeft, bespeeld door een onzekere kinderhand. Het signaleert een ogenschijnlijk idyllisch familieleven.

Stilistische details zetten de toon, zonder te veel de aandacht op zichzelf te vestigen Beeld Harmonium

Maar tegen de tijd dat bij de aftiteling dezelfde tonen klinken, is van die harmonie niet veel meer over - voor zover zij überhaupt heeft bestaan.

Met deze eigenzinnige kruising van familiedrama en psychologische thriller won de Japanse regisseur Kôji Fukada vorig jaar de juryprijs in het prestigieuze bijprogramma Un Certain Regard van het filmfestival van Cannes.

Scheuren in het gezin
Fukada signaleert direct in het begin van zijn zesde speelfilm de scheuren in het gezin. Terwijl moeder Akie (Mariko Tsutsui) en hun dochtertje Hotaru aan de ontbijttafel braaf hun gebed zeggen, leest vader Toshio (Kanji Furutachi) volstrekt onverschillig de krant.

Een ogenschijnlijk onschuldig kindergesprekje over babyspinnen in de tuin die direct na hun geboorte hun moeder opvreten, onderstreept die afstand. "Ik heb geen trek in jou hoor mam," stelt Hotaru haar moeder gerust. "Je lijkt me niet zo lekker."

Dat is nog voordat zij letterlijk problemen in huis halen, in de vorm van Yasaka (Tadanobu Asano). Plotseling staat deze man voor de deur van de kleine werkplaats in metaalbewerking die Toshio aan huis heeft. Yasaka's verlegen zwijgzaamheid heeft direct een onheilspellende dreiging, nog eens versterkt door verwijzingen naar een gevangenisstraf.

Gewelddadige uitbarsting
"Een vriend van vroeger," legt Toshio zijn vrouw uit, alsof dat verklaart waarom hij Yasaka zonder met zijn vrouw te overleggen een baantje én een paar weken verblijf in hun achterkamer aanbiedt.

Terwijl langzaam maar zeker duidelijk wordt welk verleden Toshio en Yasaka delen, voert Fukada vakkundig de spanning op. Een gewelddadige uitbarsting wordt steeds onvermijdelijker, als meer en meer aan het oppervlak komt dat geen van de drie volwassenen volledig onschuldig is. Als die uitbarsting komt, benadrukt Fukada hem zelfverzekerd met een onverwachte breuk in zijn verhaal, die de vragen over schuld en boete in een nieuw licht zet.

De onopvallende stijl die Fukada hanteert, versterkt die zelfverzekerde indruk. Stilistische details zetten de toon, zonder te veel de aandacht op zichzelf te vestigen: van de vrijwel symmetrische shots die een ongemakkelijk gevoel geven tot kleur­accenten in felrood die het onderkoelde palet doorbreken.

Harmonium

Regie Kôji Fukada
Met Mariko Tsutsui, Tadanobu Asano
Te zien in Filmhallen, Kriterion

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden