Proefwerk

Hard Rock Café (4,5)

'Love all, serve all' staat boven de deur van het Hard Rock Café. 'Laat alle hoop varen' was passender geweest.

null Beeld Mats van Soolingen
Beeld Mats van Soolingen

Een deprimerend restaurant waar je niet zulk lekker eten krijgt, dat heeft in het beste geval nog wel iets aandoenlijks. Maar een deprimerend restaurant dat prut serveert en daarbij luidkeels in je oor toetert:
'Let's get this party started! The best ingredients in authentic creations by ­artists formerly known as chefs, that's what you came here for! It doesn't get any better than this! A meal fit for a rock star!' Zo'n plek kan je waarlijk de wil tot leven ontnemen.

Het Hard Rock Café is een wereldwijde keten, vooral bekend om het feit dat de muren volhangen met muziekmemorabilia. Sinds acht jaar zijn alle 175 vestigingen in handen van de indianenstam Seminoles, die eerder goed boerden met hun casino's. De Amsterdamse locatie heeft zijn ingang aan het Max Euweplein en het is er altijd druk, mensen schijnen soms wel twee uur in de rij te staan om te mogen eten naast een gesigneerde foto van Kylie in een zwempak, een roze gitaar van Kane, of een overhemd dat Mick Jagger ooit droeg. Er staat op hoog ­volume poprock op van het energieke, ongevaarlijke soort, denk Blink 182 en Avril Lavigne. De zaak is groezelig en warm, met hufterproof meubilair, en op de stoelen liggen plastic matten alsof ze bang zijn dat de gasten hun inhoud zullen laten lopen. Op de vloer ligt zo'n onwaarschijnlijk goor kleed (ooit waarschijnlijk bordeauxrood) dat we vrezen dat die angst gegrond is.

Tergend traag
Wij zitten naast een gitaar van Dweezil Zappa (zoon van), tussen een vrouw van middelbare leeftijd met 'Dolce & Gabbana' in haar nek getatoeëerd en drie stonede Spanjaarden met omgekeerde petjes. Even verderop zit een Duits vrijgezellenfeestje van jonge vrouwen in 'Bad Girls Go To Amsterdam-T-shirts' die, omdat de ober geen Duits spreekt, steeds harder begint te roepen wat ze níet op hun hamburger willen ('Keine Zwiebeln! No! Zwie-beln!'). Die bediening is ondertussen zo hysterisch vrolijk ('Awesome you guys!') dat we bang zijn dat ze misschien achter de schermen elektrische schokken krijgen toegediend, maar ze zijn ook tergend traag. Als ons tapbier na drie seconden doodslaat, vragen we de ober of we een nieuwe mogen in een minder vet glas. Hij komt terug met een vers glas dood bier en zegt stralend: 'Kijk you guys, het ligt aan de tap! Niet aan het glas!' om het vervolgens gewoon op tafel achter te laten, alsmede op de rekening, voor €6,45.

We beginnen met de Jumbo Combo, een gemengd voorgerecht (€20,25) dat wordt geserveerd op een bord zo groot als een autowiel. De uienringen zijn lekker, maar de kippenpootjes zijn zuur en de gefrituurde kipfilet smaakt naar niets. De barbecuesaus, een soort koudgerookte ­behanglijm, biedt geen soelaas, en dan is er nog een moddervette kaasdip en koud, vies brood met zompige tomaat en zuivelspread. Geen feest.

Bij zowel de Original Legendary Burger (€15,50) en de BBQ Pulled Pork Sandwich (€12,75) valt op dat het vlees eigenlijk helemaal zo slecht niet is: de burger lekker grof, rosé van binnen, het varkensvlees rokerig en vet. Maar de broodjes hebben die veel te zoete, brossige kwaliteit van fabrieksbrood dat misschien al twee jaar geleden is gebakken. De frieten zien er heerlijk uit, maar ze zijn door een roodachtig kruidenmengsel gerold en hebben de smaak en structuur van karton. De coleslaw smaakt vreemd ­genoeg naar Sinassplit, door de enorme hoeveelheid suiker en citrusschil, en de bijbestelde 'fresh seasonal vegetables' (€3,75) bestaan uit een handje melige sperziebonen, wat stukjes winterpeen en drie blokjes paprika.

Genadeslag
De desserts zijn ook niet lekker, vooral de Hot Fudge Brownie (€7,95) niet, die eruitziet als het groteske ijsje van een reuzenkleuter: een vissenkom met enorme bollen ijs, hagelslag en een maraschinokers, De brownie is waarschijnlijk gemaakt met zo'n alleen-water-toevoegenmix.

De genadeslag komt met de rekening, met onderin 'Service Not Included' waarbij het woord Not nog eens dik onderstreept is met een smiley ernaast. Wat betekent dit? Wordt onze fooi, een extraatje (service is in Nederland al sinds de jaren zestig officieel inbegrepen) gebruikt om het geven van ondermaats loon te rechtvaardigen?

Het goorste aan het Hard Rock Café vind ik uiteindelijk niet het tapijt, maar die kille berekening vermomd als hysterische positiviteit. 'Je bent uniek!' wordt er geroepen. 'Je bent een rock star en je mag precies doen waar je zin in hebt!' Terwijl alles in de zaak gemaakt is van ­dezelfde goedkope, gestandaardiseerde eenheidsmeuk. Drie uur hardrockcafé en ik, met mijn toch redelijk opgeruimde natuur, wilde met mijn hoofd op de tafel gaan liggen, al grienend: 'Het gaat alleen maar om geld en we gaan allemaal dood.' Wat een afschuwelijke plek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden