Happy-go-lucky ****

Regie: Mike Leigh
Met: Sally Hawkins, Eddie Marsan

De wonderen zijn de wereld nog niet uit: Mike Leigh (Secrets and lies, Vera Drake) heeft een feelgood movie gemaakt. In Happy-go-lucky lacht een ultrapositivo iedere tegenslag weg.

Koot en Bie speelden ooit als de Positivo's twee mannen die zo blij waren met de Heer dat er een constante grijns op hun gezicht stond. Het zag er angstaanjagend uit, want wie altijd lacht is niet goed snik of heeft iets te verbergen.

In het in Londen spelende Happy-go-lucky doet basisschoollerares Pauline (doorbraakrol van Sally Hawkins, eerder te zien in bijrollen in Leighs Vera Drake en All or nothing) aan deze typetjes denken. De net dertig geworden vrouw, die door iedereen Poppy wordt genoemd, heeft altijd een lach en een grap paraat. Niets raakt haar. Fiets gestolen? Geen getier. Geen gevloek. Poppy ginnegapt dat het jammer is dat ze geen afscheid hebben kunnen nemen. Dat is alles. De eeuwige lachebek is bedekt met een negativiteit werende laag tefal. Is Happy-go-lucky een film van somberman Mike Leigh?

Aanvankelijk vermoeden we een dubbele bodem. De maker wiegt ons natuurlijk in slaap om later des te harder toe te slaan. Poppy's obsessieve vrolijkheid zal wel een façade zijn voor een traumatisch verleden. Horen we Leigh lachen? De maker schopt het verwachtingspatroon finaal onderuit. In Happy-go-lucky zit geen dubbele bodem. En ook geen ironie of cynisme. Polly is van nature een vrolijkerd, die altijd de zon in het water ziet schijnen.

De plot is simpel. Poppy deelt al tien jaar een appartement met een vriendin (Alexis Zegerman). De twee nemen het leven zoals het komt. Geen leuke man in zicht? Jammer. Wel een leuke binnen handbereik? Mooi. In zo'n kalme levenshouding zit weinig drama, maar de film drijft op de botsing van Poppy met haar omgeving. Leigh slaat bekwaam humor uit de aanvaringen, met als hoogtepunt terugkerende hilarische scènes van Poppy met een paranoïde en racistische rijinstructeur (tragikomische Eddie Marsan).

De aanhanger van complottheorieën is een typisch Leighpersonage, omdat hij lachlust oproept, maar door zijn kwetsbaarheid ook deernis. Dat geldt niet voor Poppy, die met haar eeuwige optimisme een vreemde is in Leighs wereld, zoals we die tot nu toe kenden. Haar blijmoedigheid irriteert tegen de klippen op, maar uiteindelijk moet zelfs de grootste cynicus zich overgeven aan haar levenslust, spontaniteit en naïviteit.

Niet alles is sterk in Happy-go-lucky. Poppy's ontmoeting met een zwerver is zo ongeloofwaardig dat hij uit het Hollywoodsprookjesboek afkomstig lijkt. Wel geestig zijn de scènes in een tangoschool, waar een superemotionele danslerares (Karina Fernandez) uit een stelletje houten klazen passie probeert te persen. Ook Polly's aanvaring met haar zwangere zus (Caroline Martin), die haar huwelijk en hypotheek probeert aan te praten, is amusant. Natuurlijk is het advies tegen dovevrouwsoren gericht: Poppy heeft het prima naar haar zin, dus waarom veranderen? Noem haar simpel, maar met meer Poppy's zou de wereld er aardiger uitzien. Wie kan daar tegen zijn? (JOS VAN DER BURG)

Trailer
Website

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden