Happy End bewijst: Haneke en humor, dat werkt niet (***)

Happy End wekt de indruk een slotakkoord te zijn van de filmcarrière van Michael Haneke. Alsof de filmmaker nog één keer groots wilde uitpakken en alle thema's uit zijn werk wilde behandelen.

Bij de familie Laurent gaat men al zo lang ijzig kil, hypocriet en pervers met elkaar en anderen om, dat het de normale gang van zaken is geworden Beeld Happy End
Bij de familie Laurent gaat men al zo lang ijzig kil, hypocriet en pervers met elkaar en anderen om, dat het de normale gang van zaken is gewordenBeeld Happy End

Bij de familie Laurent gaat men al zo lang ijzig kil, hypocriet en pervers met elkaar en anderen om, dat het de normale gang van zaken is geworden. De familie, die in een villa in Calais woont, worstelt met de toekomst van het bouwbedrijf dat hen rijk heeft gemaakt.

Omdat de pater familias (Jean-Louis Trintignant) levensmoe en dementerend is, heeft zijn dochter Anne (Isabelle Huppert in haar vertrouwde ijzige modus) de leiding overgenomen. Veel steun van haar familie krijgt ze niet.

Losgeslagen rijkeluiszoon
Haar broer Thomas (Matthieu Kassovitz), wiens ex in het ziekenhuis ligt na een overdosis slaappillen, is druk met het achter de rug van zijn nieuwe vrouw om sturen van geile berichtjes naar een minnares. Annes zoon Pierre is een losgeslagen rijkeluiszoon.

Familiegeluk was altijd ver te zoeken in het werk van ­Michael Haneke, maar in Happy End heeft zijn kritiek op het moderne leven karikaturale trekjes.

Misschien stond de gelauwerde regisseur een familiesoap met inktzwarte humor voor ogen, maar Haneke en humor is geen gelukkige combinatie. Zo voelt de running gag dat de pater familias dood wil, en daarvoor aan Jan en alleman hulp vraagt, wat geforceerd.

Happy End wekt de indruk een slotakkoord te zijn van Hanekes geweldige filmcarrière. Alsof de filmmaker nog één keer groots wilde uitpakken en alle thema's uit zijn werk wilde behandelen.

Gemakzuchtig cliché
Het levert een overvolle film op, niet toevallig in Calais, want Haneke wil ook iets zeggen over de vluchtelingenproblematiek.

Als hij in goeden doen was, zouden zijn observaties messcherp zijn, maar in Happy End voelen ze obligaat. De confrontatie met vluchtelingen tijdens een diner voelt als een gemakzuchtig cliché.

Maar Haneke is te getalenteerd om een slechte film te kunnen maken, zodat Happy End ook scènes bevat waarin de ­ijzige hand van de meester zichtbaar is. Zoals in de openingsscène, waarin de twaalfjarige dochter van Thomas (intrigerende Fantine Harduin) kijkt hoe haar hamster reageert op door het eten gemengde slaappillen.

Liefdeloze en cynische ouders brengen bij Haneke gevoelloze kinderen voort, die weer gruwelkinderen zullen voortbrengen.

Happy End stemt niet vrolijk over de toekomst. Maar wie had anders verwacht van de Oostenrijkse cultuurpessimist?

Lees ook het interview met Michael Haneke: 'We zijn zo met onszelf bezig, dat vind ik heel vervelend'

Happy End

Regie Michael Haneke
Met Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant
Te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, The Movies, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden